17 Απριλίου 2007

ΒΑΛΙΑ - μέρος 5ο

Ήταν μια ζεστή βραδιά και όλοι ήμασταν ακριβώς στην ώρα μας.

Από μακριά είδα τον Βασίλη και τη Μαρίνα και τους χαιρέτησα χαμογελαστή κουνώντας σαν μικρό παιδί το χέρι μου.

Συναντηθήκαμε μπροστά στην είσοδο του εστιατορίου. Η Μαρίνα μου χαμογέλασε ζεστά κι έριξε μια γρήγορη ματιά στον Στέφανο. Ο Βασίλης είχε το σοβαρό του και καλησπέρισε χωρίς πολλά-πολλά. Τους σύστησα και μπήκαμε στο εστιατόριο….

Σας έχει συμβεί κάποια στιγμή της ζωής σας να θυμηθείτε ένα γεγονός του παρελθόντος και να συνειδητοποιήσετε ότι το συγκεκριμένο γεγονός στην ουσία ήταν μια αποκάλυψη της γυμνής αλήθειας, μα εσείς, τυφλοί, δεν μπορέσατε να την δείτε εγκαίρως?...

Σας έχει συμβεί να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο λέγοντας «μα τι βλάκας ήμουν, δεν έβλεπα τι γινόταν μπροστά στα μάτια μου»?...

Εμένα ναι, μου συνέβη. Τώρα, μετά από καιρό πια, μπορώ να τα θυμάμαι και να τα διηγούμαι. Αλλά τότε έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου…

Η βραδιά μας κύλησε ήρεμα. Εγώ καθόμουν απέναντι από τον Βασίλη κι η Μαρίνα απέναντι από τον Στέφανο. Για κάποιο ανεξήγητο, τότε, λόγο μου είχε φανεί ότι η Μαρίνα είχε επιδιώξει να καθήσουμε κατά αυτόν τον τρόπο.

Δόξα τω Θεώ, ηλίθια δεν ήμουν. Την είχα δει πώς κοιτούσε στα πεταχτά τον Στέφανο, αλλά έκανα πως δεν έδινα σημασία. Στο κάτω-κάτω ίσως να ζήλευε που ο Βασίλης μού είχε τόση αδυναμία τελικά.

Εκείνη δεν ήταν εντυπωσιακή. Ήταν όμως καλλιεργημένη και χαριτωμένη μπορώ να πω. Ταίριαζε με τον Βασίλη, μιας που ούτε αυτός ήταν ο άντρας που όλες οι γυναίκες θα ποθούσαν στο κρεββάτι τους. Προφανώς είχε βρει ο ένας στο πρόσωπο του άλλου το ιδανικό ταίρι, γιατί αλλιώς δεν μπορούσα να εξηγήσω το γεγονός ότι ήταν μαζί τόσα χρόνια, συζούσαν, αλλά δεν ήθελαν να παντρευτούν.

Στη διάρκεια του δείπνου μιλήσαμε για τις δουλειές μας, τα ενδιαφέροντά μας, για τον κινηματογράφο, τα βιβλία, τη μουσική και, φυσικά, το φαγητό, μιας που το εστιατόριο που είχε διαλέξει ο Στέφανος ήταν πραγματικά μια άριστη επιλογή.

«Αλήθεια» του είπε η Μαρίνα με λίγο νάζι και κοιτώντας τον στα μάτια «έρχεστε συχνά σε τόσο όμορφα εστιατόρια? Είσαι ένας μπον-βιβέρ Στέφανε?». Εκείνος χαμογέλασε γοητευτικά και της απάντησε «πάντα..». Εγώ έριξα μια ματιά στον Βασίλη κι αυτός σε εμένα.

Κάποια στιγμή, ενώ μιλούσαμε για μια έκθεση φωτογραφίας που ήθελε ο Στέφανος να πάμε, η Μαρίνα πάλι άλλαξε θέμα συζήτησης και ρώτησε ευθέως «Θα παντρευτείτε?». Αμέσως ο Βασίλης την αγριοκοίταξε και της είπε «Μαρίνα!»

«Γιατί..’Μαρίνα’ Βασίλη? Πειράζει που τα ρωτάω τα παιδιά?»

«Κάνεις αδιάκριτες ερωτήσεις και δεν είναι του τύπου σου»

«Δεν νομίζω να με παρεξήγησε η Βάλια. Ε, Βάλια?»

Εγώ, ξεροκαταπίνοντας, αποκρίθηκα «Όχι, αλλοίμονο, απλά, να, εμείς είμαστε πολύ λίγο καιρό μαζί και ούτε καν έχει περάσει από το μυαλό μας κάτι τέτοιο»

Και τότε με διέκοψε ο Στέφανος όμως για να της πει με ένα πλατύ χαμόγελο «Είμαι κατά του γάμου!»

Επικράτησε σιγή στο τραπέζι. Δεν είχα συζητήσει ποτέ με τον Στέφανο το κεφάλαιο ‘γάμος’ γιατί θεωρούσα ότι ήταν πάρα πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Αλλά το να ακούω από τα χείλη του αυτή τη φράση και μάλιστα χαμογελαστά, με πείραξε.

«Ώστε κι εσύ κατά του γάμου, ε?» συνέχισε η Μαρίνα. «Καλή διασκέδαση Βάλια!» μου είπε πονηρά.

Ο Βασίλης εξοργίστηκε. «Μπορείς να μου πεις τι παριστάνεις τώρα?»

«Ηρεμήστε, ηρεμήστε» διέκοψα εγώ. «Δεν έγινε και τίποτα Βασίλη, συζήτηση κάνουμε, προς Θεού, δεν θα μαλώσουμε κιόλας»

Αν εξαιρέσει κανείς αυτή τη μικρή σεισμική δόνηση, η υπόλοιπη βραδιά κύλησε ομαλά και όμορφα.

Η Μαρίνα συνέχισε να είναι ο αρχηγός στις συζητήσεις και αυτό ομολογώ ότι με ενόχλησε. Ό,τι και να συζητούσαμε, εκείνη φρόντιζε να επεμβαίνει και να κάνει ερωτήσεις πότε στον έναν και πότε στον άλλον. Ήταν ψυχολόγος στο επάγγελμα, αλλά χωρίς να το καταλάβει γινόταν κουραστική στην παρέα, γιατί οτιδήποτε τολμούσε να πει κανείς, εκείνη έπρεπε να το αναλύσει και να το ερμηνεύσει επιστημονικά.

Ερωτήσεις όπως «και ποιός είπαμε ότι είναι ο αγαπημένος σου συγγραφέας?» ή «ώστε προτιμάς τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και όχι τις έγχρωμες?» και «εσύ, μια καλλιτεχνική ψυχή, πώς και έγινες μαθηματικός?» έχαναν το φιλικό χαρακτήρα τους και αποκτούσαν έναν άλλον, πιο καχύποπτο, πιο πονηρό.

Κάτι δεν μου πήγαινε καλά.

Κάτι δεν μου πήγαινε καθόλου καλά…..

Την άλλη μέρα ήμουν στη δουλειά στην ώρα μου. Ετοίμασα τον καφέ μου όπως πάντα και άρχισα τη δουλειά μου. Μόνο όταν η ώρα πήγε 8.45 άρχισα να ανησυχώ για τον Βασίλη. Τόσα χρόνια τον ήξερα, δεν είχε αργήσει ποτέ. Του τηλεφώνησα στο κινητό του τηλέφωνο.

«Παρακαλώ?»

«Βασίλη, η Βάλια είμαι, καλημέρα»

«Καλημέρα Βάλια, ανεβαίνω» είπε και μου το’κλεισε.

Όταν τον είδα μού φάνηκε διαφορετικός. «Είσαι καλά?» τον ρώτησα. «Μια χαρά» μού απάντησε και για όλη την υπόλοιπη μέρα δεν μου μίλησε σχεδόν καθόλου.

Ο δε Στέφανος είχε κλειστό το δικό του κινητό και μου τηλεφώνησε κατά τις 12 το μεσημέρι να μου πει να βρεθούμε το απόγευμα για καφέ.

«Πού είσαι όλο το πρωί? Σου έκανα πέντε κλήσεις, δεν τις είδες?» είπα λίγο εκνευρισμένη.

«Άργησα να σηκωθώ αγάπη μου και πήγα κατ’ευθείαν στο φροντιστήριο για μάθημα. Τώρα μπόρεσα να ξεκλέψω λίγα λεπτά για να σου μιλήσω»

Κι όμως, κάτι δεν μου πήγαινε καλά….

Τις επόμενες τρεις μέρες ήμουν πολύ μπερδεμένη. Ο Βασίλης ερχόταν με ένα παράξενο ύφος στη δουλειά και, αν δεν κάνω λάθος, δεν μιλούσε με τη Μαρίνα στο τηλέφωνο καθόλου. Ο Στέφανος είχε πολλή δουλειά και δεν είχα πάει καθόλου από το διαμέρισμά του.

Την Παρασκευή όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο, είπα να του ανάψω λίγο τα αίματα.

«Σήμερα τι ώρα να έρθω μωρό μου? Τη γνωστή? Μου έχεις λείψει και σε θέλω! Τι κολπάκια θα μου κάνεις σήμερα μωρό μου?»

Και τότε, έγινε το πρώτο σοβαρό.

«Αγάπη μου, να έρθεις καλύτερα αύριο το πρωί? Είμαι ένα πτώμα από όλη τη βδομάδα και θέλω σήμερα να γυρίσω σπίτι, να φάω και να κοιμηθώ»

Πήγα το Σάββατο το πρωί. Ήταν ξύπνιος κι έπινε καφέ. Μαγειρέψαμε, φάγαμε, κοιμηθήκαμε, το βράδυ βγήκαμε για ποτό και μετά όταν γυρίσαμε σπίτι τον στρίμωξα γιατί ήθελα να τον νιώσω μέσα μου σαν τρελλή.

Κάναμε σεξ! Κάναμε άγριο σέξ, μα όχι έρωτα. Ήταν το ίδιο δυνατό και πρόστυχο όπως τις άλλες φορές, αλλά κάτι έλειπε.

Δεν του είπα τίποτα γιατί δεν ήθελα πρώτα να δω αν θα συνεχιστεί αυτό για πολύ.

Αυτό συνεχίστηκε για τρεις εβδομάδες. Εγώ σταμάτησα να πηγαίνω από τις Παρασκευές, αυτός σταμάτησε να μου κάνει έρωτα, μα απλώς με πηδούσε, ενώ ο Βασίλης μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο σοβαρός.

Μέχρι που μία Παρασκευή ο Στέφανος μού ζήτησε να μην πάω καθόλου για το Σαββατοκύριακο. Ρώτησα γιατί, μα μου είπε ότι θέλει να ξεκουραστεί γιατί προετοιμάζει τους μαθητές του για εξετάσεις.

Ολο το Σαββατοκύριακο είχε κλειστό το κινητό του. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Του είχα στείλει γύρω στα είκοσι μηνύματα και είχα κάνει πάνω από τριάντα κλήσεις χωρίς αποτέλεσμα.

Τη Δευτέρα το πρωί, πήγα στη δουλειά 8.25 και βρήκα τον Βασίλη εκεί. Βρήκα τον Βασίλη κουρέλι κι έτρεξα προς το μέρος του.

«Βασίλη? Τι έχεις? Τι συμβαίνει? Εγινε κάτι? Μίλησέ μου!»

Αυτός με κοιτούσε κλαμμένος και δεν είχε δύναμη ούτε να μου μιλήσει. Είχα να τον δω έτσι από τότε που είχε πεθάνει η αδερφή του.

«Βασίλη, πες μου παιδί μου, τι έγινε? Με τρομάζεις!»

Και τότε ο Βασίλης με αγκάλιασε και κλαίγοντας γοερά μου είπε:

«Συγχώρεσέ με Βάλια. Συγχώρεσέ με..»

«Γιατί να σε συγχωρέσω? Εκανες κάτι? Πες μου!»

«Με παράτησε, Βάλια. Με παράτησε. Η Μαρίνα με παράτησε για πάντα. Η Μαρίνα, ναι, η Μαρίνα μου με παράτησε για.... για να φύγει με τον Στέφανό σου!!!»

(συνεχίζεται…)

18 σχόλια:

spaigeck είπε...

θα σε φάω ζωντανό βατραχάκι...!!!
δεν παλεύεσαι με τίποτα!!! Πάλι συνεχίζεται???????????????????
θα μας σκάσεις!!! Τι εκνευριστική αυτή η Μαρίνα. Δεν την χώνεψα καθόλου. Και αυτός ο Στέφανος... το είχα πει εγώ. TOO GOOD TO BE TRUE! όλοι ίδιοι είναι!!!!! Τώρα νομίζω πρέπει να γίνει η σφαγή!!!! Εγώ θα ήθελα να τις δω να μαλλιοτραβιούνται!!!!!!!
φιλάκια....

elena είπε...

Τι ανατροπες ειναι αυτες βατραχακι!!! αντε παλι να περιμενουμε με αγωνία τη συνεχεια...

P.D. είπε...

Καλημέρα Dear. Εγώ πάλι δεν το βρήκα τόσο ανατρεπτικό... Νομίζω πως ήθελε λίγο παραπάνω σασπένς, να δώσεις μεγαλύτερη βαρύτητα στο τι συνέβαινε τον καιρό των υποψιών, να αναλύσεις λίγο την ψυχολογία των αμφιβολιών, να παίξεις λίγο με το βάθος της σχέσης που γεννήθηκε ανάμεσα στους δυο τους. Για να δω που θα το πας τώρα...

Μαράκι είπε...

Η αλήθεια είναι οτι το περίμενα απλά δεν μπορώ να καταλάβω πως μια γυναίκα που οσο να'ναι μια πονηράδα την έχει δεν το κατάλαβε νωρίτερα ή δεν έκανε κανα ξαφνικό ντου καμια Παρασκευή...είναι δυνατόν να αλλάζει ο σύντροφος σου στο κρεββάτι και να μην υπάρχει κάτι άλλο???
Οσο ερωτευμένη και να΄ταν επρεπε να το είχε δει.

Μου τη δίνουν οι γυναίκες που δεν έχουν τσίπα πάνω τους και την πέφτουν έτσι επειδικτικά.

Περιμένω τη συνέχεια με αγωνία...ελπίζω να ανάψουν τα αίματα!!!!

anima rana είπε...

p.d. και μαράκι, οι υποψίες και οι αμφιβολίες θα αναλυθούν στο μέλλον. Μην ξεχνάτε ότι η φουκαριάρα η Βάλια έπαθε μεγάλη νίλα με δαύτους...

spaigeck, αιμοβόρο πλάσμα, η σφαγή θα έρθει! Μην μου ανησυχείς μικρέ δράκουλα!!!

elena, το επομενο επεισόδιο θα έρθει πολύ σύντομα!

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Μαράκι, άσε σε παρακαλώ ... τα ξαφνικά ντου!
Λοιπόν, αυτά συμβαίνουν, δυστυχώς, και δεν πρόκειται (για να μην συμβούν) να ξεκόβουμε από ανθρώπους και φίλους... όπως κάνουν μερικοί και, κυρίως, μερικές!
Αν ο άλλος/η άλλη θέλει να στην κάνει... θα την βρει την ευκαιρία... δεν υπάρχει περίπτωση!

Τέλος πάντων.... βατραχάκι γράφε σύντομα τη συνέχεια κι όχι μετά δύο μήνες... Είχα ψιλοξεχάσει την υπόθεση και σε διάβασα από την αρχή!

annamaria είπε...

Μαλλισταααααα.....τι να πεις...
Συμβαινουν και στις καλυτερες οικογενειες...........

anima rana είπε...

Ασκαρ, θα 'κατεβασω' το νεο επεισοδιο σύντομα, γιατι άν δεν το κατεβάσω σύντομα.... με βλέπω την πρώτη νύχτα του γάμου να πηγαίνω στο ιντερνετ καφε!

annamaria, που να δεις και τη συνεχεια.

sarafof είπε...

τόν κακομοίρη τόν βασίλη δέν τόν λυπάται κανένας?Αυτός είχε βολευτεί στην ασφάλεια καί χωρίς συμβατικές υποχρεώσεις σχέση.

patsiouri είπε...

Παιδιά άργησα αλλά να'μαι, κι εγώ το Βασιλάκη λυπάμαι, όσο για το Στέφανο σας το είχα πεί από την αρχή, χά!!

Τί άλλο θα πάθει το κακόμοιρο το κορίτσι καλέ??

Καλά, τί τσουλί!

Βατραχάκι δώσε ημερομηνία τώρα!

anima rana είπε...

sarafof, ο Βασίλης ο καημένος θα είναι ο πιο άτυχος στην όλη ιστορία μου φαίνεται...

Patsiouri...... 28 τουτουνού! Δεν λέω τίποτα παραπάνω!

σμάκ!

patsiouri είπε...

Όχι και παραπάνω! Παπαράτσι είμαστε??? Για να προλάβω να σου στείλω επισήμως ευχές, σμάκ!!!

( Δέν πιστεύω ότι εφιάλτες βλέπεις πρίν το γάμο να τους κάνεις ιστοριούλες????? )

anima rana είπε...

XA XA XAA! Oxi, δεν βλέπω εφιάλτες γλυκό patsiouraki...

φιλάκια πολλά

annamaria είπε...

Με το καλο βατραχακι μας!!
Ευχες πολλες!

sevarose είπε...

..ΑΝΤΕΕΕΕΕΕΕΕ εφτασε η ωρα η καλη ..

ριξε΄μας την συνεχεια ομως πριν αρχισεις προβες για μαλλια και μακιγιαζ οκ;

Hlias είπε...

Ηρθα, ειδα, διαβασα...αλλα θα σταθω στο μηνυμα της sevarose.Ποτε παντρευεσε βρε βατραχακι;;
η ωρα η καλη!!!..(και να προσεχεις τις Μαρινες,μακρια απ τον αντρα σου!! ) ευχομαι τα καλυτερα!!

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Σε έντυσα νυφούλα!

anima rana είπε...

Σας ευχαριστώ όλους πολύ! Στις 28 τουτουνού παντρεύομαι με τον πάπιο! Θα περάσω από τα blog σας για ένα καφεδάκι...