24 Αυγούστου 2015

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

.........Ανοιξε τα μάτια της.

.....έμεινε για αρκετά δευτερόλεπτα σιωπηλή, προσπαθώντας να καταλάβει πού βρίσκεται.

Είδε δέντρα, είδε λίμνες, είδε πολύ ψηλά κτίρια που έσκιζαν τους ουρανούς και στο βάθος.. ένα μήλο. 

Ενα τεράστιο κόκκινο μήλο.

Το Μεγάλο Μήλο.

Πετάχτηκε απο το νούφαρό της και κοιτάχτηκε στη λίμνη.  Ναι, ήταν αυτή. Η Άνιμα. Το βατραχάκι που έζησε όλη του τη ζωή σε μια λιμνούλα που έγινε ο βάλτος της, που κατελήφθη απο γύπες που έσβησαν ο,τι όμορφο είχε μείνει.

Δεν ξέρει, δεν θυμάται το τελος της.  Θυμάται οτι την ώρα της καταστροφής πήδηξε όσο πιο ψηλά μπορεί να πηδήξει βάτραχος και.......μετά σκοταδι. Πολύ σκοταδι.... Και απόλυτη σιγή.  Μέχρι που ξέχασε τι υπήρχε πριν το σκοτάδι και πριν τη σιγή...

Μέχρι που άνοιξε τα μάτια της ξανά.

Καποτε διάβασε ότι ο Bernard Malamud είχε πει ότι όλοι μας θα ζήσουμε δύο ζωες.

Η δεύτερη ξεκινά όταν καταλάβουμε ότι έχουμε μόνο μία.

Και η Ανιμα Ράνα αναστήθηκε και ξανάρχισε να ζει στο Μεγάλο Μήλο......

28 Δεκεμβρίου 2013

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ;;;;

Πώς περνάνε τα χρόνια, κυριολεκτικά πετούν.

Κάποιες φορές, αντί για μικρό βατραχάκι, νιώθω μεγάλος δράκος που θέλει να βγάλει φωτιές από το στόμα και να κάψει όλους αυτούς που μ'έκαψαν στο παρελθόν.

Όλους αυτούς που με πρόδωσαν, που με έκαναν να πιστέψω σε ένα καλύτερο αύριο, που εκμεταλλεύτηκαν την αγάπη που τους έδειξα.

Κι άλλες φορές, νιώθω πιο αδύναμο κι από έναν μικρό γυρίνο, ανίκανο να αντισταθώ στη δύναμη του χρόνου, στις αλλαγές των καιρών, εγκλωβισμένο σε μία μηχανή του χρόνου, που επιταχύνει και πηγαίνει διαρκώς μπροστά και μπροστά και μπροστά.....

Το 2014 θα είναι μια ΚΑΛΗ χρονιά για εμένα.  Είτε σαν δράκος, είτε σαν γυρίνος, εγώ, ως μικρός βάτραχος ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΩ.  Θα σταθώ στα πόδια μου και θα τα καταφέρω.

Θα γίνω εγώ ο οδηγός της μηχανής του χρόνου και θα την οδηγήσω εκεί που έπρεπε να βρίσκεται εδώ και καιρό.

Ναι, το 2014 θα είναι Η χρονιά μου.

Κουαξ

 

19 Μαΐου 2013

Ο κουτσομπόλας

Ανέκαθεν οι άνθρωποι, σε αντίθεση με τα ζώα, είχαν τα παρακάτω τρία χαρίσματα:

1. Την ικανότητα να πουν ψέμματα
2. Την αγάπη στο χρήμα
3. Την λαχτάρα για κουτσομπολιό


Επειδή τα χαρίσματα νο. 1 και 2 παραπάνω σηκώνουν πολλή συζήτηση και ανάλυση, θα αρκεστώ να αναφερθώ στο 3.  ΤΟ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ.

Τι είναι αυτό που μαγεύει τους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες και λατρεύουν να ανακατεύονται σε ξένες υποθέσεις, να συμπεριφέρονται σαν κριτές της ηθικής των άλλων και, κυρίως, να αποκαλύπτουν σε τρίτους μυστικά τα οποία δεν τους τα εμπιστεύτηκε κανείς, απλά έτυχε να μάθουν;

Κι ενώ το κουτσομπολιό έχει συνδεθεί άρρηκτα με το γυναικείο φύλο, η αλήθεια είναι ότι ο κουτσομπόλης άντρας είναι το χειρότερο είδος.

Πώς αντιδράς άραγε όταν το μυστικό που κρατούσες εσύ και όλες οι φίλες σου κρυφό, τινάζεται στον αέρα όταν ένας άντρας (λέμε τώρα, γιατί η ύπαρξη μορίου δεν κάνει τον άντρα τελικά..) τύχει να βρεθεί στο ίδιο μέρος με εσένα, σε δει με κάποιον και την επόμενη μέρα έχει φροντίσει να ενημερώσει την μεγαλύτερη κουτσομπόλα συνάδελφο (μετά από αυτόν, προφανώς) και να σε κάνει βούκινο στον εργοδότη σου;

Πώς αντιδράς, όταν ιδίως αυτός ο άντρας σε είχε καλέσει στη γιορτή του πρόσφατα και φρόντισες να πας για να τον τιμήσεις και να του πάρεις κι ένα καλό δώρο;   Όταν οι φίλες σου επέμεναν να μην πάτε στη γιορτή γιατί ήταν...."χαμηλού επιπέδου περιοχή" ενώ εσύ επέμενες ότι "αφού μας κάλεσε κορίτσια, πρέπει να πάμε";  Κι όταν αυτός ο ίδιος άντρας είχε καλέσει και την κουτσομπόλα η οποία φυσικά δεν πήγε γιατί είχε κάτι καλύτερο να κάνει;

Δεν νιώθεις πολύ κορόιδο;

Το να βρεθούμε ξαφνικά την λάθος στιγμή, στο λάθος μέρος και - συνεπώς - να μάθουμε κάτι που δεν θα'πρεπε να γνωρίζουμε, είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να κρατάμε το στοματάκι μας ΚΛΕΙΣΤΟ.

Κανόνας απαράβατος είναι ο εξής:

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΙΚΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΥΣΤΙΚΑ, ΘΑ ΕΦΕΡΝΑΝ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΕΜΜΕΣΑ ΚΑΙ ΑΜΕΣΑ, ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ.

ΔΕΝ ΠΡΟΔΙΔΟΥΜΕ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΕΙΤΕ ΜΑΣ ΤΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΝ, ΕΙΤΕ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΕΙΤΕ ΜΑΣ ΤΑ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΤΗΚΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΡΙΤΟΣ.

Το να νιώσουμε την ανθρώπινη ανάγκη (διότι, όπως είπα παραπάνω, μόνο οι άνθρωποι έχουν αυτό το χάρισμα) του κουτσομπολιού, μπορώ μέχρι ένα σημείο να το καταλάβω, γιατί είναι στα γονίδιά μας και δεν μπορούμε εύκολα να την ξεφορτωθούμε.

Αν λοιπόν για κάποιο γονιδιακό λόγο, αδυνατούμε να τηρήσουμε τον απαράβατο παραπάνω κανόνα, θεωρώ ότι το μέγιστο που μας επιτρέπεται να κάνουμε είναι να επιλέξουμε με σύνεση με ΠΟΙΟΝ θα μοιραστούμε το μυστικό κάποιου (ιδίως τα μυστικά που δεν μας εμπιστεύτηκαν και ποτέ).

Διότι, στην τελική, άλλο είναι να μοιραστείς κάτι που έμαθες με κάποιον άνθρωπο που εμπιστεύεσαι, σέβεσαι και θα σε καθογηγήσει σωστά (θα σου πει να το ξεχάσεις και να μην ανακατευτείς)  ΚΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΒΑΛΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΙΔΕΣ!!!

Εσύ λοιπόν, παπάρα, που είδες την κοπέλλα, την οποία έχεις το θράσσος να αποκαλείς και φίλη σου και φρόντισες να το μάθει το πρακτορείο Reuters, βάλε καμιά φουστίτσα τώρα που καλοκαίριασε και κάψε τα παντελόνια, δεν σου πάνε αγοράκι μου.

ΑΪΝΤΕ, ΜΠΕΛΑΦΙΟΓΚΑ!!!!

***

Κουαξ!

 

09 Φεβρουαρίου 2013

Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου...


Ήρθε ο Φεβρουάριος, με γενέθλια, γιορτές αγαπημένων προσώπων και, φυσικά, την περιβόητη ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ή την ημέρα των ερωτευμένων....

Της ερωτευμένης Σούλας, που έκλεισε τραπέζι για να βγει με τον Τάκη, αλλά έχει στέλει κρυφά δύο παθιασμένα sms στον Αντώνη, ζητώντας του να βρεθούν την επομένη το πρωί που ο Τάκης θα λείπει και εκείνη θα έχει ρεπό από τη δουλειά της και ο Αντώνης θα της υπόσχεται μέσω sms ένα αξέχαστο, πικάντικο και καυτό πρωινό στο κρεββάτι, ενώ εκείνη τη στιγμή είναι σπίτι με τη γυναίκα του και της εξηγεί ότι το επόμενο πρωί έχει σύσκεψη εκτός γραφείου και θα έχει κλειστό το κινητό του, ενώ ταυτόχρονα κοιτάζει από την μισοτραβηγμένη κουρτίνα την Ελένη, τη γειτόνισσα απέναντι, που φοράει το εξώπλατο κόκκινο φόρεμά της για να βγει με τον εραστή της το Νίκο, αφού ο Τάσος, ο αρραβωνιαστικός της, είναι υπηρεσία σήμερα, σαν καλός στρατιωτικός και περνάει την βραδιά στη μονάδα με την Μάγδα την αρχιλοχία που πηδάει εδώ και δύο χρόνια αλλά δεν μπορεί να της προσφέρει τίποτα παραπάνω γιατί "αν το μάθει η Ελένη για εμάς, δεν ξέρω τι θα κάνει. Φοβάμαι γι'αυτήν, είμαι όλη της η ζωή.  Θα κάνει κακό στον εαυτό της", οπότε κι η Μάγδα, όταν δεν βλέπει τον Τάσο, βγαίνει με τον Παύλο που μπορεί να μην είναι εμφανίσιμος ή σέξυ, αλλά ποιός χέστηκε;  Εχει λεφτά, Porsche, σπίτι στο Κεφαλάρι και μια μάνα 70 χρονών που κάθε Σάββατο τα ακουμπάει στο Μον Παρνές και στο γυρισμό, αν ο Παύλος λείπει, παίρνει και τον σωφέρ της, τον Τάκη μαζί της στο υπνοδωμάτιο, ο οποίος Τάκης, ανάλογα τα κόλπα που της κάνει,  παίρνει και το έξτρα 'χαρτζιλικάκι' του κι αν ο Παύλος ρωτήσει, θα φταίει ο άτιμος ο τζόγος και το καζίνο, άσε που θα παντελονιάσει και αρκετά χιλιαρικάκια ή κανένα από τα διαμερισματάκια της στο Μαρούσι όταν η γριά τα τινάξει, τόσα ακίνητα έχει, κάτι θα κάνει και γι'αυτόν, μπας και παντρευτεί κάποια στιγμή κι αυτή την καψερή τη Σούλα την ξανθιά κομμώτρια που τον αγαπάει τόσο πολύ........



 

23 Δεκεμβρίου 2012

Τώρα πια.......

Πάνε τόσα χρόνια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να διασκεδάζει πραγματικά τα Χριστούγεννα...

Το στόλισμα του δέντρου, τα κεράκια, τ'αγγελάκια και τα Αγιο-Βασιλάκια.  Τα χαμόγελα, η ανυπομονησία για τα δώρα, τα κάλαντα, οι αγκαλιές, τα φιλιά τα ξεκαρδίσματα...

Πέρασαν τα χρόνια, κι όσοι τότε δημιουργούσαν τη χαρά μου, τώρα πια δεν ζουν..

Η γιαγιά με τους κουραμπιέδες της, η άλλη γιαγιά με τα τραγούδια της, η νονά με τα δώρα της, η μαμά με την αγάπη της....

Τίποτα πια.

Τώρα πια, όπως λέει και το τραγούδι, όλα αυτά είναι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι.  Τώρα πια, τα Χριστούγεννα πάω στο κοιμητήριο να πληρώσω την ετήσια "συνδρομή για φύλαξη οστών" και περνάω το χρόνο μου ενθυμούμενη τη γιαγιά που μου χάρισε το όνομά της και την νονά που μου το κότσαρε, την άλλη γιαγιά που μου χάρισε το ταμπεραμένο της, επίσης στρώνω και τα χαλιά του μπαμπά μου γιατί δεν μπορεί πια μόνος και πέφτω με τα μούτρα στη δουλειά να ξεχαστώ.

Τώρα πια είμαι το βατραχάκι που διέπρεψε στο κοτέτσι με τα χρυσά αυγά (όσοι με ξέρουν από παλιά θα καταλάβουν) και που οι γύπες δεν έδιωξαν όταν μείωναν τον αριθμό των πτηνών.  Είμαι το βατραχάκι που κάνει Χριστούγεννα και ανυπομονεί να έρθει η επόμενη εργάσιμη να γυρίσει στο κοτέτσι, εκεί που ξεχνιέται, εκεί που δημιουργεί, διαπρέπει και επιβραβέυεται.

Δεν θέλω και τα επόμενα Χριστούγεννα να είναι έτσι.  Αλλά το ίδιο είπα πέρσυ, το ίδιο πρόπερσυ και το ίδιο λέω και φέτος.....

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

κουάξ! 

18 Δεκεμβρίου 2012

ΣΟΚ!

Και με σοκ αντικρύζω μια άδεια λίμνη!!!!!

Πού πήγαν οι φίλοι μου;;;;

Σχεδόν όλοι έχουν εξαφανιστεί.  Ελάχιστοι παραμένουν, κι αυτοί έχουν να δώσουν σημεία ζωής στο blogo-χωριό εδώ και μήνες.

ΑΡΓΗΣΑ.

Αργησα και λυπάμαι.

Θα ξαναρχίσω από το μηδέν.

Φτου κι απ'την αρχή.

ΚΟΥΑΞ!

 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Πάει τόσος, μα τόσος καιρός.

Πια δεν ξέρω αν θα βρω αυτούς που άφησα πίσω όταν εγκατέλειψα τη λιμνούλα μου, ούτε αν θα με θυμούνται όταν θα με ξαναδούν.

Το σίγουρο είναι ότι επέστρεψα.  Πιο δυνατό, πιο ανθεκτικό, πιο ψύχραιμο βατραχάκι από πριν.

Πέρασα θλιμμένες μέρες, χαρούμενες μέρες, θυμωμένες μέρες και αξέχαστες μέρες.

Και αποφάσισα να γυρίσω.  Γιατί στη ζωή τελικά είναι πολύ λίγα τα πράγματα που μας κάνουν να ξεχνιόμαστε και έχω μεγάλη ανάγκη να ξεχαστώ...

Κουάξ!

anima rana

13 Απριλίου 2011

Πανέμορφο...

Μία πολύ όμορφη εικόνα της Ελλάδας για τους επισκέπτες μας αλλά και για εμάς, ασφαλώς!!!!! κουάξ!

02 Απριλίου 2011

ΚΡΥΟ

Περιμένω να έρθει η Ανοιξη που θα ζεστάνει την καρδιά μου θα ανθίσει στην ψυχή μου και θα φωτίσει το μυαλό μου.... κουαξ, ανιμα ρανα

30 Ιανουαρίου 2011

Ελευθερη

Πήρα τις αποφάσεις μου.

Τις μοιράστηκα.

Δεν έχω εισακουστεί.

Θα κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό για εμένα γιατί προφανώς κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά.

Θα φύγω! Θα φύγω από αυτή τη σχέση, από αυτή την κατάσταση, από αυτή τη χώρα.

Κι αν κάποιος θέλει να κλείνει τα αυτιά του, δικό του πρόβλημα.

Δεν έχω πια τίποτα
Δεν ελπίζω πια σε τίποτα
Δεν φοβάμαι πια τίποτα

ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!

26 Οκτωβρίου 2010

Το παράθυρο


Ενα βλέμμα, ψηλά στον ουρανό

Ενα δάκρυ στο μάγουλο

Μια βαθιά ανάσα

Μια σκέψη στην καρδιά

Αυτά χρειάζεται ένα βατραχάκι για να πάρει το αμφίβιο κορμάκι του και με το κεφάλι ψηλά να κινήσει για άλλα νούφαρα, πιο αδιάβροχα, πιο σταθερά, πιο αληθινά....

Οσο κι αν πονά, όσο κι αν δυσκολεύεται, πρέπει να κλείσει τα μάτια, να προχωρήσει και να ανοίξει ένα νέο παράθυρο στη ζωή....

Ενα παράθυρο με θέα τον ουρανό, με θέα τον ήλιο, με θέα το μέλλον, την αγάπη, την χαρά, την ελπίδα, την εμπιστοσύνη κι όλα αυτά που έχασε - το φτωχό βατραχάκι - και που δεν μπορεί πια να ξαναβρεί στην λιμνούλα του....

Δεν είναι απλό

Δεν είναι εύκολο

Δεν είναι ευχάριστο

Είναι όμως απαραίτητο...

Και το βατραχάκι ελπίζει πως αυτοί που το αγαπούν θα συνεχίσουν να το αγαπούν για πάντα.

(Συνεχίζεται..)

25 Σεπτεμβρίου 2010

Happiness

Happiness is not a brilliant climax to years of grim, struggle and anxiety.

It is a long succession of little decisions, simply to be happy in the moment.

Swami Kriyananda, formerly J. Donald Walters, American spiritual leader, author and composer

21 Αυγούστου 2010

Πνιγεται ο βατραχος;

Ειναι αμφιβιος

Ειναι ανθεκτικος

Μα τωρα λυγισε.

Στο κοτετσι ο μεγαλος γυπας μολις ανακαλυψε οτι υπαρχει κι ενας βατραχος αναμεσα στις κοτες. Και δεν του αρεσει καθολου αυτο.

Στη λιμνουλα ο παπιος κοροϊδευει τον βατραχο.

Κι ο βατραχος για πρωτη φορα δεν εχει πού να παει, πού να στραφει για να σωθει.

Κρυβεται κατω απο ενα ροζ νουφαρο. Δεν θελει πια. Δεν θελει τιποτα πια......

26 Ιουλίου 2010

Το κουιζ!

Πρώτα απ'όλα να προειδοποιησω οτι αυτο το ποστακι δημιουργειται απο κινητο τηλεφωνο οποτε μην εχετε απαιτησεις για τονους και καλλιγραφιες γιατι θα μου παρει δυο χρονια να το τελειωσω.

Οπως πολλοι εχετε καταλαβει (ή λιγοι - μιας και δεν νομιζω πια να με διαβαζει και κανεις, αλλα δεν πειραζει, μονη μου τα λεω, μονη μου τα ακουω και ξαλαφρωνω) τον τελευταιο καιρο δεν ειμαι καθολου καλα.

Γι'αυτους λοιπον που απορουν τι μου συμβαινει (ειτε απο ενδιαφερον ειτε απο περιεργεια) αποφασισα να σας βαλω να λυσετε ενα μικρο κουιζ για να ειστε προετοιμασμενοι οταν σκασει η ωρολογιακη βομβα.

Λοιπον, πειτε μου, τι κανει καποιος οταν:

1. Εχει ανακαλυψει κατι που δεν του αρεσει εδω και εναμιση χρονο (απο τον Φεβρουαριο του 2009)
2. Ενω ηταν ετοιμος να τα παρατησει, εδωσε μια ευκαιρια
3. Αντι το αλλο ατομο να αρπαξει την ευκαιρια, εκανε το ιδιο και πολυ μεγαλυτερο λαθος απο πριν
4. Εδω και εξι μηνες εχει ξεσκεπασει την "απατη" του αλλου ατομου το οποιο ζηταει κι αλλη ευκαιρια
5. Επειδη ομως αυτο το "λαθος" του αλλου ατομου επηρρεασε πολλους τομεις της ζωης τους (ερωτικα, εμπιστοσυνη κλπ) το "δικο μας" ατομο προσπαθει αλλα ΔΕΝ νιωθει πια την δυναμη ουτε την διαθεση να προσπαθησει και να δωσει ευκαιριες

Τι κανει λοιπον?

Σκεφτειτε τα παραπανω εχοντας στο μυαλο σας τα παρακατω πιθανα (φανταστικα) σεναρια:

Σεναριο Α: προκειται για γκομενοδουλεια
Σεναριο Β: προκειται για εθισμο σε ουσιες
Σεναριο Γ: προκειται για τζογο

Αμα το βρειτε, πειτε μου κι εμενα, για να παμε στο επομενο επιπεδο του κουιζ!

Κουαξ!

13 Ιουνίου 2010

ΖΕΣΤΗ ΕΞΩ, ΚΡΥΟ ΜΕΣΑ

Το Καλοκαίρι μπαστακώθηκε μου φαίνεται για τα καλά.

Μας έκανε ένα-δύο τσαλιμάκια, πέταξε μερικές βροχές για ξεκάρφωμα, αλλά τελικά το αποφάσισε:

Θα μας κατσικωθεί για κανένα τρίμηνο!

Γενικώς είμαι βατραχάκι που αγαπάει τη ζέστη, δεν μπορώ να πω. Υποφέρω στο κρύο και είμαι ανθεκτικό στις υψηλές θερμοκρασίες.

Φέτος όμως, δεν νιώθω την ίδια χαρά, την ίδια ευχαρίστηση που η ζέστη περιβάλλει το πράσινο σωματάκι μου.

Ισα-ίσα που η ηλιοφάνεια και ο "χαρούμενος" καιρός κάνουν τα σκοτεινά και λυπηρά μου συναισθήματα πιο έντονα.

Η ζέστη που κάποτε γέμιζε την ψυχή μου με θαλπωρή, τώρα μου θυμίζει πόσο κρύα νιώθω μέσα μου.

Έτσι είναι. Ζέστη έξω, κρύο μέσα.

κουάξ.

17 Απριλίου 2010

Περνάω φάση

Περνάω μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της ζωής μου.

Τι κάνεις όταν πια έχεις πάψει να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπό σου?

Όταν νιώθεις ότι είχες κάνει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό τους τελευταίους 15 μήνες και ότι πια δεν θες να προσπαθήσεις άλλο?

Κι όταν ξαφνικά αυτός - νιώθωντας την παραίτησή σου - θυμάται ξαφνικά να προσπαθήσει?

Δίνεις άλλη μια ευκαιρία? Γιατί? Για να παρατείνεις το δράμα?

Σηκώνεσαι και φεύγεις? Γιατί? Για να πληγώσεις κι άλλους εκτός από τον εαυτό σου?

Δεν ξέρω. Αλλά κάποια στιγμή θα μάθω και όταν γίνει αυτό θα είναι οριστικό.

07 Μαρτίου 2010

Ενα στομάχι - ηφαίστειο!!!!

Μετά από ...αναρίθμητα χρόνια ξαναέζησα μια παιδική μου εμπειρία που ήλπιζα ότι θα ξεχνούσα με την πάροδο των ετών!

Εμετός μέχρι θανάτου!!!!!

Θυμάται κανείς σας όταν ήσασταν μικροί που στα καλά καθούμενα αρχίζατε τους εμετούς και οι μαμάδες σας έλεγαν "κάτι θα έφαγε και το πείραξε το καημένο"?

Ε, κάπως έτσι. Χωρίς να έχω πιει, χωρίς να είμαι κρυωμένη, χωρίς να είμαι έγκυος (επ! σας πρόλαβα) έβγαλα τα άντερά μου χτες το βράδυ!

(απο τις 17 Ιανουαρίου έχω να γράψω, το να επανέλθω με τέτοιο θέμα είναι λίγο αποκρουστικό και σας καταλαβαίνω...)

Δεν θα μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες γιατί θα με πιάσει αναγούλα, όπως και εσάς βεβαίως βεβαίως.

Το μόνο που θα πω και θα κλείσω είναι ότι αφού ΔΕΝ κρύωσα, ΔΕΝ ήπια, ΔΕΝ είμαι άρρωστη και ΔΕΝ είμαι έγκυος, τότε κάτι άλλο συμβαίνει που με έκανε να αντιδράσω έτσι.

Η φίλη μου λέει ότι όλες οι αρρώστειες κρύβουν από πίσω και κάποια ψυχική κατάσταση.

Και εγώ κοιτάζω την κατάσταση γύρω μου, την κατάσταση δίπλα μου και, ομολογώ ότι δεν ξέρω αν μπορώ να την αντέξω.

Αυτό σας λέω μόνο, κι εσείς βγάλτε τα συμπεράσματά σας καλοί μου blogo-φίλοι......

κουάξ!

Anima Rana

17 Ιανουαρίου 2010

Cheryl Cole - 3 words

Πρέπει να το ακούσετε...

http://www.youtube.com/watch?v=vfiWXIQ85ho

I met a guy at the club,
I let him know Ι'm in love

I met a girl at the bar
I let her know who you are

I told her you are the love of my life and
One day your gonna be my wife and
We are gonna have some babies together

I told him you are the man of my dreams
You saved me from drowning in the streams
I know were gonna last forever, and ever

It was those three words that saved my life
It wasn't complicated
wasn't pre-meditated
It wasn't under-rated
boy I'm so glad you stayed and..

It was those three words that saved my life
It wasn't complicated
wasn't pre-meditated
To you I'm dedicated
Let's go ahead and say it...

I love you...
I love you...You are the love of my life, my life.
I love you... I love you... I love you... You are the love of my life, my life.

You know your holding my heart
Can nothing tear us apart
You know I'm so in love with you
Can nothing tear us apart, no

I said I-l-o-v-e-y-o-u
I'm so into you girl
She said M-e-t-o-o
It's obvious I'm so into you boy
So why don't we, (we) hold (hold) on (on) for (to) love
Through the ups and downs never let go
Holding on forever, never let go

It all started with those three words that saved my life
It wasn't complicated
it wasn't complicated
it wasn't complicated
it wasn't complicated

Baby those three words saved my life...

I love you... I love you... You are the love of my life, my life
I love you... I love you... I love you... You are the love of my life, my life.

10 Ιανουαρίου 2010

Πότε;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα κοιτάξεις τον καθρέφτη και θα συνειδητοποιήσεις ότι ο χρόνος πέρασε κάτω από την μύτη σου και όλα τα όνειρά σου γκρεμίστηκαν και δεν μπορείς πια να γυρίσεις πίσω και να τα ξαναχτίσεις από την αρχή;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα σηκώσεις επιτέλους το κεφάλι και θα τολμήσεις να κυνηγήσεις τα όνειρά σου πριν γκρεμιστούν;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα ζήσεις;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα απλώσεις το χέρι για να βοηθήσεις;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα απλώσεις το χέρι για να σωθείς;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα έχεις το σθένος να πεις Σ'ΑΓΑΠΩ χωρίς να έχεις την απαίτηση να ακούσεις την απάντηση "κι εγώ";

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα έχεις το θάρρος να επαναστατήσεις και να διεκδικήσεις, ακόμα κι αν ξέρεις προκαταβολικά ότι το πιο πιθανό είναι να φας τα μούτρα σου;

Τι αξίζει πιο πολύ;

Τι πονάει πιο πολύ;

02 Ιανουαρίου 2010

Happy New Year

Εύχομαι η νέα χρονιά να μας φέρει μόνο χαμόγελα, υγεία, τύχη και πολλά λεφτά (ναι, ποιός τα'χασε για να τα βρούμε εμείς?)

Να βρείτε όλοι την αγάπη που ψάχνετε και την ευτυχία που γεμίζει την καρδιά και το μυαλό με φως, χρώματα και όμορφη μουσική!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

10 Δεκεμβρίου 2009

Το τρένο

Κάποτε ένας συνάδελφος με είχε κοιτάξει με νόημα και μου'χε πει "Η ζωή είναι πολύ μικρή κι οι ευκαιρίες παρουσιάζονται πάρα πολύ σπάνια. Να κυνηγάς τα όνειρά σου, πάντα".

Κι από τότε σκέφτομαι ένα όνειρο που έχω από μικρό παιδί και που ποτέ δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω. Και μια ευκαιρία....μια ευκαιρία που νιώθω ότι μπορεί να μην είναι πολύ κοντά, αλλά πλησιάζει....

Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι σε μια καταπράσινη πεδιάδα....Δάσος δεξιά μου, δάσος αριστερά μου...κι εγώ περπατάω δίπλα στις ράγες του τρένου...
Μυρίζει δροσιά..δροσιά της πρασινάδας...αααχχχχχ παίρνω μια βαθιά ανάσα και μπαίνει όλη η δροσιά και η ζωή μέσα στους πνεύμονές μου κι από τους πνεύμονες στην καρδιά μου, κι απ'την καρδιά μου σε όλο μου το είναι....

Κοιτάζω τις ράγες. Σκεπασμένες με ζουμερό, καταπράσινο χορτάρι. Κίτρινες πεταλούδες πετούν πάνω από το χορταράκι και πού και πού ανεβαίνουν πιο ψηλά και με κοιτούν και τις κοιτώ..... Πουλάκια ακούγονται μέσα από τα δάση γύρω μου...Και κανείς άλλος ήχος...Κανείς.
Η απόλυτη σίγή...Νομίζω ότι άκουσα το πετάρισμα των φτερών της πεταλούδας που μόλις πέρασε δίπλα μου....Νομίζω ότι μέσα σε τόση γαλήνη θα μπορούσα να ακούσω τα πάντα από χιλιόμετρα μακριά.

Και τότε, ακούω κάτι!

Κάτι που δεν μπορώ να διευκρινίσω τι ήταν. Κοιτάζω γύρω μου να βρω ίσως ένα σκιουράκι να ροκανίζει βελανίδια.. ίσως ένα κουνέλι που φτερνίζεται... ένα κουνάβι που σκάβει...
Μα τίποτα.

Κι όμως, σαν κάτι να άκουσα. Κάτι σαν σούρσιμο... κάτι σαν πριόνισμα....

Και τότε χαμηλώνω το βλέμμα στις ράγες και τις κοιτώ. Οι κίτρινες πεταλούδες χορεύουν...εγώ αφουγκράζομαι....οι κίτρινες πεταλούδες χορεύουν...χορεύουν...χορεύουν... και το χέρι μου αγγίζει τις ράγες... και νιώθω ότι ζωντανεύουν. Κάπου πολύ μακριά, πάρα πολύ μακριά υπάρχει ένα τρένο που τρέχει πάνω σε αυτές τις ράγες.

Αυτές τις ράγες που διάλεξα να ακολουθώ, αυτές τις ράγες που ποτέ δεν μου έφεραν κανένα τρένο. Αυτές τις ράγες που με συντρόφευαν μια ζωή με δροσερό χορτάρι, όμορφες πεταλούδες και πολύχρωμα πουλάκια....

Αυτές οι ράγες μου ετοιμάζουν ένα δώρο, ένα δώρο από πολύ μακριά... Κάποιο τρένο έχει ξεκινήσει από κάπου και μόλις έχει επιλέξει να τρέχει πάνω στις δικές μου ράγες.

Δεν το βλέπω, αλλά ξέρω ότι μετά από τόσα χρόνια, ναι, υπάρχει ένα τρένο πάνω στις δικές μου ράγες που αργά ή γρήγορα θα περάσει από το σημείο που βρίσκομαι. Ενα τρένο γεμάτο όνειρα. Τα όνειρά μου. Τα δικά μου όνειρα...

Κοιτάζω γύρω μου, τις πεταλούδες, τα σκιουράκια, το ζουμερό χορτάρι, το δροσερό πράσινο, τα γκρι κουνελάκια, τα πολύχρωμα πουλάκια, το χαμόγελο του αγαπημένου μου, το βλέμμα του μπαμπά μου, την περηφάνια της μαμάς μου... και ακούω τη φωνή του συναδέλφου "να κυνηγάς τα όνειρά σου, πάντα".

Και σηκώνω το βλέμμα, συνεχίζω να περπατώ και σκέφτομαι...σκέφτομαι..σκέφτομαι.

Τι θα κάνω όταν φτάσει το τρένο εδώ που είμαί;

22 Νοεμβρίου 2009

Μεγάλη Απόφαση

Εδώ και πολύ καιρό, πολύς κόσμος με ρωτάει πότε θα κάνω παιδάκι.

Ο πάπιος μου και εγώ είμαστε πολύ ευτυχισμένοι, αγαπημένοι και καλά.

Δεν έχουμε όμως αποφασίσει το αν και το πότε θα κάνουμε παιδάκι.

Το ξέρω ότι για τον περισσότερο κόσμο ένα παιδάκι είναι ευλογία. Τι γίνεται όμως όταν είσαι τόσο πολύ προσγειωμένος που νιώθεις ότι ο κόσμος είναι πολύ άσχημος για ένα παιδί?

Τι γίνεται όταν ξέρεις ότι τα πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ καλύτερα, αλλά μόνο θα χειροτερεύουν?

Τι κάνεις όταν νιώθεις ότι δεν μπορείς να αντέξεις το βάρος, την ευθύνη, το καθήκον???

Σωπαίνεις.

Σωπαίνεις και περιμένεις ως δια μαγείας να γίνει ένα "θαύμα" κι ένα πρωί να ξυπνήσεις ξέροντας τι θα κάνεις (ή τι δεν θα κάνεις).

Και ο καιρός περνάει, οι ρυτίδες εμφανίζονται, μα εσύ δεν αποφασίζεις.

Μήπως το γεγονός ότι δεν λες να αποφασίσεις και το γεγονός ότι το ίδιο συμβαίνει και στο σύντροφό σου σημαίνει τελικά ότι έχετε αποφασίσει, αλλά δεν τολμάτε να το παραδεχτείτε ούτε μεταξύ σας?

15 Νοεμβρίου 2009

Μία νέα μέρα

Με ένα άγγιγμα στο πλήκτρο, έκλεισε τη φωτεινή εικόνα που είχε στην οθόνη μπροστά στα μάτια της.

Ξεφύσηξε κουρασμένη αλλά και ανακουφισμένη. Ουφ! Τελείωσε. Το έγγραφο ήταν έτοιμο και είχε σταλεί εκεί που της είχε ζητηθεί.

Έριξε μια ματιά στην ώρα. Περασμένα μεσάνυχτα.

Έτριψε τα μάτια της και έσυρε το "ποντίκι" εκεί που έπρεπε, για να κλείσει τα ανοιχτά προγράμματα.

Καθώς έκλεινε τον υπολογιστή της, το μυαλό της γέμισε εικόνες, γέμισε φράσεις, ιδέες, λέξεις, ήχους.

Δεν έκλεινε απλώς τον υπολογιστή, έκλεινε μια πολύ σημαντική μέρα στη ζωή της.

Τη μέρα που αποφάσισε να κοιτάξει το παρελθόν χωρίς να ντρέπεται πια και να ξαναβρεί ένα πρόσωπο πολύ σημαντικό που όταν χάθηκαν ήταν παιδάκι και τώρα ήταν ολόκληρη κοπέλλα.
Τη μέρα που αποφάσισε να κοιτάξει το μέλλον χωρίς να φοβάται πια και να τιμήσει την φίλη και συνάδελφο που έφυγε και την άφησε πίσω να παλεύει, να προσπαθεί, να κοπιάζει και να ολοκληρώσει μέσα σε δύο μέρες κάτι που της ανέθεσαν οι μεγάλοι γύπες, το οποίο η νέα της προισταμένη δεν μπόρεσε να καταφέρει ούτε σε μία εβδομάδα..

Εικόνες, λέξεις, φράσεις ιδέες.... Το νιώθει ότι κάτι αλλάζει στη ζωή της, το νιώθει ότι κάτι πλησιάζει, κάτι δυνατό, κάτι σπουδαίο, κάτι μοναδικό.

Αύριο είναι μια νέα μέρα, μια νέα εβδομάδα, μια νέα σελίδα στο κοτέτσι.

Και η βατραχίνα θα ορθώσει ανάστημα ανάμεσα στις κότες.

16 Οκτωβρίου 2009

ΕΦΥΓΕ!

Ήρθε και η σειρά της.

Της ανακοίνωσαν ότι η θέση της στο κοτέτσι δεν υπάρχει πια.

Παρόλο που κάποτε εκείνη έκανε τα πιο πολλά αυγά απ'όλες τις κότες.

Και πήρε τα χρυσά αυγά που της αναλογούσαν κι έφυγε.

Εφυγε από το κοτέτσι, έφυγε από το δασάκι μας, έφυγε από τη χώρα μας!

Τώρα είναι μαζί με το κοτοπουλάκι της και τον κόκκορά της μακριά και μπορεί να έχασε τις υπόλοιπες κότες κι εμένα, τον βάτραχο, αλλά βρήκε την οικογενειακή ευτυχία!!!

Και σ'αυτήν την κότα ειδικά άξιζε μόνο ευτυχία από 'δω και πέρα!

Bean, κι ας μη γνωρίζεις την ύπαρξη αυτού του blog, εγώ σου εύχομαι καλή τύχη και όπως σου'πα, ρίξε μια μούντζα σ'αυτούς που σε πλήγωσαν και κράτα μια ανοιχτή αγκαλιά γι'αυτούς που σε αγαπούν!!!

Σμάκ!

06 Σεπτεμβρίου 2009

Βρέχει, τρέξτε να σωθείτεεεε...

Βρεχει!

Να δούμε, θα αντέξει το Αθηνιώ τώρα που η μαμά του η Αττικούλα έμεινε καραφλή από δέντρα; ή θα πνιγεί κι αυτό μαζί με τον πόνο μας;

Nα πάρω βάρκα; Διότι δεν θα με συμφέρει να έχω πια αυτοκίνητο. Το υπέροχο νομοσχέδιο που ετοιμάσανε οι τρόμπες θέλει καλά και σώνει, έχεις δεν έχεις λεφτά, θες δε θες, μπορείς δεν μπορείς, να ξεφορτωθείς το αυτοκίνητό σου που ναι, μεν, δεν το αγόρασες πριν ένα χρόνο, αλλά - συγνώμη κιόλας μανδάμ - το αγοράσαμε το 2002, δεν κατάλαβα δηλαδή; Αφού μας έχετε γδάρει κι έχουν μείνει μόνο τα νύχια και οι κάλοι, νομίζετε ότι έχουμε κι άλλα λεφτά για νέο αυτοκίνητο, ακόμα και με έκπτωση;

Μα τι λένε; Πού ζουν αυτοί οι άνθρωποι; Στον πλανήτη happy???

Λέτε να "έχει παλιόκαιρο τη μέρα που σε ψήφισαααα" και να κυνηγάμε τις κάλπες που θα επιπλέουν στην Βασιλίσσης (βεβαίως βεβαίως) Σοφίας ή στην Βασιλέως Παύλου;;;;

Εγώ λέω ότι Λεωφόρο Βασιλέως Καρναβάλου, δεν έχουμε και μάλλον ήρθε η ώρα να μαζέψω υπογραφές από την γειτονιά μου να μετονομάσω την Λεωφόρο Κηφισίας!

Αυτό έχω να πω εγώ.

Καληνύχτα!

03 Σεπτεμβρίου 2009

4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2009?


Γιατί ο πρωθυπουργός διάλεξε την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων για τις βουλευτικές εκλογες?????


That, IS a question!!!


23 Αυγούστου 2009

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Όσα χρόνια γράφω σε αυτό το blog έχω κάνει ό,τι μπορώ ώστε να διατηρήσω ένα "παιδικό" ύφος και να εξιστορώ γεγονότα της ζωής μου - πραγματικά ή μη - τις περισσότερες φορές προσποιούμενη ότι είμαι ένα αθώο και καλόκαρδο βατραχάκι σε ένα δασάκι, που δουλεύει σε ένα κοτέτσι με φλύαρες και ζωηρές κότες και με αφεντικά τους αρχι-γύπες.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ κύριοι, που το ΔΑΣΑΚΙ μου ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ! Που με κάνετε να νιώθω ότι θα κάνω μαύρο χιούμορ κάθε φορά που θα αναφέρομαι στο βατραχάκι, στην αρκουδίτσα, στον λαγό, στις κότες, στους κόκκορες, στους γύπες και σε όλα τα άλλα πλάσματα που μπορούν να ζουν στη φύση.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που δεν υπάρχει πια ΦΥΣΗ για να μου δίνει ιδέες, μόνο ΤΣΙΜΕΝΤΟ, ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ!!!!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που κάνατε το ποτήρι της υπομονής μου να ξεχειλίσει και να ΣΙΧΑΘΩ που ζω σε αυτήν την ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΧΩΡΑ και να θέλω ΝΑ ΦΥΓΩ όσο το δυνατόν μακρύτερα.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που δολοφονήσατε τα βατραχάκια, τις αρκουδίτσες, τα ελαφάκια, τα σκατζοχοιράκια, τα πουλάκια και όλους τους φίλους μου.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που η anima rana δεν θα ξαναγράψει ως βατραχάκι σε κοτετσάκι και σε δασάκι γιατί δεν μπορεί, δεν θέλει, πονάει!

Η anima rana θα αρχίσει να ΒΡΙΖΕΙ γιατί ΒΑΡΕΘΗΚΕ, γιατί δεν θέλει σε είκοσι χρόνια να πάθει ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΑ και να ΠΕΘΑΝΕΙ ΝΕΑ. Γιατί όταν ήταν μικρή ζωγράφιζε δεντράκια και ήλιους και όμορφα λουλούδια και τώρα ζωγραφίζει μόνο μαυρίλα, μαυρίλα, μαυρίλα...........

Να πάτε να πνιγείτε ΟΛΟΙ οι πολιτικοί, σας έχει σιχαθεί η ψυχή μου, μού προκαλείτε εμετό και σας θεωρώ χειρότερους από τα σκατά όλης της ανθρωπότητας μαζεμένα. Και λέω ειδικά της "ανθρωπότητας" γιατί αυτά είναι τα πιο βρώμικα.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και σας εύχομαι να πάρετε τα λεφτά σας στον τάφο σας, όσα σας μείνουν δηλαδή από αυτά που θα φάτε στους γιατρούς!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ!

05 Ιουλίου 2009

Το Ασανσέρ!

Από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι φοβόμουν τα ασανσέρ. Ο χειρότερος εφιάλτης μου, από παιδί μέχρι και σήμερα ήταν να ονειρευτώ ότι μπαίνω σε ασανσέρ το οποίο, είτε πάει πάνω είτε κάτω, δεν σταματάει! Και τελικά στο όνειρο καταλήγω είτε στα έγκατα της γης, είτε σε ένα ασανσέρ που το ταβάνι του πιέζεται από την ταράτσα και αρχίζει και με λιώνει, σαν να είμαι σε πρέσσα.....

Έτσι, όταν ήμουν παιδάκι, δεν ήθελα να μπαίνω σε κανένα ασανσέρ και έτρεμα στην ιδέα να εγκλωβιστώ. Πάντα με συνόδευε κάποιος μεγάλος, οι γονείς μου; η γιαγιά; η γειτόνισσα; μια φίλη; κάποιος τέλος πάντων, γιατί μόνη μου δεν έμπαινα με τίποτα.

Μαλλιά είχε βγάλει η γλώσσα του μπαμπά μου να μου λέει "παιδί μου, χαζή είσαι; είναι απλώς μια μηχανή!". Τίποτα εγώ, το βιολάκι μου.

Γύρω στην ηλικία των 13, αποφάσισα να συμφιλιωθώ με το ασανσέρ της πολυκατοικίας που μέναμε. Αυτό βέβαια συνέβαινε επειδή γνώριζα ότι όταν γύριζα από το σχολείο και κτυπούσα το κουδούνι, η γιαγιά θα με περίμενε στον 4ο όροφο, κι αν δεν είχα ανέβει στο επόμενο τρίλεπτο θα ερχόταν να με σώσει!

Έτσι άρχισα σιγά-σιγά να να συνηθίζω να μπαίνω στο ασανσέρ μόνη μου και σταδιακά κατάφερα να μην το φοβάμαι (το συγκεκριμένο).

Στην ηλικία των 15 μετακομίσαμε γιατί αγοράσαμε δικό μας διαμέρισμα!
Η νέα πολυκατοικία φιλοξενούσε το δικό της ασανσέρ. Μόλις το είδα, έφριξα!!!
Δεν ήταν ίδιο με το προηγούμενο. Είχε ένα απαίσιο καφετί χρώμα και μαύρα, στρογγυλά κουμπάκια, ετοιμόρροπα, με ξεθωριασμένους αριθμούς και χαμηλό φωτισμό! Ω, Θεοί!!!

Άρχισα πάλι τα ίδια, ανεβοκατέβαινα με τις σκάλες μέχρι τον 3ο όροφο που ήταν το νέο μας διαμέρισμα, ακόμα κι όταν γύριζα από το σχολείο, γιατί πλέον ήμουν "μεγάλο κορίτσι" και δεν χρειαζόταν κάποιος να με περιμένει να ανέβω. Έτσι, μόνο τα απογεύματα που ήταν και οι γονείς μου στο σπίτι, χρησιμοποιούσα το ασανσέρ.

Έφτασα τα 17 και αφού ποτέ δεν είχε κλειστεί κανείς στο ασανσέρ της πολυκατοικίας, άρχισα να το συνηθίζω.

Κάπου τότε, ο διαχειριστής της πολυκατοικίας αποφάσισε να ανακαινίσει κάπως το άθλιο ασανσέρ. Έβαλε ωραία ξύλινη επένδυση στην καμπίνα, νέα κουμπιά και δυνατό φωτισμό. Αυτό ήταν! Το ασανσέρ πλέον δεν σκόρπιζε τον τρόμο ούτε ξυπνούσε εφιάλτες! Ήταν το καλύτερο και πιο φιλόξενο ασανσέρ της εποχής.

Πέρασαν τα χρόνια, και πλέον είχα βρει δουλειά. Τα ασανσέρ στο κοτέτσι ήταν αυτόματα και σύγχρονα και ποτέ δεν τα φοβήθηκα. Ίσως επειδή είχαν τηλέφωνο στην καμπίνα το οποίο μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο εγκλωβισμένος για να ζητήσει βοήθεια. Μακάρι όλα τα ασανσέρ να είχαν τηλέφωνο, σκεφτόμουν τότε.

Μέχρι που - οποία ευτυχία! - άρχισαν να κυκλοφορούν ευρέως τα κινητά τηλέφωνα και έκανα κι εγώ σύνδεση! Ε, ναι λοιπόν! Αν το ασανσέρ δεν έχει τηλέφωνο πάνω του, θα έχει ο επιβάτης του!!

Κι έτσι, το πρόβλημά μου λύθηκε!!! Το κινητό το είχα πάντα μαζί μου, κι όποτε έμπαινα σε ασανσέρ ήμουν ήσυχη πως οτιδήποτε κι αν συμβεί, εγώ θα πάρω το τηλεφωνάκι μου και θα τηλεφωνήσω όπου θέλω! Τι χαρά!

Έτσι, πέρασαν τα χρόνια. Μεγάλωσα, παντρεύτηκα, και με τον πάπιο μου νοικιάσαμε ένα διαμέρισμα στον 5ο όροφο μιας πολυκατοικίας με το ΑΘΛΙΟΤΕΡΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!

Μικρό, σκοτεινό, ετοιμόρροπο, βρώμικο, τρεμάμενο, με σχοινιά που τρίζουν όταν ανεβοκατεβαίνει, και με διάφορα "χορευτικά" που κάνει στη διαδρομή. Το ασανσέρ-πρόκληση!

Τον πρώτο καιρό, ανέβαινα ΠΕΝΤΕ ορόφους με τις σκάλες, διότι η λύση "κινητό" ήταν αδύνατο να με καλύψει σε ένα ασανσέρ που έδειχνε έτοιμο να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο.

Το πρώτο Καλοκαίρι κατέρρευσα. Πέντε όροφοι ήταν κάτι παραπάνω από μαρτύριο και πήρα τη μεγάλη απόφαση και το μεγάλο ρίσκο να μπω στο βρωμο-ασανσέρ!
Και τα κατάφερα! Με το κινητό φορτισμένο και τα μάτια κλειστά, πήρα το ασανσέρ για τον 5ο όροφο μόνη μου. Κι όταν έκανε τα "χορευτικά" του, πότε το έβριζα και πότε κρατούσα την ανάσα μου.

Ήρθε ο καιρός που όλες οι πολυκατοικίες έπρεπε να βάλουν νέα υπερσύγχρονα ασανσέρ και αυτόματους μηχανισμούς. Ετριβα τα χέρια μου. Επιτέλους το ασανσέρ-πλέμπα θα πάρει ποδι!

Αμ δε!

Ακόμα τη μπακατέλα έχουμε...

Όμως το ασανσέρ στο πατρικό μου σπίτι, έγινε ένα διαμάντι! Αυτόματες πόρτες, αθόρυβη μηχανή, υπέροχος καθρέπτης και κουμπάκια που μόλις τα άγγιζες έπαιρναν ένα ζωηρό κόκκινο χρώμα!! Υπέροχο, αχ τι κρίμα να μην μένω ακόμα στο πατρικό μου, σκεφτόμουν.

Σήμερα, κουνάμενη λυγάμενη, πήγα να βοηθήσω τον μπαμπά μου να ξεκουβαλήσει γιατί έφυγε για διακοπές. Ο πάπιος ήταν στο αυτοκίνητο και φόρτωνε κι ο μπαμπάς στο σπίτι και ετοιμαζόταν.

Μπαίνω περιχαρής στο αστραφτερό ασανσέρ και πατάω το κουμπάκι για 3ο όροφο. Κλείνουν οι πόρτες, ξεκινάει το χρυσό μου και.... ΔΙΑΚΟΠΗ ΡΕΥΜΑΤΟΣ!

ΚΛΑΤΣ!

ΚΛΟΥΤΣ!

ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ. Μένω άφωνη. Σβήνουν τα φώτα. Μένω παγωμένη. Ανοίγουν οι αυτόματες πόρτες και βλέπω από τη μέση και κάτω την πόρτα του ισογείου κι από τη μέση και πάνω ..ΤΟΙΧΟ. Κόβεται η αναπνοή μου.

ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. Μένω μαλάκας.

Την κραυγή μου ακολούθησε η πίεση του κουμπιού που είχε μια φωτεινή καμπανούλα πάνω του και ο εκκωφαντικός ήχος ξεσήκωσε όλη την πολυκατοικία, εκτός από τον μπαμπά μου που έβριζε για την διακοπή ρεύματος, και τον πάπιο που νόμιζε ότι ήμουν στον 3ο όροφο.

Η ζέστη αφόρητη. Φώναζα "μπαμπάααααα" και "πάπιεεεεεεεε" εναλλάξ, αλλά καμία τύχη.
Μετά από 5 λεπτά, στάζοντας ιδρώτα, βλέπω μια σκιά στο ισόγειο και βάζω τις φωνές. ΕΧΩ ΚΛΕΙΣΤΕΙ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ! Και συνειδητοποιώ ότι είναι ο καλός μου!

Η σωτηρία ήταν κοντά. Τηλεφώνησε από το κινητό του στον μπαμπά, ο οποίος πήγε στην διαχειρίστρια, η οποία κατέβηκε με ενα τεράστιο κλειδί, άνοιξε την πόρτα του ισογείου και μου'πε "έλα, πήδα!" κι εγώ απάντησα "δεν είστε καλά!".

Τελικά με τα πολλά ζόρια με έπιασε ο πάπιος και με έβγαλε από το ασανσέρ-διαμάντι.

Εζησα μια ολόκληρη ζωή βλέποντας εφιάλτες με ασανσέρ που με πάνε στον άλλο κόσμο, για να την πατήσω από το μόνο ασανσέρ που εμπιστευόμουν.

Αλλά τώρα που τελειώνει η μέρα, νιώθω καλά, γιατί αντιμετώπισα τον φόβο μου. Και τελικά, αυτό είναι που έχει σημασία.

Ανεβαίνοντας στο δικό μου διαμέρισμα σήμερα το βράδυ, το ετοιμόρροπο ασανσέρ μας, χοροπήδησε στον δεύτερο όροφο, ταλαντεύτηκε στον 4ο και έτριζε σαν τις μαχαιριές στο "Ψυχώ". Κι εγώ γελώντας μονολόγησα "τραγούδα όσο θες, σαράβαλο, είσαι απλώς μια μηχανή".

08 Ιουνίου 2009

3 to go..

Τρία άτομα έχουν μείνει στη λίστα των αρχι-γυπαίων, στα οποία θα γίνει πρόταση εθελουσίας αποχώρησης.

Το "αστείο" είναι ότι πλέον έχουμε απομείνει εμείς κι εμείς. Εγώ, η διπλανή, η μπροστινή, ο ..πισινός, ο παραδίπλα. Κοιταζόμαστε λοιπον, κι αναρωτιώμαστε ποιός από ΕΜΑΣ θα είναι.

Δεν είναι πλέον οι ΑΛΛΟΙ, είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Φαντάζομαι ότι μέχρι τέλος Ιουνίου θα είναι ξεκάθαρο το τοπίο πια. Και θα ξέρω αν το γκρουπάκι χωρίς όνομα θα είναι η νέα μου δουλειά ή αν θα εξακολουθήσει να είναι το χόμπυ μου!

Δεν με πειράζει αν θα είμαι στη λίστα γιατί ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα δούλευα για όλη μου τη ζωή στο κοτέτσι. Δεν θεωρώ ότι το κοτέτσι είναι το επίκεντρο της ζωής μου, έχω πολύ σημαντικότερα πράγματα να αγαπώ. Εχω φίλους, έχω έναν πάπιο δίπλα μου να με αγαπά, έναν σκυλάκο να με κοιτά στα μάτια και έχω και όρεξη για ζωή. Εχω την υγεία μου, έχω το χιούμορ μου, κι έχω το μυαλό μου.

Αυτά αξίζουν όσο χιλάδες χρυσά αυγά και δεν τα αλλάζω με τίποτα!

Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

Και δώστε και καμια ιδέα πώς να ονομάσουμε το γκρουπάκι χωρίς όνομα!!!

φιλούμπες και τρία κουάξ!!!

Άνιμα Ράνα

21 Μαΐου 2009

Παρεξηγήσεις

Οι φίλοι είναι για να αγαπιούνται.

Οι φίλοι είναι για να παρεξηγούνται.

Οι φίλοι είναι για να συγχωρούνται.


Μια διευκρίνιση για έναν επιστήμονα που στράβωσε με προηγούμενο ποστάκι μου και με κυνηγάει με το φίλτρο του ερπετού για να με μεταμορφώσει από βάτραχο σε σαύρα:

Τα ποστάκια που αναρτώνται στο anima rana, pop your soul, είναι αποτέλεσμα μυθοπλασίας. Ελάχιστα από αυτά είναι αληθινά και τα περισσότερα έχουν απλά γεννηθεί από ένα αληθινό γεγονός αλλά εξελιχθεί σε παραμύθι.

Αυτά γιατί δεν θέλω να περάσω το καλοκαίρι μου υπο μορφή χαμαιλέοντος!

Πάμε παρακάτω. Το άλλον φλέγον ζήτημα που πρέπει να ξεκαθαρίσω πριν με βρείτε κομματάκια σε κανέναν κάδο απορριμάτων:

Εθελουσία! Να'το! Το'πα με τ'όνομά του. Ε-θε-λου-σί-α στο κοτέτσι! Εεε, μη μου ζητήσετε και το όνομα του κοτετσίου, παρακαλώ πολύ! Εθελουσία, γεγονός το οποίο ΜΕ ΛΥΠΕΙ και ΟΧΙ, δεν πανηγυρίζω για τους συνάδελφους που δυστυχώς είναι στη "λίστα". Το μόνο που είπα είναι ότι στην εποχή που ζούμε και στους οργανισμούς που εργαζόμαστε, αργά ή γρήγορα ερχόμαστε αντιμέτωποι με το απρόσωπο χαρακτήρα των πολυεθνικών, τον οποίο ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΟΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ INTERVIEW ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά ελπίζουν ότι θα πάρουν σύνταξη δουλεύοντας σε οργανισμούς-γίγαντες όπως το κοτέτσι μας! Αν είναι δυ-να-τόν!

Πάμε παρακάτω:

Όπως σας έχω ήδη πει, παίζω σε ένα γκρουπάκι χωρίς όνομα με άλλους δύο κρεμανταλάδες κι ένα αηδόνι-τρυγόνι. ΔΕΝ κατεβαίνουμε στη Eurovision, ΔΕΝ πάμε για πλατινένιο άλμπουμ, ΔΕΝ κλείσαμε το Μέγαρο για την επόμενη χρονιά.

Κάνουμε το κέφι μας και περνάμε καλά, κι αυτό έχει σημασία και σχόλια του τύπου "τρέχεις παραπάνω", "πας πιο αργά", "πάμε πάλι", "δεν είσαι συγκεντρωμένος", "σταματήστε την κουβέντα" ΔΕΝ ταιριάζουν στο προφίλ μας.

Και η πλάκα ξέρετε ποιά είναι? Οτι κανείς από το γκρουπ χωρίς όνομα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ για την ύπαρξη αυτού του blog, οπότε μόνη μου τα λέω, μόνη μου τα ακούω!

Σας φιλώ και θα επισκεφθώ σύντομα τα δικά σας blogakia, απλά τον τελευταίο καιρό στο κοτέτσι είμαστε όλο αποχαιρετισμούς και πού μυαλό για ποστάκια.....

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ!!!!

Φιλάκιααα.....

Anima Rana

25 Απριλίου 2009

I'm back


Επέστρεψα αρτιμελής από το ταξίδι στην "έδρα" (μου θυμίζει πάρε-δώσε μαφίας όλο αυτό) και με χαρά είδα ότι δεν κατέρρευσαν οι αγορές (ακόμα) βεβαίως-βεβαίως.


Διότι, θα καταρρεύσουν! Αυτό είναι το μόνο βέβαιο φίλες και φίλοι μου!


Αν εξαιρέσω λοιπόν το παραπάνω θλιβερό (γι'αυτούς που τα'χουν χοντρά και θα τα χάσουν όπου να'ναι - διότι εμείς τι είχαμε, τι χάσαμε βεβαίως-βεβαίως) γεγονός, μπορώ με χαρά να πω ότι πέρασα Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΑ !


Ήρθε και το Πάσχα μετά και μας έκατσε στο στομάχι με τα αρνιά, τα κατσίκια, τα αυγά και τα συκώτια (τελευταία χρονιά φέτος, του χρόνου χορτόσουπα!) και, όπως καταλαβαίνετε, ήρθε και βάρυνε το βατραχάκι Ανιμα Ράνα, γι'αυτό και εξαφανίστηκε στη λιμνούλα του για λίγο.


Η επιστροφή στο κοτέτσι μου επιφύλασσε μια έκπληξη. Οι μεγάλοι γύπες πήραν γραμμή από την μεγάλη "έδρα" (αυτή που πήγα εγώ είναι η "μικρή έδρα" - ακούγομαι τελείως cosa nostra τώρα, το ξέρω..) πως πρέπει να "καταργήσουν" κάποιες θέσεις βεβαίως-βεβαίως και μαζί με τις θέσεις να "καταργήσουν" και την προσέλευση στο κοτέτσι αυτών οι οποίοι κατέχουν αυτές τις θέσεις, βεβαίως-βεβαίως.


Και μαντέψτε! Target group τους? Ο παλιοί, που έχουν ματώσει από τη φαγούρα, και που εύκολα μπορούν να μας αποχωριστούν χωρίς να μας λείψουν γιατί ούτως ή άλλως τη δουλειά τους την έκαναν άλλα κορόιδα, όχι αυτόι (βεβαίως-βεβαίως)!


Και ξαναμαντέψτε! ΔΕΝ θέλουν να φύγουν, βεβαίως-βεβαίως! Τι τους τραβάνε οι γύπες από τις ουρές, τι τους τσιμπάνε με μανία, οι γριές κότες και κόκκορες δεν το κουνάνε ρούπι!


Εννοείται πως δεν είναι εύκολο όταν είκοσι και είκοσι πέντε χρόνια είσαι ένας κόκκορας-τσιφλικάς και μια κότα παχουλή (μια όμορφη πουλάδα) δεν θες με ΤΙΠΟΤΑ να ξεβολευτείς από την ωραία σου γωνίτσα στο κοτέτσι, διότι βεβαίως-βεβαίως, έχεις μάθει τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον να κάνεις μια δουλειά αρκετά ξεκούραστη και σαφώς καλοπληρωμένη (για τις υπηρεσίες που προσφέρεις), οπότε, στην ηλικία των σαραντα-φεύγα ετών, ΠΟΥ, ΠΕΣ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΠΟΥ, σκέφτεσαι και αντιστέκεσαι.


Αν όμως σκεφτείς ότι τα χρυσά αυγά που σου δίνουν είναι τουλάχιστον τα διπλάσια από αυτά που θα έπαιρνες αν το κοτέτσι έκλεινε (διότι αν συνεχίσουμε να πληρώνουμε ΚΑΙ αυτούς που δουλεύουν ΚΑΙ αυτούς που κάθονται, ε, πως να το κάνουμε, δεν θα μας βγει ο λογαριασμός), δεν θα το'βλεπες κάπως αλλιώς το όλο σχέδιο?


Δεν θέλω να πω περισσότερα, γιατί πρώτον δεν είμαι σαραντα-φεύγα, δεύτερον δεν είμαι είκοσι και εικοσιπέντε χρόνια στο κοτέτσι και τρίτον είμαι βατράχι, όχι πουλερικόν, και δεν έχω συμπεριληφθεί στη διαδικασία των αρχι-γυπαίων. Οπότε, θα κατηγορηθώ ότι μιλάω από θέση ισχύος.
Οφείλω όμως να πω ότι, ανάμεσα στις κότες και τους κόκκορες που θέλουν να διώξουν οι γύπες, υπάρχουν και κάποιοι που δεν ξύνονται, κάποιοι που εξακολουθούν και εργάζονται και προσφέρουν. Δυστυχώς όμως, ο μισθός τους εξακολουθεί να μην συμβαδίζει με την παραγωγικότητά τους, οπότε μπαίνουν κι αυτή στη μαύρη λίστα...


'Οπως και να'χει, σε όποια κατηγορία κι αν ανήκουν, το θέμα είναι οτι αν σε ένα χρόνο από τώρα το κοτέτσι κλείσει, κι εγώ θα φύγω κι ας είμαι βατράχι (μη σας πω ότι θα'μαι και πρώτο-πρώτο στη σειρα). Κι εγώ, κι εσύ, κι ο άλλος κόκκορας, κι η άλλη κότα. Όλοι μαζί θα φύγουμε και θα πάρουμε από τα τρία αυγά, το μακρύτερο!


Τουλάχιστον εγώ δεν θα κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο φωνάζοντας "γιατί δεν δέχτηκα την προσφορά πριν ένα χρόνοοοοο? πόσο μ....... είμαιαιαι???"


Σας φιλώ στη μούρη και τώρα πάω να παίξω το keyboard μου, διότι αύριο έχω πρόβα με το γκρουπάκι μου (ναι, εκτός από βατράχι που δουλεύει σε κοτέτσι, είμαι και καλλιτέχνης, πανάθεμά με!).


Το βατραχάκι Ανιμα Ράνα και δύο κρεμανταλάδες που παίζουν ντραμς και ηλεκτρική κιθάρα, ξεσηκώνουν τη γειτονιά κάθε σαββατοκύριακο!


Από εμάς εμπνεύστηκαν οι διαφημιστές του γνωστού παγωτού, με τον παππού να λέει "να φύγετε! να πάτε αλλού!"


Κουάξ!

07 Μαρτίου 2009

5 πράγματα που μου τη σπάνε!!!!

Κατ' αρχάς, πριν ξεκινήσω, να σας πω ότι υπάρχει κι άλλο ποστάκι κάτω από το παρόν, διότι ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ ΤΣΑΜΠΑ ΕΓΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥ!!

Δεύτερον, η exofthalmi με προκάλεσε και προσκάλεσε να μοιραστώ μαζί σας τα 5 πρώτα πράγματα που μου τη σπάνε!!!!!

et voila!

1. Οσοι δεν αγαπούν τα ζώα και τη φύση! Εχετε καταλάβει ρε αμόρφωτοι οτι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΕΙ???? (συγνώμη exofthalmi καλόγριά μου, αλλά δεν αντέχω άλλο, θα τα πω όλα) Εχετε καταλάβει ότι προερχόμαστε ΟΛΟΙ από ΜΙΑ ΑΜΟΙΒΑΔΑ???? Εχετε καταλάβει οτι ΕΣΕΙΣ και Ο ΣΚΥΛΟΣ, Η ΓΑΤΑ, Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ, ΤΟ ΠΕΥΚΟ, Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ, ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ και ΟΛΑ τα άλλα γήινα όντα, προέρχεστε απο ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΜΟΙΒΑΔΑ???? Βρε ηλίθιοι, έχετε καταλάβει ότι αν πάθει κάτι ο πλανήτης ΘΑ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ??????
2. (είμαι ήρεμη, ναι, είμαι ήρεμη) Οι υπερόπτες! Εχω βαρεθεί, έχω ΣΙΧΑΘΕΙ να έχω να κάνω καθήμερινά στο περιβάλλον εργασίας μου με ανθρώπους οι οποίοι νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον παπά απο τα αρχ...(συγνώμη, αδελφή, πάλι παραφέρομαι, το ξέρω) κι ότι μπορούν να συμπεριφέρονται και να μιλάνε στους υπόλοιπους λες και είναι υπηρέτες, δούλοι, υποδεέστεροι! Ε ΡΕ ΓΛΕΝΤΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ (γιατί περι καταρρεύσεως προκειται, σας το λέω!). Εγώ έχω μάθει να ζω με λίγα. Εσείς να δω τι θα κάνετε!!!
3. Οι ρατσιστές!!! Βρε τούβλα! Επειδή το δικό σας δέρμα είναι άσπρο, τι σημαίνει? Οτι οι υπόλοιποι δεν είναι άνθρωποι?? Εχετε καταλάβει ότι είμαστε μόνοι, πάνω σε έναν πλανήτη που περιφέρεται στη μέση του πουθενά??? ΕΕΕ??? Νομίζετε ότι είναι τσιφλίκι των λευκών η ζωή??? (δεν έχει νόημα να ζητήσω συγνώμη πάλι, αδελφή exofthalmi...)
4. Οι θρησκόληπτοι!!! (εδώ αν δεν αντέχετε, προσπεράστε το). Οποιος πραγματικά πιστεύει ότι ΠΙΕΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΟΤΙ με νηστεία, προσευχή και πίστη στο Θεό θα πάνε στον Παραδεισο, ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΒΑΘΙΑ ΝΥΧΤΩΜΕΝΟΣ. Σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει αυτό που θέλει, αρκεί να μην με θεωρεί παιδί του ΣΑΤΑΝΑ επειδή δεν πιστεύω αυτά που πιστεύει. Κι επίσης, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σταματήστε να λέτε οτι οι ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ δεν είναι Χριστιανοί, ή οτι οι ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ είναι παλιάνθρωποι, ή ότι οι ΕΒΡΑΙΟΙ είναι καθήκια. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
5. Η προισταμένη μου. Γιατί συνδιάζει ΟΛΑ τα παραπάνω!

Προσκαλώ το patsiouri και daydreamer να συνεχίσουν το θάψιμο!!!

φιλούμπες,
Anima Rana
KAI MHN ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΣΤΑΚΙ! ΔΕΝ ΤΟ'ΓΡΑΦΑ ΤΣΑΜΠΑ, ΕΙΠΑΜΕ!!!!

9 και σήμερα!

Έχω μια λίστα μεγάλη και όποτε θυμάμαι κάτι ακόμα, παίρνω το μολυβάκι μου και το καταχωρώ επιμελώς.

«Αχ, ομπρέλλα! Πώς θα πάω χωρίς ομπρέλλα εκεί που βρέχει κάθε μερα?»

«Αμαν! Τις παντόφλες μου μην ξεχάσω!»

«Ωχ! Τη φωτογραφική μηχανή τη φόρτισα?»

«Ρε! Τη θήκη των φακών μου! Πω-πωω..»

Το βατραχάκι θα πάει για άλλη μια φορά στην «έδρα» του «κοτετσιού» του! (για όσους δεν γνωρίζουν, το βατραχάκι εργάζεται στο κοτέτσι με τα χρυσά αυγά! Οι κότες του κάνουν τη ζωή δύσκολη, ενώ οι αρχι-γύπες είναι τα μεγάλα αφεντικά!)

Σπουδαία διευκρίνιση, το βατραχάκι, το οποίο δεν διακρίνεται για την τύχη του – κοινώς γκαντέμο-βάτραχος – θα ταξιδέψει μαζί με τη φίλη του την αρκουδίτσα, η οποία όλα αυτά τα χρόνια παίρνει κάθε χρόνο το χρυσό μετάλλιο, το στέμμα, την τιάρα, το κύπελλο του αρχι-γκαντέμη!

Καθώς τελευταίως η αγορά περνάει σοβαρή κρίση, το «κοτέτσι» σείεται σύσσωμο. Έτσι, οι αρχι-γύπες αποφάσισαν να στείλουν μερικούς-μερικούς μακριά, μπας και πάρουν πρέφα ποιοί είναι οι γκαντεμόσαυροι ώστε μετά να τους αφανίσουν!

Και, αφού βατράχι και αρκουδίτσα εργάζονται στο ίδιο δάσος, κάποια διαβολική σύμπτωση θα συνέβαινε κάποια στιγμή, κι έτσι τα δυο τους επελέχθησαν για το ταξίδι στην «έδρα».

Τυχαία να επέλεξαν εμάς?

Να’ναι οι τελευταία επίσκεψη στην «έδρα»?

Τι θα μας περιμένει εκεί? Θα περάσουμε καλά ή θα ανατιναχτεί το σύμπαν?

Λέτε να μας βάλουν σε κανένα φούρνο και να γίνουμε σαπούνι?

Εχετε δει το έργο «το Νησί»? Λέτε κάτι τέτοιο να μας περιμένει στην «έδρα»?

Τέσσερις μέρες θα είμαστε εκεί, θα περιφερόμαστε στους δρόμους, στις τράπεζες, στα χρηματιστήρια.

Συνεπώς, ετοιμαστείτε για σεισμό ΠΟΛΛΩΝ ΡΙΧΤΕΡ στην παγκόσμια οικονομία, και κατ’επέκτασιν στην Ελληνική βεβαίως-βεβαίως!!!

Αν καταρρεύσει η οικονομία, θα ξέρετε ποιούς να σαπίσετε στο ξύλο:

Το βατραχάκι Anima Rana και τη φίλη του, την Αρκουδίτσα-Πιπίτσα!