anima rana, pop your soul!

Πανέμορφο...

2011-04-13T22:43:00.000+03:00

Μία πολύ όμορφη εικόνα της Ελλάδας για τους επισκέπτες μας αλλά και για εμάς, ασφαλώς!!!!! κουάξ!

ΚΡΥΟ

2011-04-02T19:46:00.003+03:00

Περιμένω να έρθει η Ανοιξη που θα ζεστάνει την καρδιά μου θα ανθίσει στην ψυχή μου και θα φωτίσει το μυαλό μου.... κουαξ, ανιμα ρανα

Ελευθερη

2011-01-30T11:54:00.002+02:00

Πήρα τις αποφάσεις μου.

Τις μοιράστηκα.

Δεν έχω εισακουστεί.

Θα κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό για εμένα γιατί προφανώς κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά.

Θα φύγω! Θα φύγω από αυτή τη σχέση, από αυτή την κατάσταση, από αυτή τη χώρα.

Κι αν κάποιος θέλει να κλείνει τα αυτιά του, δικό του πρόβλημα.

Δεν έχω πια τίποτα
Δεν ελπίζω πια σε τίποτα
Δεν φοβάμαι πια τίποτα

ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!

Το παράθυρο

2010-10-26T19:10:00.004+03:00

Ενα βλέμμα, ψηλά στον ουρανό

Ενα δάκρυ στο μάγουλο

Μια βαθιά ανάσα

Μια σκέψη στην καρδιά

Αυτά χρειάζεται ένα βατραχάκι για να πάρει το αμφίβιο κορμάκι του και με το κεφάλι ψηλά να κινήσει για άλλα νούφαρα, πιο αδιάβροχα, πιο σταθερά, πιο αληθινά....

Οσο κι αν πονά, όσο κι αν δυσκολεύεται, πρέπει να κλείσει τα μάτια, να προχωρήσει και να ανοίξει ένα νέο παράθυρο στη ζωή....

Ενα παράθυρο με θέα τον ουρανό, με θέα τον ήλιο, με θέα το μέλλον, την αγάπη, την χαρά, την ελπίδα, την εμπιστοσύνη κι όλα αυτά που έχασε - το φτωχό βατραχάκι - και που δεν μπορεί πια να ξαναβρεί στην λιμνούλα του....

Δεν είναι απλό

Δεν είναι εύκολο

Δεν είναι ευχάριστο

Είναι όμως απαραίτητο...

Και το βατραχάκι ελπίζει πως αυτοί που το αγαπούν θα συνεχίσουν να το αγαπούν για πάντα.

(Συνεχίζεται..)

Happiness

2010-09-25T18:36:00.002+03:00

Happiness is not a brilliant climax to years of grim, struggle and anxiety.

It is a long succession of little decisions, simply to be happy in the moment.

Swami Kriyananda, formerly J. Donald Walters, American spiritual leader, author and composer

Πνιγεται ο βατραχος;

2010-08-21T10:51:00.000+03:00

Ειναι αμφιβιος

Ειναι ανθεκτικος

Μα τωρα λυγισε.

Στο κοτετσι ο μεγαλος γυπας μολις ανακαλυψε οτι υπαρχει κι ενας βατραχος αναμεσα στις κοτες. Και δεν του αρεσει καθολου αυτο.

Στη λιμνουλα ο παπιος κοροϊδευει τον βατραχο.

Κι ο βατραχος για πρωτη φορα δεν εχει πού να παει, πού να στραφει για να σωθει.

Κρυβεται κατω απο ενα ροζ νουφαρο. Δεν θελει πια. Δεν θελει τιποτα πια......

Το κουιζ!

2010-07-26T19:29:00.001+03:00

Πρώτα απ'όλα να προειδοποιησω οτι αυτο το ποστακι δημιουργειται απο κινητο τηλεφωνο οποτε μην εχετε απαιτησεις για τονους και καλλιγραφιες γιατι θα μου παρει δυο χρονια να το τελειωσω.

Οπως πολλοι εχετε καταλαβει (ή λιγοι - μιας και δεν νομιζω πια να με διαβαζει και κανεις, αλλα δεν πειραζει, μονη μου τα λεω, μονη μου τα ακουω και ξαλαφρωνω) τον τελευταιο καιρο δεν ειμαι καθολου καλα.

Γι'αυτους λοιπον που απορουν τι μου συμβαινει (ειτε απο ενδιαφερον ειτε απο περιεργεια) αποφασισα να σας βαλω να λυσετε ενα μικρο κουιζ για να ειστε προετοιμασμενοι οταν σκασει η ωρολογιακη βομβα.

Λοιπον, πειτε μου, τι κανει καποιος οταν:

1. Εχει ανακαλυψει κατι που δεν του αρεσει εδω και εναμιση χρονο (απο τον Φεβρουαριο του 2009)
2. Ενω ηταν ετοιμος να τα παρατησει, εδωσε μια ευκαιρια
3. Αντι το αλλο ατομο να αρπαξει την ευκαιρια, εκανε το ιδιο και πολυ μεγαλυτερο λαθος απο πριν
4. Εδω και εξι μηνες εχει ξεσκεπασει την "απατη" του αλλου ατομου το οποιο ζηταει κι αλλη ευκαιρια
5. Επειδη ομως αυτο το "λαθος" του αλλου ατομου επηρρεασε πολλους τομεις της ζωης τους (ερωτικα, εμπιστοσυνη κλπ) το "δικο μας" ατομο προσπαθει αλλα ΔΕΝ νιωθει πια την δυναμη ουτε την διαθεση να προσπαθησει και να δωσει ευκαιριες

Τι κανει λοιπον?

Σκεφτειτε τα παραπανω εχοντας στο μυαλο σας τα παρακατω πιθανα (φανταστικα) σεναρια:

Σεναριο Α: προκειται για γκομενοδουλεια
Σεναριο Β: προκειται για εθισμο σε ουσιες
Σεναριο Γ: προκειται για τζογο

Αμα το βρειτε, πειτε μου κι εμενα, για να παμε στο επομενο επιπεδο του κουιζ!

Κουαξ!

ΖΕΣΤΗ ΕΞΩ, ΚΡΥΟ ΜΕΣΑ

2010-06-13T20:43:00.003+03:00

Το Καλοκαίρι μπαστακώθηκε μου φαίνεται για τα καλά.

Μας έκανε ένα-δύο τσαλιμάκια, πέταξε μερικές βροχές για ξεκάρφωμα, αλλά τελικά το αποφάσισε:

Θα μας κατσικωθεί για κανένα τρίμηνο!

Γενικώς είμαι βατραχάκι που αγαπάει τη ζέστη, δεν μπορώ να πω. Υποφέρω στο κρύο και είμαι ανθεκτικό στις υψηλές θερμοκρασίες.

Φέτος όμως, δεν νιώθω την ίδια χαρά, την ίδια ευχαρίστηση που η ζέστη περιβάλλει το πράσινο σωματάκι μου.

Ισα-ίσα που η ηλιοφάνεια και ο "χαρούμενος" καιρός κάνουν τα σκοτεινά και λυπηρά μου συναισθήματα πιο έντονα.

Η ζέστη που κάποτε γέμιζε την ψυχή μου με θαλπωρή, τώρα μου θυμίζει πόσο κρύα νιώθω μέσα μου.

Έτσι είναι. Ζέστη έξω, κρύο μέσα.

κουάξ.

Περνάω φάση

2010-04-17T16:56:00.004+03:00

Περνάω μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της ζωής μου.

Τι κάνεις όταν πια έχεις πάψει να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπό σου?

Όταν νιώθεις ότι είχες κάνει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό τους τελευταίους 15 μήνες και ότι πια δεν θες να προσπαθήσεις άλλο?

Κι όταν ξαφνικά αυτός - νιώθωντας την παραίτησή σου - θυμάται ξαφνικά να προσπαθήσει?

Δίνεις άλλη μια ευκαιρία? Γιατί? Για να παρατείνεις το δράμα?

Σηκώνεσαι και φεύγεις? Γιατί? Για να πληγώσεις κι άλλους εκτός από τον εαυτό σου?

Δεν ξέρω. Αλλά κάποια στιγμή θα μάθω και όταν γίνει αυτό θα είναι οριστικό.

Ενα στομάχι - ηφαίστειο!!!!

2010-03-07T20:59:00.004+02:00

Μετά από ...αναρίθμητα χρόνια ξαναέζησα μια παιδική μου εμπειρία που ήλπιζα ότι θα ξεχνούσα με την πάροδο των ετών!

Εμετός μέχρι θανάτου!!!!!

Θυμάται κανείς σας όταν ήσασταν μικροί που στα καλά καθούμενα αρχίζατε τους εμετούς και οι μαμάδες σας έλεγαν "κάτι θα έφαγε και το πείραξε το καημένο"?

Ε, κάπως έτσι. Χωρίς να έχω πιει, χωρίς να είμαι κρυωμένη, χωρίς να είμαι έγκυος (επ! σας πρόλαβα) έβγαλα τα άντερά μου χτες το βράδυ!

(απο τις 17 Ιανουαρίου έχω να γράψω, το να επανέλθω με τέτοιο θέμα είναι λίγο αποκρουστικό και σας καταλαβαίνω...)

Δεν θα μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες γιατί θα με πιάσει αναγούλα, όπως και εσάς βεβαίως βεβαίως.

Το μόνο που θα πω και θα κλείσω είναι ότι αφού ΔΕΝ κρύωσα, ΔΕΝ ήπια, ΔΕΝ είμαι άρρωστη και ΔΕΝ είμαι έγκυος, τότε κάτι άλλο συμβαίνει που με έκανε να αντιδράσω έτσι.

Η φίλη μου λέει ότι όλες οι αρρώστειες κρύβουν από πίσω και κάποια ψυχική κατάσταση.

Και εγώ κοιτάζω την κατάσταση γύρω μου, την κατάσταση δίπλα μου και, ομολογώ ότι δεν ξέρω αν μπορώ να την αντέξω.

Αυτό σας λέω μόνο, κι εσείς βγάλτε τα συμπεράσματά σας καλοί μου blogo-φίλοι......

κουάξ!

Anima Rana

Cheryl Cole - 3 words

2010-01-17T16:07:00.002+02:00

Πρέπει να το ακούσετε...

http://www.youtube.com/watch?v=vfiWXIQ85ho

I met a guy at the club,
I let him know Ι'm in love

I met a girl at the bar
I let her know who you are

I told her you are the love of my life and
One day your gonna be my wife and
We are gonna have some babies together

I told him you are the man of my dreams
You saved me from drowning in the streams
I know were gonna last forever, and ever

It was those three words that saved my life
It wasn't complicated
wasn't pre-meditated
It wasn't under-rated
boy I'm so glad you stayed and..

It was those three words that saved my life
It wasn't complicated
wasn't pre-meditated
To you I'm dedicated
Let's go ahead and say it...

I love you...
I love you...You are the love of my life, my life.
I love you... I love you... I love you... You are the love of my life, my life.

You know your holding my heart
Can nothing tear us apart
You know I'm so in love with you
Can nothing tear us apart, no

I said I-l-o-v-e-y-o-u
I'm so into you girl
She said M-e-t-o-o
It's obvious I'm so into you boy
So why don't we, (we) hold (hold) on (on) for (to) love
Through the ups and downs never let go
Holding on forever, never let go

It all started with those three words that saved my life
It wasn't complicated
it wasn't complicated
it wasn't complicated
it wasn't complicated

Baby those three words saved my life...

I love you... I love you... You are the love of my life, my life
I love you... I love you... I love you... You are the love of my life, my life.

Πότε;

2010-01-10T19:11:00.002+02:00

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα κοιτάξεις τον καθρέφτη και θα συνειδητοποιήσεις ότι ο χρόνος πέρασε κάτω από την μύτη σου και όλα τα όνειρά σου γκρεμίστηκαν και δεν μπορείς πια να γυρίσεις πίσω και να τα ξαναχτίσεις από την αρχή;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα σηκώσεις επιτέλους το κεφάλι και θα τολμήσεις να κυνηγήσεις τα όνειρά σου πριν γκρεμιστούν;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα ζήσεις;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα απλώσεις το χέρι για να βοηθήσεις;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα απλώσεις το χέρι για να σωθείς;

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα έχεις το σθένος να πεις Σ'ΑΓΑΠΩ χωρίς να έχεις την απαίτηση να ακούσεις την απάντηση "κι εγώ";

Σε ποιά φάση της ζωής σου θα έχεις το θάρρος να επαναστατήσεις και να διεκδικήσεις, ακόμα κι αν ξέρεις προκαταβολικά ότι το πιο πιθανό είναι να φας τα μούτρα σου;

Τι αξίζει πιο πολύ;

Τι πονάει πιο πολύ;

Happy New Year

2010-01-02T19:23:00.002+02:00

Εύχομαι η νέα χρονιά να μας φέρει μόνο χαμόγελα, υγεία, τύχη και πολλά λεφτά (ναι, ποιός τα'χασε για να τα βρούμε εμείς?)

Να βρείτε όλοι την αγάπη που ψάχνετε και την ευτυχία που γεμίζει την καρδιά και το μυαλό με φως, χρώματα και όμορφη μουσική!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Το τρένο

2009-12-10T14:08:00.004+02:00

Κάποτε ένας συνάδελφος με είχε κοιτάξει με νόημα και μου'χε πει "Η ζωή είναι πολύ μικρή κι οι ευκαιρίες παρουσιάζονται πάρα πολύ σπάνια. Να κυνηγάς τα όνειρά σου, πάντα".

Κι από τότε σκέφτομαι ένα όνειρο που έχω από μικρό παιδί και που ποτέ δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω. Και μια ευκαιρία....μια ευκαιρία που νιώθω ότι μπορεί να μην είναι πολύ κοντά, αλλά πλησιάζει....

Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι σε μια καταπράσινη πεδιάδα....Δάσος δεξιά μου, δάσος αριστερά μου...κι εγώ περπατάω δίπλα στις ράγες του τρένου...
Μυρίζει δροσιά..δροσιά της πρασινάδας...αααχχχχχ παίρνω μια βαθιά ανάσα και μπαίνει όλη η δροσιά και η ζωή μέσα στους πνεύμονές μου κι από τους πνεύμονες στην καρδιά μου, κι απ'την καρδιά μου σε όλο μου το είναι....

Κοιτάζω τις ράγες. Σκεπασμένες με ζουμερό, καταπράσινο χορτάρι. Κίτρινες πεταλούδες πετούν πάνω από το χορταράκι και πού και πού ανεβαίνουν πιο ψηλά και με κοιτούν και τις κοιτώ..... Πουλάκια ακούγονται μέσα από τα δάση γύρω μου...Και κανείς άλλος ήχος...Κανείς.
Η απόλυτη σίγή...Νομίζω ότι άκουσα το πετάρισμα των φτερών της πεταλούδας που μόλις πέρασε δίπλα μου....Νομίζω ότι μέσα σε τόση γαλήνη θα μπορούσα να ακούσω τα πάντα από χιλιόμετρα μακριά.

Και τότε, ακούω κάτι!

Κάτι που δεν μπορώ να διευκρινίσω τι ήταν. Κοιτάζω γύρω μου να βρω ίσως ένα σκιουράκι να ροκανίζει βελανίδια.. ίσως ένα κουνέλι που φτερνίζεται... ένα κουνάβι που σκάβει...
Μα τίποτα.

Κι όμως, σαν κάτι να άκουσα. Κάτι σαν σούρσιμο... κάτι σαν πριόνισμα....

Και τότε χαμηλώνω το βλέμμα στις ράγες και τις κοιτώ. Οι κίτρινες πεταλούδες χορεύουν...εγώ αφουγκράζομαι....οι κίτρινες πεταλούδες χορεύουν...χορεύουν...χορεύουν... και το χέρι μου αγγίζει τις ράγες... και νιώθω ότι ζωντανεύουν. Κάπου πολύ μακριά, πάρα πολύ μακριά υπάρχει ένα τρένο που τρέχει πάνω σε αυτές τις ράγες.

Αυτές τις ράγες που διάλεξα να ακολουθώ, αυτές τις ράγες που ποτέ δεν μου έφεραν κανένα τρένο. Αυτές τις ράγες που με συντρόφευαν μια ζωή με δροσερό χορτάρι, όμορφες πεταλούδες και πολύχρωμα πουλάκια....

Αυτές οι ράγες μου ετοιμάζουν ένα δώρο, ένα δώρο από πολύ μακριά... Κάποιο τρένο έχει ξεκινήσει από κάπου και μόλις έχει επιλέξει να τρέχει πάνω στις δικές μου ράγες.

Δεν το βλέπω, αλλά ξέρω ότι μετά από τόσα χρόνια, ναι, υπάρχει ένα τρένο πάνω στις δικές μου ράγες που αργά ή γρήγορα θα περάσει από το σημείο που βρίσκομαι. Ενα τρένο γεμάτο όνειρα. Τα όνειρά μου. Τα δικά μου όνειρα...

Κοιτάζω γύρω μου, τις πεταλούδες, τα σκιουράκια, το ζουμερό χορτάρι, το δροσερό πράσινο, τα γκρι κουνελάκια, τα πολύχρωμα πουλάκια, το χαμόγελο του αγαπημένου μου, το βλέμμα του μπαμπά μου, την περηφάνια της μαμάς μου... και ακούω τη φωνή του συναδέλφου "να κυνηγάς τα όνειρά σου, πάντα".

Και σηκώνω το βλέμμα, συνεχίζω να περπατώ και σκέφτομαι...σκέφτομαι..σκέφτομαι.

Τι θα κάνω όταν φτάσει το τρένο εδώ που είμαί;

Μεγάλη Απόφαση

2009-11-22T16:42:00.002+02:00

Εδώ και πολύ καιρό, πολύς κόσμος με ρωτάει πότε θα κάνω παιδάκι.

Ο πάπιος μου και εγώ είμαστε πολύ ευτυχισμένοι, αγαπημένοι και καλά.

Δεν έχουμε όμως αποφασίσει το αν και το πότε θα κάνουμε παιδάκι.

Το ξέρω ότι για τον περισσότερο κόσμο ένα παιδάκι είναι ευλογία. Τι γίνεται όμως όταν είσαι τόσο πολύ προσγειωμένος που νιώθεις ότι ο κόσμος είναι πολύ άσχημος για ένα παιδί?

Τι γίνεται όταν ξέρεις ότι τα πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ καλύτερα, αλλά μόνο θα χειροτερεύουν?

Τι κάνεις όταν νιώθεις ότι δεν μπορείς να αντέξεις το βάρος, την ευθύνη, το καθήκον???

Σωπαίνεις.

Σωπαίνεις και περιμένεις ως δια μαγείας να γίνει ένα "θαύμα" κι ένα πρωί να ξυπνήσεις ξέροντας τι θα κάνεις (ή τι δεν θα κάνεις).

Και ο καιρός περνάει, οι ρυτίδες εμφανίζονται, μα εσύ δεν αποφασίζεις.

Μήπως το γεγονός ότι δεν λες να αποφασίσεις και το γεγονός ότι το ίδιο συμβαίνει και στο σύντροφό σου σημαίνει τελικά ότι έχετε αποφασίσει, αλλά δεν τολμάτε να το παραδεχτείτε ούτε μεταξύ σας?

Μία νέα μέρα

2009-11-15T12:35:00.002+02:00

Με ένα άγγιγμα στο πλήκτρο, έκλεισε τη φωτεινή εικόνα που είχε στην οθόνη μπροστά στα μάτια της.

Ξεφύσηξε κουρασμένη αλλά και ανακουφισμένη. Ουφ! Τελείωσε. Το έγγραφο ήταν έτοιμο και είχε σταλεί εκεί που της είχε ζητηθεί.

Έριξε μια ματιά στην ώρα. Περασμένα μεσάνυχτα.

Έτριψε τα μάτια της και έσυρε το "ποντίκι" εκεί που έπρεπε, για να κλείσει τα ανοιχτά προγράμματα.

Καθώς έκλεινε τον υπολογιστή της, το μυαλό της γέμισε εικόνες, γέμισε φράσεις, ιδέες, λέξεις, ήχους.

Δεν έκλεινε απλώς τον υπολογιστή, έκλεινε μια πολύ σημαντική μέρα στη ζωή της.

Τη μέρα που αποφάσισε να κοιτάξει το παρελθόν χωρίς να ντρέπεται πια και να ξαναβρεί ένα πρόσωπο πολύ σημαντικό που όταν χάθηκαν ήταν παιδάκι και τώρα ήταν ολόκληρη κοπέλλα.
Τη μέρα που αποφάσισε να κοιτάξει το μέλλον χωρίς να φοβάται πια και να τιμήσει την φίλη και συνάδελφο που έφυγε και την άφησε πίσω να παλεύει, να προσπαθεί, να κοπιάζει και να ολοκληρώσει μέσα σε δύο μέρες κάτι που της ανέθεσαν οι μεγάλοι γύπες, το οποίο η νέα της προισταμένη δεν μπόρεσε να καταφέρει ούτε σε μία εβδομάδα..

Εικόνες, λέξεις, φράσεις ιδέες.... Το νιώθει ότι κάτι αλλάζει στη ζωή της, το νιώθει ότι κάτι πλησιάζει, κάτι δυνατό, κάτι σπουδαίο, κάτι μοναδικό.

Αύριο είναι μια νέα μέρα, μια νέα εβδομάδα, μια νέα σελίδα στο κοτέτσι.

Και η βατραχίνα θα ορθώσει ανάστημα ανάμεσα στις κότες.

ΕΦΥΓΕ!

2009-10-16T22:29:00.003+03:00

Ήρθε και η σειρά της.

Της ανακοίνωσαν ότι η θέση της στο κοτέτσι δεν υπάρχει πια.

Παρόλο που κάποτε εκείνη έκανε τα πιο πολλά αυγά απ'όλες τις κότες.

Και πήρε τα χρυσά αυγά που της αναλογούσαν κι έφυγε.

Εφυγε από το κοτέτσι, έφυγε από το δασάκι μας, έφυγε από τη χώρα μας!

Τώρα είναι μαζί με το κοτοπουλάκι της και τον κόκκορά της μακριά και μπορεί να έχασε τις υπόλοιπες κότες κι εμένα, τον βάτραχο, αλλά βρήκε την οικογενειακή ευτυχία!!!

Και σ'αυτήν την κότα ειδικά άξιζε μόνο ευτυχία από 'δω και πέρα!

Bean, κι ας μη γνωρίζεις την ύπαρξη αυτού του blog, εγώ σου εύχομαι καλή τύχη και όπως σου'πα, ρίξε μια μούντζα σ'αυτούς που σε πλήγωσαν και κράτα μια ανοιχτή αγκαλιά γι'αυτούς που σε αγαπούν!!!

Σμάκ!

Βρέχει, τρέξτε να σωθείτεεεε...

2009-09-06T22:25:00.003+03:00

Βρεχει!

Να δούμε, θα αντέξει το Αθηνιώ τώρα που η μαμά του η Αττικούλα έμεινε καραφλή από δέντρα; ή θα πνιγεί κι αυτό μαζί με τον πόνο μας;

Nα πάρω βάρκα; Διότι δεν θα με συμφέρει να έχω πια αυτοκίνητο. Το υπέροχο νομοσχέδιο που ετοιμάσανε οι τρόμπες θέλει καλά και σώνει, έχεις δεν έχεις λεφτά, θες δε θες, μπορείς δεν μπορείς, να ξεφορτωθείς το αυτοκίνητό σου που ναι, μεν, δεν το αγόρασες πριν ένα χρόνο, αλλά - συγνώμη κιόλας μανδάμ - το αγοράσαμε το 2002, δεν κατάλαβα δηλαδή; Αφού μας έχετε γδάρει κι έχουν μείνει μόνο τα νύχια και οι κάλοι, νομίζετε ότι έχουμε κι άλλα λεφτά για νέο αυτοκίνητο, ακόμα και με έκπτωση;

Μα τι λένε; Πού ζουν αυτοί οι άνθρωποι; Στον πλανήτη happy???

Λέτε να "έχει παλιόκαιρο τη μέρα που σε ψήφισαααα" και να κυνηγάμε τις κάλπες που θα επιπλέουν στην Βασιλίσσης (βεβαίως βεβαίως) Σοφίας ή στην Βασιλέως Παύλου;;;;

Εγώ λέω ότι Λεωφόρο Βασιλέως Καρναβάλου, δεν έχουμε και μάλλον ήρθε η ώρα να μαζέψω υπογραφές από την γειτονιά μου να μετονομάσω την Λεωφόρο Κηφισίας!

Αυτό έχω να πω εγώ.

Καληνύχτα!

4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2009?

2009-09-03T09:20:00.001+03:00

Γιατί ο πρωθυπουργός διάλεξε την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων για τις βουλευτικές εκλογες?????

That, IS a question!!!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

2009-08-23T19:38:00.003+03:00

Όσα χρόνια γράφω σε αυτό το blog έχω κάνει ό,τι μπορώ ώστε να διατηρήσω ένα "παιδικό" ύφος και να εξιστορώ γεγονότα της ζωής μου - πραγματικά ή μη - τις περισσότερες φορές προσποιούμενη ότι είμαι ένα αθώο και καλόκαρδο βατραχάκι σε ένα δασάκι, που δουλεύει σε ένα κοτέτσι με φλύαρες και ζωηρές κότες και με αφεντικά τους αρχι-γύπες.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ κύριοι, που το ΔΑΣΑΚΙ μου ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ! Που με κάνετε να νιώθω ότι θα κάνω μαύρο χιούμορ κάθε φορά που θα αναφέρομαι στο βατραχάκι, στην αρκουδίτσα, στον λαγό, στις κότες, στους κόκκορες, στους γύπες και σε όλα τα άλλα πλάσματα που μπορούν να ζουν στη φύση.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που δεν υπάρχει πια ΦΥΣΗ για να μου δίνει ιδέες, μόνο ΤΣΙΜΕΝΤΟ, ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ!!!!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που κάνατε το ποτήρι της υπομονής μου να ξεχειλίσει και να ΣΙΧΑΘΩ που ζω σε αυτήν την ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΧΩΡΑ και να θέλω ΝΑ ΦΥΓΩ όσο το δυνατόν μακρύτερα.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που δολοφονήσατε τα βατραχάκια, τις αρκουδίτσες, τα ελαφάκια, τα σκατζοχοιράκια, τα πουλάκια και όλους τους φίλους μου.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που η anima rana δεν θα ξαναγράψει ως βατραχάκι σε κοτετσάκι και σε δασάκι γιατί δεν μπορεί, δεν θέλει, πονάει!

Η anima rana θα αρχίσει να ΒΡΙΖΕΙ γιατί ΒΑΡΕΘΗΚΕ, γιατί δεν θέλει σε είκοσι χρόνια να πάθει ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΑ και να ΠΕΘΑΝΕΙ ΝΕΑ. Γιατί όταν ήταν μικρή ζωγράφιζε δεντράκια και ήλιους και όμορφα λουλούδια και τώρα ζωγραφίζει μόνο μαυρίλα, μαυρίλα, μαυρίλα...........

Να πάτε να πνιγείτε ΟΛΟΙ οι πολιτικοί, σας έχει σιχαθεί η ψυχή μου, μού προκαλείτε εμετό και σας θεωρώ χειρότερους από τα σκατά όλης της ανθρωπότητας μαζεμένα. Και λέω ειδικά της "ανθρωπότητας" γιατί αυτά είναι τα πιο βρώμικα.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και σας εύχομαι να πάρετε τα λεφτά σας στον τάφο σας, όσα σας μείνουν δηλαδή από αυτά που θα φάτε στους γιατρούς!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ!

Το Ασανσέρ!

2009-07-05T22:01:00.007+03:00

Από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι φοβόμουν τα ασανσέρ. Ο χειρότερος εφιάλτης μου, από παιδί μέχρι και σήμερα ήταν να ονειρευτώ ότι μπαίνω σε ασανσέρ το οποίο, είτε πάει πάνω είτε κάτω, δεν σταματάει! Και τελικά στο όνειρο καταλήγω είτε στα έγκατα της γης, είτε σε ένα ασανσέρ που το ταβάνι του πιέζεται από την ταράτσα και αρχίζει και με λιώνει, σαν να είμαι σε πρέσσα.....

Έτσι, όταν ήμουν παιδάκι, δεν ήθελα να μπαίνω σε κανένα ασανσέρ και έτρεμα στην ιδέα να εγκλωβιστώ. Πάντα με συνόδευε κάποιος μεγάλος, οι γονείς μου; η γιαγιά; η γειτόνισσα; μια φίλη; κάποιος τέλος πάντων, γιατί μόνη μου δεν έμπαινα με τίποτα.

Μαλλιά είχε βγάλει η γλώσσα του μπαμπά μου να μου λέει "παιδί μου, χαζή είσαι; είναι απλώς μια μηχανή!". Τίποτα εγώ, το βιολάκι μου.

Γύρω στην ηλικία των 13, αποφάσισα να συμφιλιωθώ με το ασανσέρ της πολυκατοικίας που μέναμε. Αυτό βέβαια συνέβαινε επειδή γνώριζα ότι όταν γύριζα από το σχολείο και κτυπούσα το κουδούνι, η γιαγιά θα με περίμενε στον 4ο όροφο, κι αν δεν είχα ανέβει στο επόμενο τρίλεπτο θα ερχόταν να με σώσει!

Έτσι άρχισα σιγά-σιγά να να συνηθίζω να μπαίνω στο ασανσέρ μόνη μου και σταδιακά κατάφερα να μην το φοβάμαι (το συγκεκριμένο).

Στην ηλικία των 15 μετακομίσαμε γιατί αγοράσαμε δικό μας διαμέρισμα!
Η νέα πολυκατοικία φιλοξενούσε το δικό της ασανσέρ. Μόλις το είδα, έφριξα!!!
Δεν ήταν ίδιο με το προηγούμενο. Είχε ένα απαίσιο καφετί χρώμα και μαύρα, στρογγυλά κουμπάκια, ετοιμόρροπα, με ξεθωριασμένους αριθμούς και χαμηλό φωτισμό! Ω, Θεοί!!!

Άρχισα πάλι τα ίδια, ανεβοκατέβαινα με τις σκάλες μέχρι τον 3ο όροφο που ήταν το νέο μας διαμέρισμα, ακόμα κι όταν γύριζα από το σχολείο, γιατί πλέον ήμουν "μεγάλο κορίτσι" και δεν χρειαζόταν κάποιος να με περιμένει να ανέβω. Έτσι, μόνο τα απογεύματα που ήταν και οι γονείς μου στο σπίτι, χρησιμοποιούσα το ασανσέρ.

Έφτασα τα 17 και αφού ποτέ δεν είχε κλειστεί κανείς στο ασανσέρ της πολυκατοικίας, άρχισα να το συνηθίζω.

Κάπου τότε, ο διαχειριστής της πολυκατοικίας αποφάσισε να ανακαινίσει κάπως το άθλιο ασανσέρ. Έβαλε ωραία ξύλινη επένδυση στην καμπίνα, νέα κουμπιά και δυνατό φωτισμό. Αυτό ήταν! Το ασανσέρ πλέον δεν σκόρπιζε τον τρόμο ούτε ξυπνούσε εφιάλτες! Ήταν το καλύτερο και πιο φιλόξενο ασανσέρ της εποχής.

Πέρασαν τα χρόνια, και πλέον είχα βρει δουλειά. Τα ασανσέρ στο κοτέτσι ήταν αυτόματα και σύγχρονα και ποτέ δεν τα φοβήθηκα. Ίσως επειδή είχαν τηλέφωνο στην καμπίνα το οποίο μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο εγκλωβισμένος για να ζητήσει βοήθεια. Μακάρι όλα τα ασανσέρ να είχαν τηλέφωνο, σκεφτόμουν τότε.

Μέχρι που - οποία ευτυχία! - άρχισαν να κυκλοφορούν ευρέως τα κινητά τηλέφωνα και έκανα κι εγώ σύνδεση! Ε, ναι λοιπόν! Αν το ασανσέρ δεν έχει τηλέφωνο πάνω του, θα έχει ο επιβάτης του!!

Κι έτσι, το πρόβλημά μου λύθηκε!!! Το κινητό το είχα πάντα μαζί μου, κι όποτε έμπαινα σε ασανσέρ ήμουν ήσυχη πως οτιδήποτε κι αν συμβεί, εγώ θα πάρω το τηλεφωνάκι μου και θα τηλεφωνήσω όπου θέλω! Τι χαρά!

Έτσι, πέρασαν τα χρόνια. Μεγάλωσα, παντρεύτηκα, και με τον πάπιο μου νοικιάσαμε ένα διαμέρισμα στον 5ο όροφο μιας πολυκατοικίας με το ΑΘΛΙΟΤΕΡΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!

Μικρό, σκοτεινό, ετοιμόρροπο, βρώμικο, τρεμάμενο, με σχοινιά που τρίζουν όταν ανεβοκατεβαίνει, και με διάφορα "χορευτικά" που κάνει στη διαδρομή. Το ασανσέρ-πρόκληση!

Τον πρώτο καιρό, ανέβαινα ΠΕΝΤΕ ορόφους με τις σκάλες, διότι η λύση "κινητό" ήταν αδύνατο να με καλύψει σε ένα ασανσέρ που έδειχνε έτοιμο να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο.

Το πρώτο Καλοκαίρι κατέρρευσα. Πέντε όροφοι ήταν κάτι παραπάνω από μαρτύριο και πήρα τη μεγάλη απόφαση και το μεγάλο ρίσκο να μπω στο βρωμο-ασανσέρ!
Και τα κατάφερα! Με το κινητό φορτισμένο και τα μάτια κλειστά, πήρα το ασανσέρ για τον 5ο όροφο μόνη μου. Κι όταν έκανε τα "χορευτικά" του, πότε το έβριζα και πότε κρατούσα την ανάσα μου.

Ήρθε ο καιρός που όλες οι πολυκατοικίες έπρεπε να βάλουν νέα υπερσύγχρονα ασανσέρ και αυτόματους μηχανισμούς. Ετριβα τα χέρια μου. Επιτέλους το ασανσέρ-πλέμπα θα πάρει ποδι!

Αμ δε!

Ακόμα τη μπακατέλα έχουμε...

Όμως το ασανσέρ στο πατρικό μου σπίτι, έγινε ένα διαμάντι! Αυτόματες πόρτες, αθόρυβη μηχανή, υπέροχος καθρέπτης και κουμπάκια που μόλις τα άγγιζες έπαιρναν ένα ζωηρό κόκκινο χρώμα!! Υπέροχο, αχ τι κρίμα να μην μένω ακόμα στο πατρικό μου, σκεφτόμουν.

Σήμερα, κουνάμενη λυγάμενη, πήγα να βοηθήσω τον μπαμπά μου να ξεκουβαλήσει γιατί έφυγε για διακοπές. Ο πάπιος ήταν στο αυτοκίνητο και φόρτωνε κι ο μπαμπάς στο σπίτι και ετοιμαζόταν.

Μπαίνω περιχαρής στο αστραφτερό ασανσέρ και πατάω το κουμπάκι για 3ο όροφο. Κλείνουν οι πόρτες, ξεκινάει το χρυσό μου και.... ΔΙΑΚΟΠΗ ΡΕΥΜΑΤΟΣ!

ΚΛΑΤΣ!

ΚΛΟΥΤΣ!

ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ. Μένω άφωνη. Σβήνουν τα φώτα. Μένω παγωμένη. Ανοίγουν οι αυτόματες πόρτες και βλέπω από τη μέση και κάτω την πόρτα του ισογείου κι από τη μέση και πάνω ..ΤΟΙΧΟ. Κόβεται η αναπνοή μου.

ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. Μένω μαλάκας.

Την κραυγή μου ακολούθησε η πίεση του κουμπιού που είχε μια φωτεινή καμπανούλα πάνω του και ο εκκωφαντικός ήχος ξεσήκωσε όλη την πολυκατοικία, εκτός από τον μπαμπά μου που έβριζε για την διακοπή ρεύματος, και τον πάπιο που νόμιζε ότι ήμουν στον 3ο όροφο.

Η ζέστη αφόρητη. Φώναζα "μπαμπάααααα" και "πάπιεεεεεεεε" εναλλάξ, αλλά καμία τύχη.
Μετά από 5 λεπτά, στάζοντας ιδρώτα, βλέπω μια σκιά στο ισόγειο και βάζω τις φωνές. ΕΧΩ ΚΛΕΙΣΤΕΙ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ! Και συνειδητοποιώ ότι είναι ο καλός μου!

Η σωτηρία ήταν κοντά. Τηλεφώνησε από το κινητό του στον μπαμπά, ο οποίος πήγε στην διαχειρίστρια, η οποία κατέβηκε με ενα τεράστιο κλειδί, άνοιξε την πόρτα του ισογείου και μου'πε "έλα, πήδα!" κι εγώ απάντησα "δεν είστε καλά!".

Τελικά με τα πολλά ζόρια με έπιασε ο πάπιος και με έβγαλε από το ασανσέρ-διαμάντι.

Εζησα μια ολόκληρη ζωή βλέποντας εφιάλτες με ασανσέρ που με πάνε στον άλλο κόσμο, για να την πατήσω από το μόνο ασανσέρ που εμπιστευόμουν.

Αλλά τώρα που τελειώνει η μέρα, νιώθω καλά, γιατί αντιμετώπισα τον φόβο μου. Και τελικά, αυτό είναι που έχει σημασία.

Ανεβαίνοντας στο δικό μου διαμέρισμα σήμερα το βράδυ, το ετοιμόρροπο ασανσέρ μας, χοροπήδησε στον δεύτερο όροφο, ταλαντεύτηκε στον 4ο και έτριζε σαν τις μαχαιριές στο "Ψυχώ". Κι εγώ γελώντας μονολόγησα "τραγούδα όσο θες, σαράβαλο, είσαι απλώς μια μηχανή".

3 to go..

2009-06-08T11:24:00.003+03:00

Τρία άτομα έχουν μείνει στη λίστα των αρχι-γυπαίων, στα οποία θα γίνει πρόταση εθελουσίας αποχώρησης.

Το "αστείο" είναι ότι πλέον έχουμε απομείνει εμείς κι εμείς. Εγώ, η διπλανή, η μπροστινή, ο ..πισινός, ο παραδίπλα. Κοιταζόμαστε λοιπον, κι αναρωτιώμαστε ποιός από ΕΜΑΣ θα είναι.

Δεν είναι πλέον οι ΑΛΛΟΙ, είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Φαντάζομαι ότι μέχρι τέλος Ιουνίου θα είναι ξεκάθαρο το τοπίο πια. Και θα ξέρω αν το γκρουπάκι χωρίς όνομα θα είναι η νέα μου δουλειά ή αν θα εξακολουθήσει να είναι το χόμπυ μου!

Δεν με πειράζει αν θα είμαι στη λίστα γιατί ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα δούλευα για όλη μου τη ζωή στο κοτέτσι. Δεν θεωρώ ότι το κοτέτσι είναι το επίκεντρο της ζωής μου, έχω πολύ σημαντικότερα πράγματα να αγαπώ. Εχω φίλους, έχω έναν πάπιο δίπλα μου να με αγαπά, έναν σκυλάκο να με κοιτά στα μάτια και έχω και όρεξη για ζωή. Εχω την υγεία μου, έχω το χιούμορ μου, κι έχω το μυαλό μου.

Αυτά αξίζουν όσο χιλάδες χρυσά αυγά και δεν τα αλλάζω με τίποτα!

Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

Και δώστε και καμια ιδέα πώς να ονομάσουμε το γκρουπάκι χωρίς όνομα!!!

φιλούμπες και τρία κουάξ!!!

Άνιμα Ράνα

Παρεξηγήσεις

2009-05-21T20:01:00.004+03:00

Οι φίλοι είναι για να αγαπιούνται.

Οι φίλοι είναι για να παρεξηγούνται.

Οι φίλοι είναι για να συγχωρούνται.

Μια διευκρίνιση για έναν επιστήμονα που στράβωσε με προηγούμενο ποστάκι μου και με κυνηγάει με το φίλτρο του ερπετού για να με μεταμορφώσει από βάτραχο σε σαύρα:

Τα ποστάκια που αναρτώνται στο anima rana, pop your soul, είναι αποτέλεσμα μυθοπλασίας. Ελάχιστα από αυτά είναι αληθινά και τα περισσότερα έχουν απλά γεννηθεί από ένα αληθινό γεγονός αλλά εξελιχθεί σε παραμύθι.

Αυτά γιατί δεν θέλω να περάσω το καλοκαίρι μου υπο μορφή χαμαιλέοντος!

Πάμε παρακάτω. Το άλλον φλέγον ζήτημα που πρέπει να ξεκαθαρίσω πριν με βρείτε κομματάκια σε κανέναν κάδο απορριμάτων:

Εθελουσία! Να'το! Το'πα με τ'όνομά του. Ε-θε-λου-σί-α στο κοτέτσι! Εεε, μη μου ζητήσετε και το όνομα του κοτετσίου, παρακαλώ πολύ! Εθελουσία, γεγονός το οποίο ΜΕ ΛΥΠΕΙ και ΟΧΙ, δεν πανηγυρίζω για τους συνάδελφους που δυστυχώς είναι στη "λίστα". Το μόνο που είπα είναι ότι στην εποχή που ζούμε και στους οργανισμούς που εργαζόμαστε, αργά ή γρήγορα ερχόμαστε αντιμέτωποι με το απρόσωπο χαρακτήρα των πολυεθνικών, τον οποίο ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΟΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ INTERVIEW ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά ελπίζουν ότι θα πάρουν σύνταξη δουλεύοντας σε οργανισμούς-γίγαντες όπως το κοτέτσι μας! Αν είναι δυ-να-τόν!

Πάμε παρακάτω:

Όπως σας έχω ήδη πει, παίζω σε ένα γκρουπάκι χωρίς όνομα με άλλους δύο κρεμανταλάδες κι ένα αηδόνι-τρυγόνι. ΔΕΝ κατεβαίνουμε στη Eurovision, ΔΕΝ πάμε για πλατινένιο άλμπουμ, ΔΕΝ κλείσαμε το Μέγαρο για την επόμενη χρονιά.

Κάνουμε το κέφι μας και περνάμε καλά, κι αυτό έχει σημασία και σχόλια του τύπου "τρέχεις παραπάνω", "πας πιο αργά", "πάμε πάλι", "δεν είσαι συγκεντρωμένος", "σταματήστε την κουβέντα" ΔΕΝ ταιριάζουν στο προφίλ μας.

Και η πλάκα ξέρετε ποιά είναι? Οτι κανείς από το γκρουπ χωρίς όνομα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ για την ύπαρξη αυτού του blog, οπότε μόνη μου τα λέω, μόνη μου τα ακούω!

Σας φιλώ και θα επισκεφθώ σύντομα τα δικά σας blogakia, απλά τον τελευταίο καιρό στο κοτέτσι είμαστε όλο αποχαιρετισμούς και πού μυαλό για ποστάκια.....

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ!!!!

Φιλάκιααα.....

Anima Rana

I'm back

2009-04-25T12:36:00.004+03:00

Επέστρεψα αρτιμελής από το ταξίδι στην "έδρα" (μου θυμίζει πάρε-δώσε μαφίας όλο αυτό) και με χαρά είδα ότι δεν κατέρρευσαν οι αγορές (ακόμα) βεβαίως-βεβαίως.

Διότι, θα καταρρεύσουν! Αυτό είναι το μόνο βέβαιο φίλες και φίλοι μου!

Αν εξαιρέσω λοιπόν το παραπάνω θλιβερό (γι'αυτούς που τα'χουν χοντρά και θα τα χάσουν όπου να'ναι - διότι εμείς τι είχαμε, τι χάσαμε βεβαίως-βεβαίως) γεγονός, μπορώ με χαρά να πω ότι πέρασα Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΑ !

Ήρθε και το Πάσχα μετά και μας έκατσε στο στομάχι με τα αρνιά, τα κατσίκια, τα αυγά και τα συκώτια (τελευταία χρονιά φέτος, του χρόνου χορτόσουπα!) και, όπως καταλαβαίνετε, ήρθε και βάρυνε το βατραχάκι Ανιμα Ράνα, γι'αυτό και εξαφανίστηκε στη λιμνούλα του για λίγο.

Η επιστροφή στο κοτέτσι μου επιφύλασσε μια έκπληξη. Οι μεγάλοι γύπες πήραν γραμμή από την μεγάλη "έδρα" (αυτή που πήγα εγώ είναι η "μικρή έδρα" - ακούγομαι τελείως cosa nostra τώρα, το ξέρω..) πως πρέπει να "καταργήσουν" κάποιες θέσεις βεβαίως-βεβαίως και μαζί με τις θέσεις να "καταργήσουν" και την προσέλευση στο κοτέτσι αυτών οι οποίοι κατέχουν αυτές τις θέσεις, βεβαίως-βεβαίως.

Και μαντέψτε! Target group τους? Ο παλιοί, που έχουν ματώσει από τη φαγούρα, και που εύκολα μπορούν να μας αποχωριστούν χωρίς να μας λείψουν γιατί ούτως ή άλλως τη δουλειά τους την έκαναν άλλα κορόιδα, όχι αυτόι (βεβαίως-βεβαίως)!

Και ξαναμαντέψτε! ΔΕΝ θέλουν να φύγουν, βεβαίως-βεβαίως! Τι τους τραβάνε οι γύπες από τις ουρές, τι τους τσιμπάνε με μανία, οι γριές κότες και κόκκορες δεν το κουνάνε ρούπι!

Εννοείται πως δεν είναι εύκολο όταν είκοσι και είκοσι πέντε χρόνια είσαι ένας κόκκορας-τσιφλικάς και μια κότα παχουλή (μια όμορφη πουλάδα) δεν θες με ΤΙΠΟΤΑ να ξεβολευτείς από την ωραία σου γωνίτσα στο κοτέτσι, διότι βεβαίως-βεβαίως, έχεις μάθει τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον να κάνεις μια δουλειά αρκετά ξεκούραστη και σαφώς καλοπληρωμένη (για τις υπηρεσίες που προσφέρεις), οπότε, στην ηλικία των σαραντα-φεύγα ετών, ΠΟΥ, ΠΕΣ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΠΟΥ, σκέφτεσαι και αντιστέκεσαι.

Αν όμως σκεφτείς ότι τα χρυσά αυγά που σου δίνουν είναι τουλάχιστον τα διπλάσια από αυτά που θα έπαιρνες αν το κοτέτσι έκλεινε (διότι αν συνεχίσουμε να πληρώνουμε ΚΑΙ αυτούς που δουλεύουν ΚΑΙ αυτούς που κάθονται, ε, πως να το κάνουμε, δεν θα μας βγει ο λογαριασμός), δεν θα το'βλεπες κάπως αλλιώς το όλο σχέδιο?

Δεν θέλω να πω περισσότερα, γιατί πρώτον δεν είμαι σαραντα-φεύγα, δεύτερον δεν είμαι είκοσι και εικοσιπέντε χρόνια στο κοτέτσι και τρίτον είμαι βατράχι, όχι πουλερικόν, και δεν έχω συμπεριληφθεί στη διαδικασία των αρχι-γυπαίων. Οπότε, θα κατηγορηθώ ότι μιλάω από θέση ισχύος.

Οφείλω όμως να πω ότι, ανάμεσα στις κότες και τους κόκκορες που θέλουν να διώξουν οι γύπες, υπάρχουν και κάποιοι που δεν ξύνονται, κάποιοι που εξακολουθούν και εργάζονται και προσφέρουν. Δυστυχώς όμως, ο μισθός τους εξακολουθεί να μην συμβαδίζει με την παραγωγικότητά τους, οπότε μπαίνουν κι αυτή στη μαύρη λίστα...

'Οπως και να'χει, σε όποια κατηγορία κι αν ανήκουν, το θέμα είναι οτι αν σε ένα χρόνο από τώρα το κοτέτσι κλείσει, κι εγώ θα φύγω κι ας είμαι βατράχι (μη σας πω ότι θα'μαι και πρώτο-πρώτο στη σειρα). Κι εγώ, κι εσύ, κι ο άλλος κόκκορας, κι η άλλη κότα. Όλοι μαζί θα φύγουμε και θα πάρουμε από τα τρία αυγά, το μακρύτερο!

Τουλάχιστον εγώ δεν θα κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο φωνάζοντας "γιατί δεν δέχτηκα την προσφορά πριν ένα χρόνοοοοο? πόσο μ....... είμαιαιαι???"

Σας φιλώ στη μούρη και τώρα πάω να παίξω το keyboard μου, διότι αύριο έχω πρόβα με το γκρουπάκι μου (ναι, εκτός από βατράχι που δουλεύει σε κοτέτσι, είμαι και καλλιτέχνης, πανάθεμά με!).

Το βατραχάκι Ανιμα Ράνα και δύο κρεμανταλάδες που παίζουν ντραμς και ηλεκτρική κιθάρα, ξεσηκώνουν τη γειτονιά κάθε σαββατοκύριακο!

Από εμάς εμπνεύστηκαν οι διαφημιστές του γνωστού παγωτού, με τον παππού να λέει "να φύγετε! να πάτε αλλού!"

Κουάξ!

5 πράγματα που μου τη σπάνε!!!!

2009-03-07T14:08:00.004+02:00

Κατ' αρχάς, πριν ξεκινήσω, να σας πω ότι υπάρχει κι άλλο ποστάκι κάτω από το παρόν, διότι ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ ΤΣΑΜΠΑ ΕΓΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥ!!

Δεύτερον, η exofthalmi με προκάλεσε και προσκάλεσε να μοιραστώ μαζί σας τα 5 πρώτα πράγματα που μου τη σπάνε!!!!!

et voila!

1. Οσοι δεν αγαπούν τα ζώα και τη φύση! Εχετε καταλάβει ρε αμόρφωτοι οτι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΕΙ???? (συγνώμη exofthalmi καλόγριά μου, αλλά δεν αντέχω άλλο, θα τα πω όλα) Εχετε καταλάβει ότι προερχόμαστε ΟΛΟΙ από ΜΙΑ ΑΜΟΙΒΑΔΑ???? Εχετε καταλάβει οτι ΕΣΕΙΣ και Ο ΣΚΥΛΟΣ, Η ΓΑΤΑ, Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ, ΤΟ ΠΕΥΚΟ, Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ, ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ και ΟΛΑ τα άλλα γήινα όντα, προέρχεστε απο ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΜΟΙΒΑΔΑ???? Βρε ηλίθιοι, έχετε καταλάβει ότι αν πάθει κάτι ο πλανήτης ΘΑ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ??????
2. (είμαι ήρεμη, ναι, είμαι ήρεμη) Οι υπερόπτες! Εχω βαρεθεί, έχω ΣΙΧΑΘΕΙ να έχω να κάνω καθήμερινά στο περιβάλλον εργασίας μου με ανθρώπους οι οποίοι νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον παπά απο τα αρχ...(συγνώμη, αδελφή, πάλι παραφέρομαι, το ξέρω) κι ότι μπορούν να συμπεριφέρονται και να μιλάνε στους υπόλοιπους λες και είναι υπηρέτες, δούλοι, υποδεέστεροι! Ε ΡΕ ΓΛΕΝΤΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ (γιατί περι καταρρεύσεως προκειται, σας το λέω!). Εγώ έχω μάθει να ζω με λίγα. Εσείς να δω τι θα κάνετε!!!
3. Οι ρατσιστές!!! Βρε τούβλα! Επειδή το δικό σας δέρμα είναι άσπρο, τι σημαίνει? Οτι οι υπόλοιποι δεν είναι άνθρωποι?? Εχετε καταλάβει ότι είμαστε μόνοι, πάνω σε έναν πλανήτη που περιφέρεται στη μέση του πουθενά??? ΕΕΕ??? Νομίζετε ότι είναι τσιφλίκι των λευκών η ζωή??? (δεν έχει νόημα να ζητήσω συγνώμη πάλι, αδελφή exofthalmi...)
4. Οι θρησκόληπτοι!!! (εδώ αν δεν αντέχετε, προσπεράστε το). Οποιος πραγματικά πιστεύει ότι ΠΙΕΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΟΤΙ με νηστεία, προσευχή και πίστη στο Θεό θα πάνε στον Παραδεισο, ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΒΑΘΙΑ ΝΥΧΤΩΜΕΝΟΣ. Σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει αυτό που θέλει, αρκεί να μην με θεωρεί παιδί του ΣΑΤΑΝΑ επειδή δεν πιστεύω αυτά που πιστεύει. Κι επίσης, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σταματήστε να λέτε οτι οι ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ δεν είναι Χριστιανοί, ή οτι οι ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ είναι παλιάνθρωποι, ή ότι οι ΕΒΡΑΙΟΙ είναι καθήκια. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
5. Η προισταμένη μου. Γιατί συνδιάζει ΟΛΑ τα παραπάνω!

Προσκαλώ το patsiouri και daydreamer να συνεχίσουν το θάψιμο!!!

φιλούμπες,
Anima Rana
KAI MHN ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΣΤΑΚΙ! ΔΕΝ ΤΟ'ΓΡΑΦΑ ΤΣΑΜΠΑ, ΕΙΠΑΜΕ!!!!

9 και σήμερα!

2009-03-07T13:59:00.001+02:00

Έχω μια λίστα μεγάλη και όποτε θυμάμαι κάτι ακόμα, παίρνω το μολυβάκι μου και το καταχωρώ επιμελώς.

«Αχ, ομπρέλλα! Πώς θα πάω χωρίς ομπρέλλα εκεί που βρέχει κάθε μερα?»

«Αμαν! Τις παντόφλες μου μην ξεχάσω!»

«Ωχ! Τη φωτογραφική μηχανή τη φόρτισα?»

«Ρε! Τη θήκη των φακών μου! Πω-πωω..»

Το βατραχάκι θα πάει για άλλη μια φορά στην «έδρα» του «κοτετσιού» του! (για όσους δεν γνωρίζουν, το βατραχάκι εργάζεται στο κοτέτσι με τα χρυσά αυγά! Οι κότες του κάνουν τη ζωή δύσκολη, ενώ οι αρχι-γύπες είναι τα μεγάλα αφεντικά!)

Σπουδαία διευκρίνιση, το βατραχάκι, το οποίο δεν διακρίνεται για την τύχη του – κοινώς γκαντέμο-βάτραχος – θα ταξιδέψει μαζί με τη φίλη του την αρκουδίτσα, η οποία όλα αυτά τα χρόνια παίρνει κάθε χρόνο το χρυσό μετάλλιο, το στέμμα, την τιάρα, το κύπελλο του αρχι-γκαντέμη!

Καθώς τελευταίως η αγορά περνάει σοβαρή κρίση, το «κοτέτσι» σείεται σύσσωμο. Έτσι, οι αρχι-γύπες αποφάσισαν να στείλουν μερικούς-μερικούς μακριά, μπας και πάρουν πρέφα ποιοί είναι οι γκαντεμόσαυροι ώστε μετά να τους αφανίσουν!

Και, αφού βατράχι και αρκουδίτσα εργάζονται στο ίδιο δάσος, κάποια διαβολική σύμπτωση θα συνέβαινε κάποια στιγμή, κι έτσι τα δυο τους επελέχθησαν για το ταξίδι στην «έδρα».

Τυχαία να επέλεξαν εμάς?

Να’ναι οι τελευταία επίσκεψη στην «έδρα»?

Τι θα μας περιμένει εκεί? Θα περάσουμε καλά ή θα ανατιναχτεί το σύμπαν?

Λέτε να μας βάλουν σε κανένα φούρνο και να γίνουμε σαπούνι?

Εχετε δει το έργο «το Νησί»? Λέτε κάτι τέτοιο να μας περιμένει στην «έδρα»?

Τέσσερις μέρες θα είμαστε εκεί, θα περιφερόμαστε στους δρόμους, στις τράπεζες, στα χρηματιστήρια.

Συνεπώς, ετοιμαστείτε για σεισμό ΠΟΛΛΩΝ ΡΙΧΤΕΡ στην παγκόσμια οικονομία, και κατ’επέκτασιν στην Ελληνική βεβαίως-βεβαίως!!!

Αν καταρρεύσει η οικονομία, θα ξέρετε ποιούς να σαπίσετε στο ξύλο:

Το βατραχάκι Anima Rana και τη φίλη του, την Αρκουδίτσα-Πιπίτσα!

Γράμμα σε μια φίλη που δεν απέκτησα ποτέ

2009-02-26T22:32:00.000+02:00

Αγαπημένη μου φίλη,

Ξεκινώ αυτό το γράμμα, χωρίς να ΞΕΡΩ όχι αν ΠΡΕΠΕΙ, αλλά αν ΑΞΙΖΕΙ να το γράψω. ΝΟΜΙΖΩ όμως ότι έχω την υποχρέωση στον εαυτό μου και στα συναισθήματά μου, να σου στείλω αυτήν την επιστολή, εκεί, στο κενό, σε μια οφθαλμαπάτη, σε μια φίλη που δεν είναι φίλη, που δεν ήταν ποτέ φίλη, που δεν θα είναι ποτέ φίλη.

Σε μια φίλη που δεν απέκτησα ποτέ.

Πάλι την πάτησα. Πάλι πίστεψα. Πάλι έπεσα στην λούμπα. Δεν βαριέσαι. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Δεν κρατώ κακία ούτε σε εσένα, ούτε σε κανέναν. Δεν έχω την δυνατότητα, ούτε την ικανότητα να μισήσω κάποιον.

Νιώθω απλώς ένα μικρό κορόιδο....

Αυτό είναι όλο.

Για άλλη μια φορά, ένας μικρό, άβγαλτο κορόιδο. Γιατί δεν παίρνω το μάθημά μου? Γιατί είμαι τόσο αγαθή, τόσο απλή, τόσο αληθινή?

Πώς είναι δυνατόν να ΠΙΣΤΕΨΑ ότι θα μπορούσε μια αληθινή φιλία να γεννηθεί ανάμεσά μας?

Πώς είναι δυνατόν να μπερδεύω τα εικονικά συναισθήματα, την ΕΙΚΟΝΙΚΗ πραγματικότητα με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ φιλία?

Δεν πειράζει όμως, το πήρα το μάθημά μου, και θα’πρεπε να ευχαριστήσω εσένα γι’αυτό.

Πριν ένα χρόνο περίπου, σου είχα ανακοινώσει κάτι για την καλύτερή σου φίλη, που δεν το ΗΞΕΡΕΣ και θυμάμαι πόσο είχες εκπλαγεί, σοκαριστεί και ταραχτεί που δεν το’χες μάθει από την ίδια.

Φέτος, πλήρωσα με το ίδιο νόμισμα. Μ’έκανες να καταλάβω πώς είναι.

Πώς είναι να ΝΟΜΙΖΕΙΣ, κι όχι να ΞΕΡΕΙΣ!

Άραγε εσύ ΞΕΡΕΙΣ? Ή ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι ξέρεις πώς τα ξαναβρήκες με την φίλη σου?

Άραγε ΞΕΡΕΙΣ ποιός μεσολάβησε? Ή ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι τυχαία έκανε το πρώτο βήμα?

Σ’ευχαριστώ που μ’έκανες να δω στο βάθος κι όχι στην επιφάνεια.

Σ’ευχαριστώ που μ’έκανες να ΜΑΘΩ και να δω ξεκάθαρα πού με τοποθετείς, κι όχι να ΝΟΜΙΖΩ.

Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είσαι ευτυχισμένη και τυχερή. Ειλικρινά, και με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

Δεν θα χαθούμε. Θα μαθαίνω τα νέα σου και σίγουρα όταν θα ξανασυναντηθούμε θα είμαι φιλική όπως πάντα μαζί σου. Μην ανησυχείς γι’αυτό.

Αλλά αυτή τη φορά, η μεγάλη διαφορά ξέρεις ποιά θα είναι?

Οτι δεν θα ΝΟΜΙΖΩ πια.

ΘΑ ΞΕΡΩ!

Anima Rana

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΒΑΤΡΑΧΟΥ

2009-02-14T11:18:00.003+02:00

Σφάξτε μύγες!!

Σφάξτε τα σκουλήκια τα σιτευτά!!!

Γύρισε το μαύρο βατράχι της παρέας!!!!

Κάποιους σας βρήκα καλά, κάποιους πιο πεσμένους, κάποιους εξαφανισμένους...

Χάθηκα για 6 ολόκληρους μήνες. Πέρασα μια δύσκολη φάση της βατραχοζωής μου, χωρίς ιντερνετ στο σπίτι, ενώ το κοτέτσι με τα χρυσά αυγά περνάει κι αυτό την κρίση του....

Επέστρεψα όμως, και δεν θα ξαναεξαφανιστώ ποτέ έτσι!

Είστε η παρηγοριά μου και απο'δω και περα θα'μαστε μαζί!!!

Σίγουρα θα γνωρίσω κι άλλους από εσάς, τόσο καιρό που έλειψα σίγουρα το μπλογκο-χωριό θα απέκτησε νέα μέλη.

Όπως και να'χει, θα τα λέμε συχνά από'δω και πέρα!

Χρόνια πολλά στους ερωτευμένους με το ταίρι τους, με τη ζωή τους, με τις παρέες τους, με την δουλειά τους, με τον εαυτό τους και με την ίδια την αγάπη!!!

Σας φιλώ πολύ πολύ,
Κουαξ!!!
anima rana

Σαν μια σταγόνα βροχής - ΙΙ

2008-08-31T21:36:00.002+03:00

Κάθισαν αναπαυτικά στα αφράτα καθίσματα. Απαλή μουσική έπαιζε από τα ηχεία του πανάκριβου καφέ πασίγνωστου ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας.

Ένα κομψά ντυμένο γκαρσόνι τους είχε υποδείξει πού να καθίσουν και ήδη έπαιρνε παραγγελία από την Μόνικα, την οποία γνώριζε καλά αφού ήταν εκλεκτή πελάτισσα.

Η Χαρά είχε αφαιρεθεί χαζεύοντας το κτίριο της Βουλής των Ελλήνων. Δεν το είχε ποτέ δει από την συγκεκριμένη οπτική γωνία.

«Πόσο ωραίο βλέπουν τον κόσμο οι πλούσιοι» σκέφτηκε.

«Κάθονται και πίνουν τον καφέ τους, τρώνε το πρωινό ή ένα ελαφρύ γεύμα, με καλοντυμένους σερβιτόρους πάνω από τα κεφάλια τους, με δροσερή ατμόσφαιρα το Καλοκαίρι και ζεστή θαλπωρή το Χειμώνα, κουβεντιάζοντας για τις επενδύσεις τους, τα ταξίδια τους, τα ψώνια τους, τον ακριβό γάμο που επρόκειται να κάνουν, το καινούριο αυτοκίνητο που αγόρασαν, κοιτώντας το κτίριο της Βουλής, με την όμορφη γαλανόλευκη να κυματίζει περήφανα..... Χα! Οι πλούσιοι.... Τι ξέρουν από ανεργία αυτοί? Τι ξέρουν από δυστυχία? Από αϋπνία? Εδώ η ηχομόνωση είναι τόσο καλή που επανάσταση να γινόταν έξω από τη Βουλή, αυτοί θα έπιναν το γαλλικό καφέ τους ή τον εσπρέσο τους, τρώνε τα κρουασάν τους, τα μπριοσάκια τους, τις σαλάτες τους και δεκάρα δεν θα έδιναν για τον πόνο και τον καημό των «απ’έξω». Πφφφφ.... Πλούσιοι. Ζουν στον κόσμο τους, το μόνο που τους νοιάζει είναι η δική τους καλοπέραση και τίποτε άλλο. Αχ, καημένη Ελλάδα, καημένη γαλανόλευκη, δείχνεις τόσο όμορφη, τόσο ατσαλάκωτη μέσα από αυτό το τζάμι, που σιχαίνομαι τον εαυτό μου που βρίσκομαι εδώ μέσα. Τι ήθελα και της μίλησα της ψωνισμένης?»

«Δεσποινίς!!» ακούστηκε η φωνή του σερβιτόρου.

«Χαρά!!» ακολούθησε η φωνή της Μόνικα, κάπως εκνευρισμένη. «Δεν ακούς που σου μιλάνε? Θα παραγγείλεις?»

Η Χαρά τινάχτηκε από τη θέση της, λες κι έβλεπε εφιάλτη. Αγριοκοίταξε τη Μόνικα και μετά με βλέμμα όλο συμπάθεια είπε στον σερβιτόρο «Έναν Ελληνικό διπλό σκέτο. Ευχαριστώ». Ο σερβιτόρος κοντοστάθηκε και έριξε το βλέμμα του στη Μόνικα.

Η Χαρά, αποφασισμένη να μην παίξει με τους όρους της Μόνικα για πολύ ακόμα, την κοίταξε με την ίδια απορία που κοιτούσε και ο σερβιτόρος και είπε «Τι? Δεν σερβίρουν Ελληνικό καφέ εδώ?».

Η Μόνικα την κοίταξε αδιάφορα και, κοιτώντας πια το γκαρσόνι και κάνοντάς του νόημα να φύγει, είπε «βεβαίως και σερβίρουν».

«Λοιπόν?» συνέχισε η Μόνικα με υπεροπτικό ύφος αυτή τη φορά. «Εχεις κάτι να μου πεις ή αδίκως χάνω το χρόνο μου μαζί σου?»

«Αδίκως? Αδίκως?» απάντησε η Χαρά εξοργισμένη. «Ξέχνα το. Κακώς σε πλησίασα, κακώς σου μίλησα. Τι δουλειά έχω εγώ εδώ με σένα?»
Είχε πλέον σηκωθεί όρθια και κρατούσε το τσαντάκι της. «Λυπάμαι πάρα πολύ για σένα. Η μητέρα μου λάτρευε τη μητέρα σου. Μέχρι την τελευταία της πνοή για εκείνη μιλούσε. Αλλά προφανώς η δική σου μεγαλοπιάστηκε γιατί δεν την είδα να καίγεται που η φιλενάδα της πέθαινε. Δεν ξέρω γιατί της υποσχέθηκα αυτή τη βλακεία, ότι θα έρθω να σε βρω να μιλήσουμε γι’αυτές. Δεν έχει νόημα, δεν υπάρχει λόγος.»

«Κάτσε κάτω» ήταν η απάντηση της Μόνικα. «Κάτσε κάτω ΤΩΡΑ».

Η Χαρά έκατσε, αλλά ακόμα κρατούσε το τσαντάκι της. Μπορεί να μην ήταν από πλούσια οικογένεια, αλλά σίγουρα ήξερε από τρόπους και καταλάβαινε ότι είχε δώση τροφή για σχόλια στους γύρω της.

«Δεν υπάρχει λόγος να πούμε τίποτα» ξαναείπε σε χαμηλότερο τόνο αυτή τη φορά και τα μάτια της σαν να ήταν πιο υγρα. «Δεν θα φέρει πίσω τη μαμά μου αυτή η συζήτηση...»

«Θα φέρει πίσω τη δική μου όμως» είπε η Μόνικα με παγερά αυστηρό ύφος.
«Θα φέρει πίσω την Ελένη Δρακά έτσι όπως τη γνώρισε και την αγάπησε η καλύτερή της φίλη, η Αλίκη Σωτηροπούλου. Γιατί, μάλλον δεν ξέρεις, η μητέρα μου δεν πέθανε προχτές. Πέθανε πριν πέντε χρόνια. Την ημέρα που η ψυχή της χάθηκε. Ψυχασθένεια είπαν οι γιατροί. Κατάθλιψη, τάσεις σχιζοφρένειας, λίγο απ’όλα? Δεν ξέρω. Ξέρω ότι γι’αυτό δεν ήρθε ποτέ στην κηδεία της μαμάς σου. Δεν ξέρω καν αν κατάλαβε πότε πέθανε η καλύτερή της φίλη. Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι τα τελευταία πέντε χρόνια ζήσαμε στην κόλαση μαζί με τον πατέρα μου, του οποίου η καρδιά δεν άντεξε και πριν δυο χρόνια με άφησε μόνη να παλέψω με το θηρίο που έπρεπε να αποκαλώ ‘μητέρα’. Βλέπεις λοιπόν, ότι η κουβέντα αυτή δεν θα φέρει μόνο πίσω τη μαμά σου όπως την θυμάσαι, αλλά και τη δική μου, έτσι όπως δεν τη θυμάμαι πια...»

Η Χαρά είχε αφήσει το τσαντάκι της κάτω.

«Δεν ήξερα, συγνώμη» ψέλλισε. «Δηλαδή, ήξερα ότι ο πατέρας σου πέθανε από την καρδιά του και ήξερα ότι στην κηδεία δεν ήρθε η μητέρα σου γιατί ήταν άρρωστη, μα νόμιζα, όλοι νομίζαμε, ότι είχε καρκίνο... Συγνώμη.»

«Μη ζητάς συγνώμη» είπε ψυθιριστά η Μόνικα.

Το γκαρσόνι ήταν ήδη από πάνω τους. Σέρβιρε στη Μόνικα έναν εσπρέσσο, στη Χαρά τον Ελληνικό της και στη μέση άφησε μια πιατέλλα με κρουασανάκια και στρουντελάκια.

Αφού ήπιε μια γουλιά καφέ, η Μόνικα έβγαλε ένα κουτί τσιγάρα cartier και πρόσφερε στη Χαρά.

«Ευχαριστώ, δεν καπνίζω» απάντησε εκείνη.

«Και καλά κάνεις. Για πες μου τώρα, Χαρά Σωτηροπούλου....»

«Ε, δεν με λένε Σωτηροπούλου. Αυτό ήταν το πατρικό της μητέρας μου. Πώς σου’ρθε αυτό το επώνυμο?»

«Ετσι την αποκάλεσε τη μητέρα σου η δική μου την ώρα που πέθαινε. ‘Βρες τη κόρη της Αλίκης. Αλίκη Σωτηροπούλου. Αλίκη Σωτηροπούλου. Μην το ξεχάσεις. Πρέπει να μάθεις. Πρέπει να ξέρεις. Είναι η Αλίκη Σωτηροπούλου. Μιλα με τη Χαρά για την Αλίκη’. Στην αρχή δεν έδωσα καμία σημασία. Η μητέρα μου μόνο ασυναρτησίες έλεγε τα τελευταία πέντε χρόνια, όπως σου είπα. Δεν είχα κανένα σκοπό να ασχοληθώ με την Αλίκη Σωτηροπούλου, μέχρι που εμφανίστηκες κι εσύ στην κηδεία και μου ‘πες ότι το ίδιο σου είχε ζητήσει κι η δική σου μητέρα. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν ασυναρτησίες της δικής μου, μα μια μοναδική στιγμή διαύγειας μετά από πέντε χρόνια παράνοιας. Μια μοναδική στιγμή διαύγειας τα τελευταία λεπτά της ζωής της.... Πες μου, λοιπόν Χαρά....»

«Χαρά Τρικάκη.»

«Χαρά Τρικάκη, λοιπόν, τι έχεις να μου πεις??»

Σαν μια σταγόνα βροχής - Ι

2008-08-11T19:08:00.002+03:00

Ήταν ένα ηλιόλουστο Σάββατο.

Τα πουλιά κελαηδούσαν, ενώ ένα απαλό αεράκι έκανε τα δέντρα να βγάζουν ήχους απαλούς, γαλήνιους, χαλαρωτικούς.

Ο κόσμος ήταν πολύς. Όλη η καλή κοινωνία των Αθηνών. Με τα συνολάκια τους οι κυρίες, με τα κουστουμάκια τους οι κύριοι. Κάποιες κρατούσαν βεντάλιες, για τη ζέστη. Τις κουνούσαν πέρα-δώθε, πέρα-δώθε, πότε γρήγορα, πότε αργά, πότε με ανυπομονησία, πότε με θλίψη. Ναι, κυριαρχούσε η θλίψη ως συναίσθημα και το μαύρο ως χρώμα.

Γιατί όλοι αυτοί, οι καλοντυμένοι άνθρωποι, είχαν έρθει για να τιμήσουν την Ελένη Δρακά. Μια από τις πλουσιότερες κυρίες των Αθηνών, που δεν ήταν πια ανάμεσά μας.

Σε μια γωνία του κοιμητηρίου, μια κοπέλλα στεκόταν κάτω από ένα δέντρο και παρατηρούσε ένα πουλάκι που έτριβε το ράμφος του σ’ένα κλαδάκι.

Κοίταξε γύρω της, κι ελάχιστα πρόσωπα της ήταν γνωστά.

«Περίεργο», σκέφτηκε. «Στην κηδεία του άντρα της δεν είχα δει ούτε τόσο κόσμο, ούτε αυτόν τον κόσμο»

Βέβαια, γιατί στην κηδεία του Γιώργου Δρακά, είχε πάει με τον πατέρα της και παιδικό φίλο του θανόντος και θυμόταν ξεκάθαρα ότι εκείνη η κηδεία είχε εξελιχθεί σε συγκέντρωση παλιών φίλων και συμμαθητών οι οποίοι αναπόλησαν τα παιδικά τους χρόνια, τις πλάκες που έκαναν στο σχολείο μαζί με τον Γιώργο, δάκρυσαν, γέλασαν και απέδωσαν τον μεγαλύτερο φόρο τιμής στο φίλο τους, τον φτωχό Γιώργο, που έζησε ορφανός και οι φιλικές οικογένειες τον φρόντιζαν. Ο Γιώργος που δεν είχε παπούτσια μικρός, μα η τύχη του χαμογέλασε όταν μεγάλωσε και κατάφερε να σπουδάσει αρχιτεκτονική, να φύγει στο Παρίσι και εκεί να γνωρίσει την belle Helene, όπως την έλεγαν όλοι, την ωραία Ελένη, η οποία τον αγάπησε με όλη της την ψυχή και η οποία είχε αμύθητη περιουσία....

Αλλά η σημερινή κηδεία δεν είχε τέτοιο χαρακτήρα.

Αναστέναξε ελαφρά και μύρισε το λουλούδι που κρατούσε. Ένα λευκό τριαντάφυλλο.

«Τα λουλούδια δεν μυρίζουν τίποτα πια. Τι διάολο τους ρίχνουν, συντηρητικά?» ξανασκέφτηκε, προχωρώντας προς την εκκλησία γιατί το μυστήριο θα άρχιζε από στιγμή σε στιγμή.

Στην πορεία προς το σημείο της ταφής της Ελένης Δρακά, μπορούσε κανείς να διακρίνει μπροστά-μπροστά την κόρη της, Μόνικα. Η Μόνικα ήταν ψηλή, αδύνατη, μελαχροινή, γοητευτική και γύρω στα 40. Παντρεμένη με άλλον έναν γόνο πλούσιας οικογένειας, δεν είχε καταλάβει ότι στον πλανήτη Γη υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, από αρρώστιες που δεν ξέρουμε καν ότι υπάρχουν, κι ότι τα λεφτά που ξοδεύει μηνιαίως για τα prada παπούτσια της και τα escada κουστουμάκια της θα έφθαναν για να σωθούν ολόκληρες οικογένειες...

Το φέρετρο ήταν μαύρο, από ύψιστης ποιότητας ξύλο, όπως θα άρμοζε στην κηδεία της Ελένης Δρακά. Η Μόνικα, ως μια καθώς πρέπει κληρονόμος, είχε φροντίσει και την τελευταία λεπτομέρεια.

Όταν το φέρετρο τοποθετήθηκε στη θέση του ο κόσμος άρχισε να ρίχνει χώμα και λουλούδια. Άφθονα λουλούδια, πανάκριβα λουλούδια, ανθοδέσμες ολόκληρες. Κάποια στιγμή, ένα χέρι πέταξε και το λευκό τριαντάφυλλο. Ένα λευκό τριαντάφυλλο που έμοιαζε σαν χαλίκι ανάμεσα σε ρουμπίνια και μπριγιάν.

Η Μόνικα σήκωσε το βλέμμα να δει από πού προήλθε το τριαντάφυλλο. Δεν κατάλαβε αμέσως, αλλά είδε ανάμεσα στο πλήθος ένα κορίτσι, με ένα μαύρο λινό φόρεμα και γυαλιά ηλίου, που δεν της θύμιζε τίποτα.

Δεν έδωσε σημασία.

Δεν ήξερε να δίνει σημασία.

Όταν κάθησαν στο καφέ του νεκροταφείου, η Μόνικα παρείγγηλε espresso και το γκαρσόνι της τον έφερε μετά από λίγο, κοιτώντας την με απορία. Άναψε τσιγάρο, κι έβαλε λίγο κονιάκ στο ποτήρι της. Ευτυχώς είχε κανονίσει και αυτήν την λεπτομέρεια, γιατί δεν θα συγχωρούσε ποτέ τον εαυτό της αν οι ... καλεσμένοι της – γιατί έτσι τους έβλεπε – αναγκαζόντουσαν να πιουν αυτά τα άθλια παρασκευάσματα που αυτοαποκαλούνται «κονιάκ», στις κοινές κηδείες.

Αφού ξόδεψε αρκετό χρόνο κουβεντιάζοντας με όλους όσοι την πλησίαζαν για να την συλλυπηθούν, κοίταξε το ρολόι της.

«Νικόλα, νομίζω ότι πρέπει να πηγαίνουμε.» είπε στον σύζυγό της.

Ο Νικόλας συμφώνησε και της είπε «ας περιμένουμε να φύγουν οι Σωτηρίου και οι Χατζηδημητρίου και μετά θα πάω να φέρω το αυτοκίνητο».

Εικοσι λεπτά αργότερα, είχαν φύγει σχεδόν όλοι. Και οι Σωτηρίου και οι Χατζηδημητρίου, και οι Παπαδόπουλοι και οι Χαριτάκηδες. Και κάτι τελευταίες θείτσες και γιαγιούλες, αποχαιρετούσαν την Μόνικα ρωτώντας «που είναι ο μικρός Κίμων?» και η Μόνικα απαντούσε «κυρία Άννα, δεν είναι μέρος για ένα παιδί αυτό».

Η Μόνικα είχε βγάλει το γιό της Κίμωνα, γιατί το Γιώργος της φαινόταν πολύ συνηθισμένο, ενώ το Παντελής – το όνομα του πεθερού της – πολύ λαϊκό.

Αφού χαιρέτησε και τις τελευταίες θείτσες, έβαλε το κινητό της στην Louis Vuitton τσάντα της, φόρεσε τα Gucci γυαλιά ηλίου της και έκανε να φύγει. Μόλις κινήθηκε, μια κοπέλλα σηκώθηκε από μια καρέκλα και την πλησίασε. Ήταν η κοπέλλα με το μαύρο λινό φόρεμα και το λευκό τριαντάφυλλο.

Η Μόνικα περπατώντας την κοιτούσε, χωρίς να είναι σίγουρη αν θα έπρεπε να της μιλήσει. Τη στιγμή όμως που πέρασε δίπλα της, άκουσε μια φωνή να λέει:

«Μόνικα!»

Στάθηκε, ανασήκωσε τα γυαλιά της και την κοίταξε. «Ναι?» της είπε.

«Συλλυπητήρια» της είπε η κοπέλλα και άπλωσε το χέρι της.

Η Μόνικα της έδωσε το δικό της, κοιτώντας την με απορία. Πριν προλάβει να την ρωτήσει ποιά είναι, η κοπέλλα απάντησε:

«Είμαι η Χαρά, η κόρη της Αλίκης, της καλύτερης φίλης της μητέρας σου»

«Η κόρη της Αλίκης?» είπε η Μόνικα, και για πρώτη φορά καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας, έδειξε να ταράζεται. «Της Αλίκης η κόρη?» ξανάπε.

«Ναι. Και θα’θελα κάποια στιγμή να μιλήσουμε.»

Η Μόνικα έδειχνε όχι μόνο ταραγμένη τώρα, αλλά και τρομαγμένη.

«Γιατί?» ρώτησε, με μεγάλη αγωνία, λες και περίμενε να ακούσει κάτι συγκλονιστικό.

ΜΠΙΙΙΙΠ!!!!

ΜΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΠ!!!!

«ΜΟΝΙΚΑ! ΕΛΑ!» φώναξε ο Νικόλας μέσα από την πολυτελή Mercedes compressor του.

«Μισό λεπτό» είπε η Μόνικα στη Χαρά και έτρεξε στο αυτοκίνητο.

Μετά από μισό λεπτό, ο Νικόλας είχε φύγει κι η Μόνικα είχε επιστρέψει.

«Με συγχωρείς γι’αυτό, Χαρά. Πες μου, σε παρακαλώ, τι έχεις να μου πεις?»

«Κοίτα, δεν είναι κάτι σοβαρό.. Μπορεί και να γελάσεις... Κοίτα. Για να είμαι ειλικρινής ίσως να μην είναι καλή ιδέα να...»

«Χαρά! Τι έχεις να μου πεις?» ρώτησε η Μόνικα αυτή τη φορά με απελπισία στη φωνή της.

«Τίποτα. Θέλω απλά να μιλήσουμε για την μαμά σου και την μαμά μου. Ήταν η τελευταία επιθυμία της μητέρας μου να...»

Η Μόνικα έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα αμίλητη και μονολόγησε «πλάκα μου κάνεις»

«Οχι, εγώ δεν ...»

« Χαρά, αυτή ήταν κι η τελευταία επιθυμία της δικής μου μητέρας. Να βρω την Χαρά Σωτηροπούλου και να μιλήσω μαζί της για την Αλίκη. Αν και εγώ δεν έδωσα σημασία στα λεγόμενά της. Νόμιζα ότι ήταν το παραλήρημα των τελευταίων λεπτών. Αλλά τώρα, μου εμφανίζεσαι εσύ από το πουθενά και μου λες ακριβώς το ίδιο..... Το ίδιο. Χαρά, έχεις αυτοκίνητο?»

«Ναι, είναι λίγο πιο κάτω, παρκαρισμένο.»

«Θες να πάμε για ένα καφέ, να μιλήσουμε?»

..Έτσι, για πρώτη φορά η Μόνικα και η Χαρά περπάτησαν πλάι-πλάι και, χωρίς να το ξέρουν, ξεκίνησαν το πιο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής τους.....

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

2008-06-30T22:15:00.000+03:00

Φεύγω! Μετράω τις μέρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα!

Την Κυριακή φεύγω για ΔΥΟ βδομάδες, μαζί με τον πάπιο μου και το τετράποδο και πάμε ΠΑΡΟ για μία εβδομάδα!!!

Μετά, θα συνεχίσουμε τις διακοπές μας λίγο στην πόλη, λίγο στο βατραχο-χώρι!

Νιώθω ότι μετά τις διακοπές θα έρθω αλλαγμένη.

Πρώτον:
Θα έχω αποφασίσει πώς ακριβώς θα πρέπει να αντιμετωπίσω τα μέλη της οικογένειας που έχουν βαλθεί καλά και σώνει να γίνω μάνα αύριο κιόλας, επειδή μας πρόλαβαν άλλοι.
Ο πάπιος έχει ορθώσει ανάστημα, κι όποιος του πει κουβέντα, θα τον τσιμπήσει με το ράμφος του!!

Δεύτερον:
Θα τρέξω να αγκαλιάσω τη φιλενάδα μου που έλειπε τόσο καιρό μετέχοντας στο πρόγραμμα «ταλαιπωρία καλοκαιριάτικα – βασανιστείτε μαζί μας» και θα της πω πόσο πολύ χαίρομαι που είμαι φίλη της και είναι φίλη μου.

Τρίτον:
Θα πηγαίνω εκατό φορές το μήνα για καφέ με την άλλη φιλενάδα μου, που είχα καταντήσει να την βλέπω κρυφά, λες κι ήταν γκόμενος (έλεος, στο τέλος θα μας παρεξηγήσουν), κι όποιος θυμώσει ΞΥΔΑΚΙ!! Δεν έφτασα στην ηλικία που είμαι για να κάνω τα καπρίτσια των άλλων.

Και

Τέταρτον:
Θα στίψω το κλούβιο μου μυαλό και θα κατεβάσω νέα ιστοριούλα στο μπλογκ μου, με σασπένς, ιντριγκες, σεξ, μυστήριο, γέλιο, δάκρυ και ... πολλές συνέχειες, για να περάσει το Καλοκαίρι μας ευχάριστα!

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

Κουαξ κουαξ!!

Υ.Γ. ...Και μια ευχή. ‘Οχι άλλα καμμένα δάση. ‘Οχι άλλα καμμένα αθώα ζώα ...

ΒΑΡΕΘΗΚΑ!

2008-06-18T23:14:00.000+03:00

Βαρέθηκα να μου λένε τι να κάνω, πώς να το κάνω και πότε να το κάνω.

Βαρέθηκα να κάνω ό,τι μου λένε και στο τέλος να μου λένε ότι δεν το έκανα όπως μου το ‘πανε.

Βαρέθηκα να ακούω υποδείξεις, ιδέες, παρατηρήσεις, εξυπνάδες και κακόγουστα αστεία.

Βαρέθηκα να κάνουν κουμάντο στη ζωή μου άνθρωποι που δεν δέχτηκαν ποτέ κουμάντο από κανέναν.

Βαρέθηκα να κάνω χατήρια.

Βαρέθηκα να λέω συνέχεια «ναι» και χαμογελαστά.

Βαρέθηκα να χαμογελάω.

Βαρέθηκα να είμαι ευγενική με ανθρώπους που είναι χοντροκομμένοι.

Βαρέθηκα να δίνω εξηγήσεις.

Βαρέθηκα να με πιέζουν να κάνω παιδί εδώ και τώρα, ενώ με τον άνθρωπό μου έχουμε κάνει άλλο πρόγραμμα.

Βαρέθηκα να με αναγκάζουν να παρευρίσκομαι σε εκδηλώσεις που δεν θέλω να πάω.

Βαρέθηκα να ακούω να σχολιάζουν τους γύρω μου.

Βαρέθηκα να απαντάω στο τηλέφωνο.

Βαρέθηκα να περιμένω.

Βαρέθηκα να υπομένω.

Βαρέθηκα να τους ανέχομαι όλους συνέχεια, καθημερινά, διαρκώς και χωρίς διακοπή.

Βαρέθηκα να το παίζω «χαρούμενη» σε ανθρώπους που μου το παίζουν «χαρούμενοι», αλλά κατα βάθος το κάνουν ακριβώς γιατί θέλουν να με πικάρουν.

Βαρέθηκα να πηγαίνω για καφέ με αγαπημένη φίλη, αλλά να πρέπει να το κρύψω από την «οικογένεια» γιατί θα το πουν στην πρώην κολλητή της που είναι μέλος της «οικογένειας» και θα θυμώσει μαζί μου.

Βαρέθηκα να δίνω λογαριασμό.

Να με παρατήσουν όλοι στην ησυχία μου, στο σπιτάκι μου, με τον αντρούλη μου, με τις φίλες μου που τις αγαπώ και θα τις βλέπω ΟΣΟ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ και με τις δικές μου ιδέες, το δικό μου πρόγραμμα ζωής, την ΔΙΚΗ ΜΑΣ απόφαση για το πότε θα κάνουμε παιδί και πώς θα προγραμματίσουμε ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΕΛΛΟΝ.

ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ ΟΛΟΙ ΣΑΣ, ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΑΠ’ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΠΑΤΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΝΕΥΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΓΑΜΟ-ΚΕΦΙ!

H daydreamer πρόσκληση!!!

2008-04-26T16:47:00.005+03:00

daydreamer,

Αποδέχθηκα την πρόσκλησή σου, και αποκαλύπτω τα παρακάτω στοιχεία για μένα, δίνοντας την σκυτάλη στο αγαπημένο PATSIOURI, το οποίο - αν θέλει - την αποδέχεται!!!

Πολλά φιλιά σε όλους και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

1. Όνομα: anima rana

2. Γενέθλια: του Αγιου Φανουρίου

3. Ζώδιο: βρείτε το, από τα γενέθλια!

4. Χρώμα μαλλιών: το φυσικό? Καστανά! Κατά καιρούς: κορακί, ακαζού, μαύρο-μπλέ. Αυτόν τον καιρό: καστανά με χάλκινες ανταύγειες

5. Χρώμα ματιών: Καστανά σκούρα, σαν ελιές καλαμών!

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? Βεβαίως-βεβαίως! Και τον παντρεύτηκα κιόλας!

7. Eίδος μουσικής που ακούς: ...trance-άκια, beat-άκια, electro-pop, 80s, latin, κλασσική μουσική και ελαχιστότατα ελληνικά

8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Donald Duck!

9. Ποιός φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? H A. στη Γερμανία

10.Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Φτου, γαμώτο, άργησα να ξυπνήσω και θα αργήσω στη δουλειά πάλι!!!

11.Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν αποχωρίζεσαι ποτέ: Το Liposan μου!

12.Τί έχεις στον τοιχό σου? 6 γκραβούρες. Πολύ ξενέρωτο?

13.Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου? Το τετράποδο που κρύβεται γιατί δεν θέλει να κάνει μπάνιο!

14.Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες? Θα έμενα ακίνητη και θα άρπαζα ό,τι πιο βαρύ υπάρχει δίπλα μου

15.Αγαπημένος αριθμός: 21

16.Αγαπημένο όνομα: ειλικρινά, δεν ξέρω!

17.Το χόμπι σου: Ζωοφιλία, Οικολογία, Βιβλία, Κινηματογράφος, Γιόγκα

18.Που θα ήθελες να ήσουν τώρα: Στην Απαγορευμένη Πόλη, Κίνα

19.Μία ευχή για το μέλλον: Να μην πεθάνουμε από δίψα και ασφυξία...

20.Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες? Στον 17ο αιώνα!

21.Φωτιά!Πάρε κάτι μαζί σου: Το τετράποδο!

22.Αγαπημένο λουλούδι: Τα τριαντάφυλλα

23.Αγαπημένη σειρά: Στο παρά πέντε / Φιλαράκια / Ευτυχισμένοι Μαζί /Muppet Show (μην ξεχνάμε και τον ξάδελφο Kermit!)

24.Αγαπημένη ταινία: Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας (έχασα το μέτρημα, σίγουρα την έχω δει πάνω από 8 φορές)

25.Αγαπημένο τραγουδι: Praying for Time – George Michael

26.Αγαπημένο βιβλίο: Όλα της Agatha Christie

27.Αγαπημένο ζώο: Σκύλος, Σκύλος, οε, οε, οε!!!

28.Αγαπημένο ρούχο: Τζινακι!

29.Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: George Michael / Χάρις Αλεξίου

30.Αγαπημένο χρώμα: Μωβ, Ροζ

31.Αγαπημένο φαγητό: Όλα τα ζυμαρικά!

32.Με ποιόν χαρακτήρα cartoon (Disney,WB,comiks) ταυτίζεσαι: Donald Duck!

33.Κακή συνήθεια: Αργοπορία! Στήνω πολύ κόσμο! Πώς δεν μ’εχουν σαπίσει στο ξύλο μέχρι τώρα, απορώ!

34.Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Ηθική / Χιούμορ

35.Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Πληγώνομαι εύκολα

36.Συνηθισμένη ατάκα: "που είν' τ' αγόρι μου???" (απευθυνόμενη στο τετράποδο....)

37.Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Κτηνίατρος

38.Μαγαλύτερος φόβος: θάνατος

39.Η καλυτερη pizza: αυτήν που έφτιαχνα όταν δεν ξημεροβραδιαζόμουν στη δουλειά!

40.Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: ήρωες

PATSIOURI, YOU'RE NEXT!!!!!!!!

Σε τρεις μήνες

2008-04-12T20:41:00.000+03:00

Από μικρό παιδί φοβόμουν το θάνατο.

Δεν θυμάμαι πόσο μικρή ήμουν όταν οι γονείς μου μού αποκάλυψαν ότι δεν υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση, κι ότι επιστρέφουμε από εκεί που ξεκινήσαμε: στο χώμα.

Στα παιδικά μου χρόνια λοιπόν, για κάποιο διάστημα σκεφτόμουν: «ποιός θα πεθάνει πρώτος; Ο μπαμπάς ή η μαμά;»
Κι αυτή η σκέψη με βασάνιζε μέχρι την εφηβεία.

Στα εφηβικά μου χρόνια, δεν σκεφτόμουν καθόλου το θάνατο.

Τον ξαναθυμήθηκα λίγο μετά τα εικοστά μου γενέθλια, όταν ανακάλυψα κάτι πολύ σοβαρό για την υγεία μου. Μην με ρωτήσετε τι, δεν θα αποκάλυπτα ποτέ στο διαδύκτιο κάτι τόσο προσωπικό.

Μετά από χρόνια, τον ξαναξέχασα και συνέχισα φυσιολογικά τη ζωή μου.

Ένα βράδυ, ενώ κοιμόμουν, ήρθε σαν κλέφτης και άρπαξε την μητέρα μου. Όταν ξύπνησα πίστεψα ότι η γρήγορη μετάβασή της στο νοσοκομείο θα την γλύτωνε. Τελικά, μετά από ένα δύωρο περίπου, ο γιατρός μού ανακοίνωσε ότι «η μητέρα σας απεβίωσε».

Έτσι, τον ξαναέβαλα στη ζωή μου τον θάνατο και μου λύθηκε κι η απορία των παιδικών μου χρόνων.

Πάνε πάνω από τέσσερα χρόνια από τότε. Η πληγή μου είναι ακόμα ανοιχτή, μα συνήθισα τον πόνο και δεν με ενοχλεί τόσο συχνά όσο παλιά.

Δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια, ο θάνατος εγκαταστάθηκε στις σκέψεις μου και με την πρώτη ευκαιρία μου τις κάνει μακάβριες.

«Ποιός θα πεθάνει πρώτος; Ο μπαμπάς μου ή ο θείος μου; Ο Χ ή ο Α;»
«Ποιός θα πεθάνει πρώτος; Εγώ ή ο άντρας μου;»

«Ποιός θα πεθάνει πρώτος; Εγώ ή η καλύτερή μου φίλη;»

«Ποιός θα πεθάνει πρώτος από όλους τους αγαπημένους μου φίλους και φίλες;»

«Ποιός θα έρθει στην κηδεία μου;»

«Θα λείψω σε κανέναν;»

«Ποιός θα παρηγορήσει το παιδί μου (αν αποκτήσω ποτέ) όταν θα πεθάνω;»

«Θα καταφέρω να ξυπνήσω το πρωί, ή θα πεθάνω στον ύπνο μου;»

Αυτές είναι οι σκέψεις που κάνω κατά καιρούς. Το ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό κι ότι πρέπει κάτι να κάνω γι’αυτό.

Όταν γύρω μου δεν συμβαίνουν δυσάρεστα, νιώθω καλύτερα και δεν κάνω καθόλου μαύρες σκέψεις. Αντιθέτως, σκέφτομαι ότι «Αυτή είναι η λογική πορεία ενός όντος. Γέννηση, ζωή, γήρας, θάνατος. Ας χαρούμε τη ζωή, κι ότι γίνει ας γίνει».

Έτσι σκεφτόμουν τους τελευταίους μήνες.

Μα κάτι έγινε και πάλι κάνω μαύρες σκέψεις.

Δεν θέλω να μου λυθούν και οι υπόλοιπες απορίες, όπως μου λύθηκε η παιδική μου.

Θέλω σε τρεις μήνες από σήμερα, να έχω να σας πω πολύ καλά νέα για ένα κορίτσι που αγαπάω πάρα πολύ και που μου λείπει αφάνταστα και που την σκέφτομαι συνέχεια και που παρακαλάω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να γίνει καλά και να ξαναχαμογελάσει και να ξανακάνουμε χαβαλέ και να ξαναπάμε μαζί διακοπές και να κάνουμε επιτέλους αυτό το ταξίδι στην Ιταλία που τόσο ήθελε και να την σφίξω στην αγκαλιά μου και να της δώσω δυό ζεστά φιλιά στα ροζ της μαγουλάκια.

Θέλω σε τρεις μήνες από σήμερα να είναι η σημερινή και η χτεσινή και η προχτεσινή μέρα και ο τελευταίος μήνας μια ανάμνηση.

Θέλω η 12η Ιουλίου να είναι μια χαρούμενη μέρα.

Άνιμα Ράνα

Fenja

2008-03-29T19:03:00.000+02:00

Το τηλέφωνο χτύπησε 3 φορές. Μετά απάντησα. Ήταν αυτή.

Είχαμε καιρό να μιλήσουμε, σχεδόν 3 μήνες. Της είχα στείλει ένα γράμμα με φωτογραφίες και με τα νέα μου για το ταξίδι στο Χονγκ Κονγκ. Το πρώτο που μου είπε ήταν ότι το έλαβε κι ότι οι φωτογραφίες της άρεσαν πολύ.

Ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά, το πέπλο της φωνής της ήταν μουντό. «Τι κάνεις? Είσαι καλά?» της είπα.

«Όχι και τόσο...» μου απάντησε.

Είμαστε φίλες από το 1986. Φίλες αδερφικές κι αγαπημένες.

Την αποχαιρέτησα πριν 16 περίπου χρόνια, όταν εκείνη έφυγε για να σπουδάσει στη Γερμανία.

Δεν γύρισε ποτέ.

Από τότε βλεπόμαστε σχεδόν μια φορά το χρόνο, όταν έρχεται για να επισκεφθεί τους γονείς της.

Από τότε έχω πάει να την βρω 3 φορές. Την πρώτη όταν είχε λίγα χρόνια εκεί και θυμάμαι ότι ήταν το πιο ωραίο ταξίδι της ζωής μου! Τότε έμενε μόνη και είχαμε περάσει καταπληκτικά! Τη δεύτερη φορά ήταν για το γάμο της δίδυμης αδελφής της. Τότε δεν μπορώ να πω ότι περάσαμε και τις πιο όμορφες στιγμές μαζί. Την 3η όμως φορά, ήταν για τον δικό της γάμο και αυτό ήταν το δεύτερο πιο ωραίο ταξίδι της ζωής μου, μιας που θα ήμουν η κουμπάρα!!!!

Θυμάμαι λοιπόν ότι την πρώτη φορά που είχα πάει να την δω, το Χειμώνα του 1997, μόλις γύρισα πίσω στην Ελλάδα εκείνη μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι απέκτησε ένα σκυλάκι! Ένα γλυκύτατο θηλυκό λευκό λυκόσκυλο. Κατά καιρούς μου έστελνε και φωτογραφίες της μαζί με το σκυλάκι της.

Τη δεύτερη φορά που πήγα, δύο χρόνια αργότερα, γνώρισα κι από κοντά τη λευκή λυκοσκυλίτσα και αμέσως την αγάπησα!

Την τρίτη φορά το σκυλάκι το γνώρισα ακόμα πιο πολύ, μιας που κάθε μέρα το πηγαίναμε μαζί βόλτα στα καταπράσινα δασάκια της κωμόπολης που έμενε η φίλη μου, στη βόρεια Γερμανία.

Πριν δύο χρόνια, η φιλενάδα μου με τον Γερμανό σύζυγο ήρθαν οδικώς στην Ελλάδα για καλοκαιρινές διακοπες. Και η σκυλίτσα, φυσικά!

Πηγαίναμε παρέα βόλτα τα τετράποδά μας και κουβεντιάζαμε για το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον και την αιώνια φιλία μας.

Πέρσι, η φίλη μου κι ο σύζυγός της, ήρθαν από τη Γερμανία για 3 μέρες, για τον γάμο μου!

Πριν 3 μέρες , το τηλέφωνο χτύπησε 3 φορές.

Ήταν εκείνη. Λυπημένη και πικραμένη μου ανακοίνωσε ότι το σκυλάκι της, μετά από 11 χρόνια ζωής, πέθανε από καρκίνο στους αδένες. Ήταν απαρηγόρητη, κι εγώ έκανα υπεράνθρωπες προσπάθειες ώστε να μην καταλάβει ότι δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό μου όση ώρα μιλούσε.

Συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια, πόσο γρήγορα περνάει η ζωή μεσα από τα χέρια μας, σε πόσα τηλεφωνήματα είχαμε πει τον πόνο μας η μία στην άλλη, όλη μας η φιλία, καταγεγραμμένη σε γράμματα, τηλεφωνήματα, φωτογραφίες και emails…

Δεν είναι τυχαίο που ο σκύλος θεωρείται ο «πιο πιστός φίλος του ανθρώπου». Πιστός από την πρώτη μέρα που θα σε θεωρήσει αφεντικό του, μέχρι τη μέρα που θα αφήσει την τελευταία του πνοή.

Το ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγαπούν τα ζώα, ιδίως τα κατοικίδια, και το σέβομαι απόλυτα αυτό. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν να θεωρήσει με το ζόρι καλό κάτι, μόνο και μόνο επειδή εγώ το θεωρώ

Θα κλείσω με μια φράση της φίλης μου στο προχτεσινό της τηλεφώνημα:

«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ζώο. Εγώ δεν έχω πρόβλημα. Δεν μου λείπει το ζώο. Δεν μου λείπει ο σκύλος. Μου λείπει η Φένια. Δεν θέλω σκύλο. Θέλω τη Φένια. Τα βράδια που καθόμουν στον καναπέ κι έβλεπα τηλεόραση, κι αυτή ξάπλωνε στο πάτωμα δίπλα μου, εγώ τη χάιδευα, ήταν τόσο ζεστή και απαλή, κι εκείνη με κοιτούσε μες στα μάτια, με τα δικά της τα ματάκια..... Αυτές οι στιγμές, πόσο μου λείπουν.....»

Ημέρα τελευταία, ο αποχαιρετισμός....

2008-03-25T09:37:00.003+02:00

Ημέρα τελευταία... ο αποχαιρετισμός

Δεν είχε περάσει μια βδομάδα ακριβώς από τη μέρα που είχα γνωρίσει αυτά τα οκτώ άτομα από την άλλη άκρη του κόσμου, καθώς και τους δύο εκπαιδευτές μας.

Οι τρεις κοπέλλες από την Ταϋλάνδη, μικροκαμωμένες, χαμογελαστές και ευγενικές, ο παχουλός συνάδελφος από τη Σαγκάη, ο σοβαρός και καθώς πρέπει κύριος από την Αυστραλία, ο άνετος από το Χονγκ Κονγκ, ο ντροπαλός από το Καζακστάν, ο χιουμορίστας από την Ινδία και οι εκπαιδευτές-συνάδελφοί μας (ο ένας Αμερικανο-Κινέζος κι ο άλλος από την Μαλαισία) είχαν καταφέρει όλα όσα δεν είχα καταφέρει μόνη μου τόσα χρόνια. Τόσα χρόνια που μετρούσα τους φίλους στα δάκτυλα του ενός χεριού, δεν είχα φανταστεί ότι θα τους πολλαπλασίαζα μέσα σε τόσο λίγες μέρες.

Θυμάμαι την τελευταία ημέρα που φάγαμε όλοι μαζί πρωινό. Ήμασταν πάλι αμίλητοι, όπως την πρώτη μέρα. Όμως τα βλέμματά μας ήταν διαφορετικά. Την πρώτη μέρα ήμασταν αμίλητοι από αμηχανία, την τελευταία μέρα ήμασταν αμίλητοι από συγκίνηση....

Θυμάμαι που ήμασταν ακόμα πιο αμίλητοι όταν δώσαμε τα χέρια και είπαμε «good bye, have a nice trip back home, hope to see you again!».

Οι μισοί έφυγαν Παρασκευή, κι άλλοι μισοί Σάββατο. Εγώ έφυγα τελευταία, την Κυριακή. Η πιο βαρετή Κυριακή της ζωής μου. Μόνη σε μια άγνωστη χώρα, χωρίς κανένα φίλο, όπως την πρώτη μέρα.

Στο δρόμο προς το αεροδρόμιο χάζευα τις ακτές και τα λιμάνια του Χονγκ Κονγκ. Αχαρα, γκρι, άχρωμα. Το ταξίδι μου είχε ολοκληρωθεί. Είχα μάθει όσα έπρεπε να μάθω, είχα δει όσα έπρεπε να δω. Τώρα έπρεπε να γυρίσω πίσω. Ήθελα σαν τρελλή να γυρίσω πίσω...

Πάνε πάνω από τρεις μήνες που έχω να δω τους νέους φίλους μου, κι όμως, επικοινωνούμε συχνά μέσω emails, ήδη έχω ανοιχτή πρόσκληση για Ταϋλάνδη, Ινδία και Μαλαισία και ήδη έχω ανταποδώσει περιμένοντας την πρώτη φίλη από Ταϋλάνδη τον Σεπτέμβριο!

Προφανώς όταν ο άνθρωπος βρεθεί ξαφνικά σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον από το δικό του, ενεργοποιεί έναν μηχανισμό αυτοάμυνας και αυτοσυντήρησης, είτε σωματικής, είτε ψυχολογικής. Προφανώς όλοι μας ενεργοποιήσαμε αυτόν τον μηχανισμό και γι’αυτό γίναμε τόσο εύκολα φίλοι, γι’αυτό παρακολουθούμε ο ένας την εξέλιξη του άλλου στα κοτέτσια που εργαζόμαστε και χαιρόμαστε για τις προαγωγές μας.

Πιο πολύ χάρηκαν αυτοί, παρά οι ντόπιοι συνάδελφοί μου.

Α, ναι... δεν σας το ‘πα. Πήρα προαγωγή.

Άλλαξα πλέον κλίμακα και ευελπιστώ τέλος του μήνα να δω και μια σημαντική διαφορά και στο μισθό μου.

Υποτίθεται ότι πλέον έχω γίνει κι εγώ μια «ανώτερη κότα», μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: Είμαι βάτραχος. Πόσο μπορεί ένας βάτραχος να συμπεριφέρεται σαν μια «ανώτερη κότα» και να κάνει όλα όσα περιμένουν από αυτήν?

Εγώ έχω μάθει να χοροπηδάω, όχι να τινάζω τα φτερά μου προσπαθώντας να πετάξω. Εχω μάθει να αρπάζω την τροφή μου κυνηγώντας την, κι όχι να την τσιμπάω από το χώμα, σκυμμένη. Εχω μάθει να αγαπάω τα χρυσά μας αυγά επειδή είναι πολύτιμα, όχι επειδή είναι ένα προϊόν που μας δίνει κέρδος.

Τέταρτη μέρα..... στο παζάρι!

2008-02-09T21:02:00.000+02:00

Ε, ναι λοιπόν! Ήταν γεγονός! Εγώ, ένας άνθρωπος σχετικά χαμηλών τόνων και με λίγους φίλους μετρημένους στα δάχτυλα, είχα καταφέρει μέσα σε λίγες μέρες να αποκτήσω τους νέους μου κολλητούς και ήδη είχα αρχίσει να σκέφτομαι τη στιγμή του αποχωρισμού....

Την τέταρτη βραδιά την περάσαμε στα ατελείωτα παζάρια του Hong Kong. Το ξενοδοχείο μας ήταν στο Kowloon, δηλαδή στην χερσόνησο κι όχι στο νησάκι του Hong Kong, ενώ η συγκεκριμένη περιοχή ήταν το Mongkok. Στην περιοχή λοιπόν, υπήρχαν πολλά παζάρια. Το “Ladies Market”, που άνοιγε από τις 10 το πρωί μέχρι το βράδυ, καθώς επίσης και το “Night Market” που άνοιγε 7 το απόγευμα μέχρι το πρωί της επομένης.

Στο Hong Kong δεν καταλάβαινα πότε ακριβώς νύχτωνε! Τα φώτα στους δρόμους από τα καταστήματα, τα μαγαζιά και τους ουρανοξύστες ήταν τόσο δυνατά, που πραγματικά είχαμε επί 24ώρου βάσεως φώς ημέρας! Είναι ασύλληπτη η ποσότητα της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνεται σ’αυτήν την πόλη!!

Μαζί με τους συμμαθητές από Ινδία, Καζακστάν και Αυστραλία, τον “S” , τον “A” και τον “K” αντίστοιχα, αποφασίσαμε να περάσουμε το απόγευμα και το βράδυ μας παζαρεύοντας.

Ο Ινδός ήταν καταπληκτικός στον προσανατολισμό και μ’ενα μικρό χάρτη στα χέρια του, κυκλοφορούσαμε σαν ντόπιοι στους Ασιατικούς πολυσύχναστους δρόμους. Εγώ ήμουν το άλλο άκρο. Μπαίναμε σ’ενα κατάστημα και, βγαίνοντας, όλοι έστριβαν π.χ. δεξιά κι εγώ αριστερά ! “Hey, Anima!” φώναζε ο Ινδός, “are you trying to avoid your classmates?” κι εγώ γελώντας έτρεχα ξωπίσω τους.

Εκείνο το βράδυ τα πορτοφόλια όλων μας ήταν γεμάτα. Οι δάσκαλοί μας μάς είχαν επιβεβαιώσει ότι το Hong Kong έχει το χαμηλότερο δείκτη εκγληματικότητας. Κι ήταν αλήθεια! Τόσος κόσμος, μιλιούνια, σαν μυρμήγκια, ούτε μία φορά δεν νιώσαμε ότι θα μπορούσαν να μας απειλήσουν ή να μας βλάψουν. Το Hong Kong Dollar ήταν ένα ενυπωσιακό νόμισμα στην όψη. Τα χαρτονομίσματα είχαν κινέζικα λιοντάρια σχεδιασμένα ενώ τα κέρματα είχαν λουλούδια, ιδεογράμματα και υπέροχα σχέδια. Το απίστευτο δε, ήταν ότι... 1 ευρώ ισοδυναμούσε με 11 δολλάρια Χονγκ Κονγκ!

Και το πιο απίστευτο? Φαντάζομαι ότι ήδη το’χετε μαντέψει. Ε, ναι! Το Hong Kong ήταν πιο φθηνό από την Ελλαδίτσα μας. Τόση τεχνολογία, τόση εξέλιξη, τόση πολυτέλεια, κι όμως, μπορούσες να φας, να πιεις, να ψωνίσεις και να διασκεδάσεις με πολύ λιγότερα χρήματα απ’ότι στην Αθήνα.

Γι’αυτό το λόγο, οι συνάδελφοι που είχαν πάει παλιότερα στο Χονγκ Κονγκ και είχαν δει τι γίνεται εκεί, μού είχαν δώσει σαφείς παραγγελίες: γραβάτες! Πολλές γραβάτες! Ατελείωτες γραβάτες!

Ο μεγαλος γύπας είχε παραγγείλει 5. Η κότα-προϊσταμένη άλλες 7. Κι εγώ ήθελα 1 για τον μπαμπά μου, μια για τον πεθερό μου και 2 για τον καλό μου (πού χώρος για να πάρω και σ’αυτούς από 5). Σύνολο? 16 γραβάτες!!!!

Ο Ινδός είχε φέρει και μια δικιά του, για να την έχουμε σαν δείγμα, μιας που οι κοντοί ασιάτες, έφτιαχναν κοντές γραβάτες! Οι άλλοι δύο συμμαθητές ήταν πιο κουλ. Είπαν ότι θα έπαιρναν 2 γραβάτες ο καθένας, έτσι, για σουβενίρ.

Η βόλτα μας άρχισε. Το Ladies Market ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο και το’χαμε φχαριστηθεί. Χαμός γινόταν! Ήταν ένα τεράστιο πανηγύρι! Απίστευτες απομιμήσεις! Τσάντες? Ρολόγια? Αριστα αντίγραφα από τα αληθινά. Από dvd, cd, mp3 μαϊμού, όλες οι τελευταίες επιτυχίες. Από τσιμπιδάκια, κοκκαλάκια, αξεσουαράκια, σκατουλάκια, βραχιολάκια και ότι λήγει σε –άκια, δεν το συζητάω. Α-να-ριθ-μη-τα!

Αυτό όμως που ξεπερνούσε κάθε φαντασία, ήταν τα μεταξωτά τους! Τα φουλάρια τους ήταν κάτι που δεν μπορώ να σας περιγράψω. Πιο απαλό μετάξι δεν έχω ξαναχαϊδέψει. Κι όταν είδα τις γραβάτες... κατάλαβα γιατί γινόταν τέτοιος ντόρος γι’αυτές.

Η ποιότητα στο μετάξι ήταν άριστη.

Αρχίσαμε τα παζαρέματα. Είδα μια γραβάτα με 500 δολλάρια (λιγότερο από 50 ευρώ) και ζήτησα καλύτερη τιμή. Η μικροσκοπική πωλήτρια μου την κατέβασε στα 350. Το σκεφτόμουν. Ήμουν έτοιμη να πω το ναι όταν ένιωσα ένα χέρι να μου αρπάζει το μπράτσο “No, Anima! No! Let’s buy together!” Ήταν ο S. που είχε όρεξη για ... διαπραγματεύσεις.

Φεύγουμε από αυτόν τον πάγκο και συνεχίζουμε τη βόλτα μας. Αποφασίσαμε να περπατήσουμε κι άλλο για να φτάσουμε στο “Night Market” για αλλαγή. Η κατάσταση ήταν ακριβώς η ίδια. Ενα τεράστιο πανηγύρι!

Αρχίσαμε τα ψώνια. Τα αγόρια ψώνιζαν διάφορα πράγματα. Ο ένας ένα μάτσο κοκκαλάκια, βραχιολάκια και πολλά άλλα – άκια για την γυναίκα του. Ο άλλος τουριστικά μπλουζάκια για τα παιδάκια του. Κι εγώ, πού και πού ψώνιζα, πότε ένα καθρεφτάκι, πότε ένα μπλουζάκι , πότε ένα σουβενίρ. Μέχρι που φτάσαμε στον επόμενο πάγκο με τις γραβάτες.

“How much?” ρωτησε ο S. Η πάλι μικροσκοπική κινέζα του απάντησε 400. Κοιταχτήκαμε. Μου λέει ο S “are you ready to negotiate?”. Και τότε μια λάμψη διαπέρασε τα μάτια και των δύο μας! “YES!” του είπα με μανία.

“We want 30 ties!!!”

(άφωνη η κινεζούλα)

“We will pay 5 dollars each!”

(παρέλυσε η κινεζούλα)

Κι αρχίζουμε όλοι μαζί ένα παζάρεμα, άνευ προηγουμένου. Τα 400 έγιναν 300 και τα 300 έγιναν 200 και οι δικές μας προσφορες από 5 έγιναν 10 κι από 10 έγιναν 20...

Δέκα λεπτά παζαρεύαμε. Στο τέλος όμως κολλήσαμε. Εμείς λέγαμε 30, κι αυτή 60. Και τότε ο S έκανε την ρουα-ματ κίνηση.

“Ok, sorry, not interested, BYE-BYE!”

Και φεύγουμε!

Σε τριάντα δευτερόλεπτα η μικρή κινέζα έτρεχε από πίσω μας φωνάζοντας “please Sir, come back, Sir!”

Τελικά αγοράσαμε κάθε μια γραβάτα με ασορτί μανικετόκουμπα για 35 δολλάρια (λιγότερο από 3,5 ευρώ!).

Φορτωμένοι με 30 γραβάτες και όλα τα υπόλοιπα – άκια , οι τέσσερίς μας περπατούσαμε και απολαμβάναμε τη ζεστή βραδιά, ικανοποιημένοι για το κατόρθωμά μας. Κάποια στιγμή κοιταχτήκαμε και παραδεχτήκαμε ότι πεινούσαμε.

Πήγαμε σε ένα ινδικό εστιατόριο, πάρα πολύ απλό, που το είχε μια οικογένεια ινδών και φάγαμε με την ψυχή μας!! Ο S ανέλαβε να παραγγείλει. Ο Κ έτρωγε συχνά ινδικό φαγητό, ενώ ο Α, όπως πάντα, είχε τους ενδοιασμούς του. “come on, now” του είπε ο S, “you ate black eggs and you will not taste the Indian food??” του είπε με παράπονο ο S.

Το καυτερό κάρυ πέρασε παντού στο αίμα μου! Τα αυτιά μου ένιωθα ότι έβγαζαν καπνούς και η μύτη μου έτρεχε σαν βρύση. Τα μάτια μου ήταν κόκκινα και βουρκωμένα, όπως ολων.

Φάγαμε του σκασμού, ήπιαμε τις κινέζικες μπύρες μας και πληρώσαμε 30 δολλάρια το άτομο, δηλαδή λιγότερο από 3 ευρώ.

Λίγο πριν φύγουμε, μας κοίταξε ο S (ο οποίος ήταν ο μόνος που έφαγε το καυτερό κάρυ χωρίς να ιδρώσει τ’αυτί του) και είπε για πλάκα «τόσο πολύ λυπάστε που θα με αποχωριστείτε το Σάββατο, και κλαίτε?» κοροϊδεύοντας τα κόκκινα μάτια μας και τις «συναχωμένες» μύτες μας.

Κι εκείνη τη στιγμή σταματήσαμε να γελάμε και οι τέσσερις.

Γιατί ξέραμε, ότι σε τρεις μέρες θα λέγαμε αντίο και μάλλον για πάντα...

(συνεχίζεται)

Τρίτη μέρα.... τα μαύρα αυγά!

2008-01-14T21:53:00.001+02:00

Ως δια μαγείας, μετά το δεύτερο μάθημα, είχαμε γίνει όλοι πια φίλοι! Είναι πολύ παράξενο, πώς τόσοι ανθρωποι από τόσο διαφορετικές χώρες και κουλτούρες, καταφέραμε να γίνουμε φίλοι τόσο γρήγορα.

Ισως μας ένωνε το γεγονός ότι είμασταν όλοι σε μια ξένη χώρα, με ένα κοινό μόνο σημείο. Τις δουλειές μας.

Ο καθένας από εμάς είχε δημιουργήσει τη δική του «μίνι» παρέα. Εγώ είχα κολλήσει με τον Ινδό και τον συνάδελφο από το Καζακστάν, καθώς και με τα τρία κορίτσια από την Ταϊλάνδη.

Εκείνη την Τρίτη, ο Ινδός, o S. είχε κανονίσει να δει έναν συμπατριώτη του που παλιά δούλευαν μαζί στην Βομβάη. Έτσι δεν θα μας ακολουθούσε. Τα τρία κορίτσια, η P., η S., και η M., είχαν κανονίσει να πάνε για φαγητό σ’ένα διάσημο κινέζικο εστιατόριο.

Το “Yun Kee Restaurant”!

Ο Α., από το Καζακστάν μονολόγησε «δεν τρώω κινέζικο» και οι Ταϊλανδέζες τον κοίταξαν με τρόμο. «Τι τρως εδώ και δύο μέρες?» τον ρώτησαν. Αυτός μας κοίταξε με καημό χωρίς να απαντήσει, κι εγώ τους είπα «δεν τρώει σχεδόν τίποτα. Χτες ήμασταν οι τρεις μας, εγώ, αυτός και ο S και παλεύαμε να βρούμε φαγητό μή-ασιατικ ό για τον Α, ο οποίος στο τέλος έφαγε βραστό ρύζι.

Κοίταξα τα τρία κορίτσια και τους είπα «μμμ... δεν ξέρω, να έρθω?» και τότε ο Α έκανε την υπέρβαση «Οκ!» φώναξε «let’s go». Και πήγαμε.

Το εστιατόριο βρισκόταν πάνω στο νησάκι του Χονγκ Κονγκ. Στο νησί υπήρχαν τρεις τρόποι για να πάει κανείς. Ή με καραβάκι, ή οδικώς, ή .... με το μετρό.

Επιλέξαμε να πάμε με ταξί. Ένα πήραν τα 3 κορίτσια, ένα εγώ και ο Α. Η κίνηση στους δρόμους ήταν το κάτι άλλο, αλλά κανείς δεν έχανε την ψυχραιμία του και τη γαλήνια μορφή του. Ο Α μονολόγησε στη διαδρομή «καλύτερα που πάμε με ταξί, γιατί τη θάλασσα τη φοβάμαι. Δεν ήθελα να πάμε με το καραβάκι». Εγώ κούνησα το κεφάλι μου (πού να’ξερα τι με περίμενε) λέγοντας «κι εγώ δεν θα’θελα με τίποτα να πάω με το μετρό..μπρρρ!»

Πιάσαμε την κουβέντα για τις χώρες μας, για τον τρόπο που οδηγούν οι συμπατριώτες μας, για τους δρόμους που έχουμε στις πόλεις μας και για την ρύπανση. Αφού μιλήσαμε και μιλήσαμε και μιλήσαμε, η συζήτηση ολοκληρώθηκε. Κοιτάξαμε αμήχανα γύρω μας. Ήμασταν μποτιλιαρισμένοι, σταματημένοι και μέσα σ’ενα τουνελ.

«Λες να κοντεύουμε να φτάσουμε στη γέφυρα?» Ρώτησε ο Α.

«Α, έχει γέφυρα εδώ?» Απάντησα εγώ με ερώτηση.

«Ε, δεν ξέρω, αλλά κάπου εδώ πρέπει να είναι. Πώς θα πάμε στο νησί?»

Και τότε, ακούστηκε μια φωνούλα τσιριχτή και όλο χαρά από το μπροστινό κάθισμα

«We are now going to island, sir! When we get out of tunnel, we find island, sir!»

Παγώσαμε για λίγα δευτερόλεπτα.

“Sorry, where are we now???” ρώτησα ανήσυχη.

“We are under water, ma’am. Under sea, ma’am!”

Κοιταχτήκαμε με τον Α, κοκκαλωμένοι.

«Ακουσα καλά?» Του είπα χαμηλόφωνα. «Είμαστε ΚΑΤΩ από τη θάλασσα? Και σταματημένοι στη μέση του τούνελ???»

«Κάτω από τη θάλασσα???» ο Α, είχε ασπρίσει.

«Ψυχραιμία» του είπα «δεν μπορεί να είμαστε τοσο άτυχοι. Ας προσπαθήσουμε να μην το σκεφτόμαστε....»

Με το τρελλό μποτιλιάρισμα, μας πήρε δέκα λεπτά σχεδόν να βγούμε από το τεράστιο τούνελ. Οταν βγήκαμε, αφήσαμε κι οι δύο μια ανάσα ανακούφισης...

«Μου φαίνεται θα γυρίσουμε με καραβάκι» είπε χαμογελώντας ο Α.

«Ή και με το μετρό!» Είπα εγώ «πιο γρήγορα θα περάσουμε κάτω από τη θάλασσα, παρά με ταξί!»

...............

Καθήσαμε στο τραπέζι. Οι κοπέλλες από την Ταϊλάνδη ανέλαβαν να παραγγείλουν τις σπεσιαλιτέ.

Τους είπα ότι τρώω οτιδήποτε αρκεί να μην είναι σκυλάκι, βατραχάκι (δεν είμαι καννίβαλος), φιδάκι και οτιδήποτε δεν είναι συνηθισμένο στους δυτικούς λαούς.

Σε γενικές γραμμές όλα ήταν νόστιμα. Το ρυζάκι, τα λαχανικά, τα θαλασσινά....

Μέχρι που κάποια στιγμή, έσκασε και η σπεσιαλιτέ...

Τα μαύρα αυγά!

Μόλις τα είδα, σκιάχτηκα! Κοίταξα τα κορίτσια διστακτικά. "Δεν νομίζω ότι θα φάω" τους είπα. Κοίταξα τον Α, αλλά εκείνος μου χαμογέλασε και είπε "και δεν τα δοκιμάζουμε?".

"Μπράβο, Α??" του είπα "εσύ δεν φώναζες ότι δεν τρως κινέζικο?"

"Ναι, πριν πεινάσω! Τώρα, μετά από 3 μέρες, πεινάω!!!"

Και πεφτει με τα μούτρα στα ρύζια, στα νερόβραστα θαλασσινά, στα νούντλς και στα αμφιβόλου ράτσας λαχανικά!!!

Παίρνει τα ξυλάκια και τσιμπάει ένα κομμάτι αυγό και λίγο τζίντζερ.

"μμμμ... ωραία είναι!" μου λεει.

Ε, δεν άντεξα. Σκέφτηκα ότι για να αρέσουν στον ... Κοζαχο φίλο μας που δεν τρώει κινέζικο, θα αρέσουν και σ΄εμενα.

"μμμ... δεν είναι κι άσχημα" είπα. "Ποιό .. πουλί κάνει αυτά τα αυγά?"

Και τότε, η δεύτερη εκπληξη της βραδιάς ήρθε αυτή τη φορά από το στόμα της μίας Ταϊλανδής κοπέλλας

"What do you mean? The chicken makes these eggs!!!"

Μείναμε άφωνοι, εγώ και ο Α. Ρώτησα σαστισμένη, πώς γίνεται το αυγό της κότας να έχει αυτό το καφέ χρώμα στο ασπράδι και το μαύρο-πράσινο στον κρόκο.

"Μα, είναι παστά! Τα βάζουν ωμά στο αλάτι, τα αφήνουν πολύ καιρο, και γίνονται έτσι!" μου είπαν και οι τρεις χαρούμενες!!!!

Εριξα μια ματιά στον Α. "Θα φας κι άλλο?" τον ρώτησα.

"Ναι!" μου απάντησε και έφαγε κι άλλη μια μπουκίτσα!

Εσκασα στα γέλια και του'πα "και να μου το'λεγαν, δεν θα το πίστευα ότι εσύ θα έτρωγες κάτι που δεν θα έτρωγα εγώ σ'αυτήν την χώρα!"

Γελάσαμε με τις καρδιές μας, φάγαμε και μετά όλοι μαζί, και οι πέντε, στριμωχτήκαμε σε ένα ταξί και γυρίσαμε πάλι πίσω οδικώς.

Δεκάρα δεν έδωσα που βρισκόμουν κάτω απο αμέτρητα γαλόνια νερού, στη μέση του μποτιλιαρισμένου τούνελ. Δεκάρα δεν έδωσε ο Α που ήξερε ότι βρισκόταν κάτω από τη θάλασσα που τόσο φοβάται.

Ήμασταν με φίλους, περνούσαμε φανταστικά, κι αυτό ήταν αρκετό!!!

(συνεχίζεται)

Ημέρα δεύτερη... στα θρανία!

2007-12-22T16:27:00.001+02:00

Δευτέρα πρωί!

Άνοιξα την κουρτίνα και αντικρύζοντας για άλλη μια φορά το χάος που απλωνόταν κάτω από το παράθυρό μου, ανατρίχιασα!

«Μπρρρ! Δεν θα ξανακοιτάξω έξω!» μονολόγησα...

Ετοιμάστηκα και κατέβηκα βιαστικά στο δεύτερο υπόγειο. Έπρεπε να είμαι εκεί στις 8 το πρωί για να με παραλάβει ένα πούλμαν.

Από τον εικοστό τρίτο όροφο που βρισκόμουν, το ασανσέρ έκανε δεκα δευτερόλεπτα για να με κατεβάσει, ενώ ο αριστερός του τοίχος ήταν .. τζαμένιος με αποτέλεσμα να βλέπω το χάος από κάτω μου να με πλησιάζει. Όταν βγήκα από το θάλαμο, είχα βουλωμένα αυτιά και δεμένο στομάχι.

Το ασανσέρ οδηγούσε στο γκαράζ. Κοντοστάθηκα. Εκεί ήταν κι άλλος ένας κύριος, γύρω στα 40, ξανθός με γαλανά μάτια που περίμενε.

“Good morning!” του είπα.

“Good morning to you too” μου απάντησε. “Are you Spy?”. Εμεινα άφωνη! Αυτό είναι το παρατσούκλι που μου έχει βγάλει το μεγάλο αφεντικό, ο μεγάλος γυπας που έχει έρθει να διοικήσει το κοτέτσι.

“Don’t tell me… you know ‘K’?” τον ρώτησα

“Yes, of course!” μου απάντησε κι ένιωσα ότι έκανα τον πρώτο μου φίλο.

Σε πέντε λεπτά το σημείο που βρισκόμουν εγώ και ο ...Αυστραλός συνάδελφος, γέμισε με άλλα 6 άτομα. Τρία κορίτσια με φανερή ασιατική καταγωγή, έναν νεαρό που ενώ έδειχνε ασιάτης, καταλάβαινες ότι δεν είχε ξαναπατήσει το πόδι του στην Ασία, έναν μελαμψό νεαρό και έναν άλλον ασιατη κύριο, που φαινόταν από χιλιόμετρα ότι μάλλον ζούσε στην Ασία ούτως ή άλλως.

Μπήκαμε όλοι στο πούλμαν χωρίς να μιλήσουμε.

Σε δέκα λεπτά το πούλμαν μας κατέβαζε μπροστά από ένα πελώριο κτίριο, που στην κορυφή του είχε το έμβλημα του κοτετσιού μας!

«ΟΥΑΟΥ!» σκέφτηκα. Το μυαλό μου δεν είχε τίποτ’αλλο να σκεφτεί. Γέμισε με αυτό το μεγάλο «ΟΥΑΟΥ!».

Το σεμινάριό μας ήταν στον δέκατο όγδοο όροφο. Ξεροκατάπια πάλι και μπήκα στο ασανσέρ με τους υπόλοιπους.

Φτάνοντας, ένας κύριος μάς περίμενε και μας οδήγησε σε μία αίθουσα. Μιλώντας σπαστά Αγγλικά μας είπε «εδώ θα τρώτε το πρωινό σας και το μεσημεριανό σας. Περάστε παρακαλώ».

...Κι έτσι, 7 άνθρωποι από 6 διαφορετικά μέρη της υδρογείου, καθήσαμε στο ίδιο τραπέζι να φάμε πρωινό. ‘Ηταν 8 και 20.

Μέχρι τις 9, που θα άρχιζε το πρώτο μάθημα, από τα πέντε που θα παρακολουθούσαμε, ανταλλάξαμε ελάχιστες κουβέντες, μόνο κλεφτές ματιές και απαντήσαμε σε ερωτήσεις όπως “where do you come from?” και “did you have a nice flight?”.
Και στις 9, μπήκαμε στην «τάξη». Υπήρχαν δύο μεγάλα τραπέζια. Πάνω στο καθένα, υπήρχαν ετικέττες με τα ονόματά μας. Καθόμουν στο ίδιο "θρανίο" με τρείς συναδέλφους: έναν από την Ινδία, έναν από το Καζακστάν και μία από την Ταϊλάνδη.

Τελευταίοι μπήκαν άλλοι τρεις νεαροί. Ο ένας, ενώ δεν ήταν μαζί μας στο πούλμαν, κάθισε στο διπλανό μεγάλο "θρανίο". Οι άλλοι δύο μας είπαν "good morning everyone!".

Ήταν οι δύο εκπαιδευτές μας.

Έριξα μια ματιά έξω από το παράθυρο, δίπλα μου.

Ένας άγνωστος κόσμος απλωνώταν από κάτω.

Ήμουν εκεί, με ένα σωρό ανθρώπους που δεν είχα ξαναδεί ποτέ, που δεν ξέρω αν ήθελα και να γνωρίσω και θα έπρεπε να περάσω μαζί τους μια ολόκληρη βδομάδα.

Το μάθημα άρχισε.

(συνεχίζεται)

Ημέρα πρώτη... με κομένη την ανάσα

2007-12-16T19:20:00.000+02:00

Ξεκίνησα να σας γράφω ένα τεράστιο ποστ για το πώς πέρασα την πρώτη μου μέρα στο Χονγκ Κονγκ και το κωλο-μπλόγκερ τελευταία στιγμή τα έσβησε όλα!

Δεν μπαίνω στη διαδικασία να τα ξαναγράψω από την αρχή, θύμωσα!

Μου λείψατε πάρα πολύ και θα σας τα περιγράψω όλα χαρτί και καλαμάρι!

Προς το παρόν, αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση από την πρώτη μέρα στο Χονγκ Κονγκ ήταν αυτό που ένιωσα όταν άνοιξα την κουρτίνα του δωματίου μου για να δω την θέα.

Μου κόπηκε η ανάσα!

Ήμουν στον εικοστό τρίτο όροφο ενός ξενοδοχείου με σαράντα πέντε ορόφους!

Έμεινα κλεισμένη όλη την υπόλοιπη μέρα στο δωμάτιο, για να προετοιμαστώ ψυχολογικά. Είχα φύγει από την Ελλάδα το Σαββατο, είχα φτάσει εκεί Κυριακή και τα μαθήματα ξεκινούσαν την Δευτέρα.

..... ποιός ξέρει τι θα με περίμενε.

Kotetsi express!!

2007-11-13T19:00:00.000+02:00

Απ’ότι φαίνεται τελικά είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει κανείς από τον χείμαρρο που λέγεται «επαγγελματική άνοδος» και «επαγγελματική καταξίωση».

Δεν ξέρω, ειλικρινά, αν αυτό που βιώνω λέγεται έτσι. Αν αυτό είναι όμως τελικά η ... επαγγελματική καταξίωση και άνοδος, πονάει πολύ!

Το κοτέτσι μας τρέχει σαν την ταχεία. Το φωνάζω «κοτέτσι εξπρές», όπως το «όριεντ εξπρές» της μακαρίτισσας της Άγκαθα Κρίστι που λατρεύω. Βέβαια στο «όριεντ» είχαμε και έγκλημα, αλλά πού ξέρεις? Και το «κοτέτσι εξπρές» δεν παέι πίσω!

Υποτίθεται ότι είμαστε σε πάρα πολύ καλό δρόμο, μιας που ένας νέος κόκκορας θα έρθει στην ομάδα μας ώστε να επωμιστεί κι αυτός μέρος της ατελείωτης δουλειάς μας. Μέχρι να εκπαιδευτεί, βέβαια, και να μπορέσει να μπει γερά στο παιχνίδι... εμένα θα με έχουν πάρει τέσσερις!

Το ασθενοφόρο βρίσκεται έξω από το κοτέτσι και όποτε κάνω να βγω, οι τέσσερις τύποι ντυμένοι στα λευκά, κάνουν ‘ντου’ από την πίσω πόρτα του οχήματος και βγάζουν το φορείο.

«Ετοιμη, Άνιμα?» ρωτούν κάθε φορά με χαμόγελο, μα εγώ τους κάνω μια γκριμάτσα και απογοητεύονται.

Προχτές πέρασε και ο κύριος Κόρακας, ο... νεκροθάφτης του δάσους! Μπήκε με τουπέ στο κοτέτσι λέγοντας με στόμφο και καμάρι «Πού είναι το βατράχι Άνιμα Ράνα? Το βατράχι σας λέω!!» και το κεφάλι μου εμφανίστηκε μέσα από μια ντουζίνα χρυσά αυγά!

«Αααα! Ώστε εδώ είσαι, μικρό αμφίβιο? Για πλησίασε, έχουμε και δουλειές!!»

Τον πλησίασα δειλά-δειλά κι όταν έφτασα δίπλα του, το μαύρο κοράκι έβγαλε τη μεζούρα κι άρχισε να μου παίρνει τα μέτρα!

«Οοοοχι, δεν θα την πατήσω όπως τότε που τα κακάρωσε ο κυρ Θύμιος το ρακούν και δεν είχα έτοιμη την κάσα και μου πήρε τη δουλειά ο ανταγωνιστής μου, ο Νυφίτσας!»

Εγώ τον κοίταζα με απορία, αλλά στεκόμουν ήσυχο κι ακίνητο βατραχάκι.

Ο κόρακας τελείωσε το μέτρημα, σήκωσε το ημίψηλο καπέλο του με σοβαρότητα και είπε:

«Τα σέβη μου. Κοίταξε μην παχύνεις άλλο από ‘δω και πέρα. Κύριοι, αντίο σας.»

Κι έφυγε.

«Να μην παχύνω άλλο από ‘δω και πέρα????» είπα κοιτάζοντας τις κότες γύρω μου. Αυτές με κοιτούσαν με την ίδια απορία που τις κοιτούσα κι εγώ, οπότε δεν μπήκα στον κόπο να ανοίξω διάλογο.

Γύρισα πίσω στη δουλειά μου, στα χρυσά αυγά μου. Τα αγαπώ πολύ αυτά τα αυγά. Μ’αρέσει να τα παρακολουθώ καθώς μεγαλώνουν, πως αναπτύσσονται και, κάποιες φορές, πως διαλύονται. Μαθαίνω πολλά από αυτά. Τόσο πολλά, που στο τέλος θα ξεχάσω ότι είμαι ένα απλό βατράχι και θα πιστέψω ότι είμαι ο Μίδας, που ότι έπιανε γινόταν χρυσός. Θα ξεχάσω ότι αυτά τα αυγά στην πραγματικότητα δεν είναι δικά μου, κι ότι δεν πρέπει να θυσιάσω και τη ζωή μου κλωσσώντας τα. Θα ξεχάσω ότι είμαι βάτραχος και θα νομίζω ότι είμαι κότα! Κουακ ή Κουάξ??

Λέτε?

Θέλω να πιστεύω ότι ο νέος κόκκορας, που μας έρχεται από το διπλανό κοτέτσι, θα με βοηθήσει πολύ κι έτσι θα μπορέσουμε κι οι δύο να έχουμε φυσιολογικές ζωές από ‘δω και πέρα.

Βέβαια, αυτό το κοτέτσι έχει και τα τυχερά του, αλλά θα σας τα αποκαλύψω στο επόμενο ποστάκι.

Ένα μόνο θα σας πω, κλείνοντας, για να σας δώσω μια ιδεά.

Πετάει ο βάτραχος?????

Εεεεεε????

Πετάει???

Σας φιλώ!

ΚουάΞ!

Κατέρρευσα!

2007-10-29T11:36:00.000+02:00

Εδώ και πεντέμιση μήνες, οι ρυθμοί της επαγγελματικής μου ζωής αυξήθηκαν κατακόρυφα! Στην ουσία, με το που γύρισα από την γαμήλια άδεια, λες και μου το φυλούσαν για γαμήλιο δώρο, ξεκίνησα να εργάζομαι σε εξαντλητικά ωράρια.

Είχα μόλις αλλάξει τομέα και, ήταν γνωστό, ότι το νέο πόστο θα απαιτούσε πολλές ώρες εργασίας και κόπου. Και δεν είχα πει όχι. Μ’αρέσει η δουλειά μου στο κοτέτσι και νομίζω ότι έχω ξεχωρίσει ανάμεσα σε τόσες κοτούλες.

Αυτός ο τομέας είχε μια ιδιαιτερότητα. Η .... ανώτερη κότα έλειπε με άδεια μητρότητας. Υποτίθεται ότι είχε αφήσει πίσω της μια άλλη κότα και έναν κοκκορίκο να βγάλουν τη δουλειά, αλλά ο κοκκορίκος παραιτήθηκε. Κι έτσι βρέθηκα εγώ εκεί να βοηθήσω την κατάσταση.

Το πιο σύνηθες ωράριο ήταν 8.30 το πρωί με 9 το βράδυ. Κάποιες μέρες που η δουλειά ήταν περισσότερη, καθόμασταν και μέχρι τις 11 το βράδυ. Μια φορά είχαμε καθήσει και μέχρι τις 12.30 μετά τα μεσάνυχτα, σαν τους δράκουλες!

Τον πρώτο μήνα που πληρώθηκα τις υπερωρίες μου, εντυπωσιάστηκα! Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους μήνες ο μισθός μου έχει εκτοξευθεί στα ουράνια και αυτό με βοήθησε να κλείσω πολλές τρύπες. Το αντάλλαγμα βέβαια ήταν να στερηθώ τον αγαπημένο μου πάπιο, τον αγαπημένο μου σκύλο, τους αγαπημένους μου φίλους, τους αγαπημένους μου συγγενείς και, φυσικά, ένα καθαρό κι αξιοπρεπές σπίτι!

Τον τρίτο μήνα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ζω για να δουλεύω, δεν δουλεύω για να ζω. Κι είχε αρχίσει να με ενοχλεί όλο αυτό. Αυτό όμως που με ενοχλούσε ακόμα περισσότερο, ήταν το γεγονός ότι είχα αρχίσει να νιώθω το κορόιδο της υπόθεσης.

Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω ακριβώς τι κάνουμε σ’αυτό το τμήμα, πόση ώρα πρέπει να μας παίρνει και πόση, λογικά, υπερωρία πρεπει να κάνουμε και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι μάλλον το παρακάναμε με τις υπερωρίες.

Μίλησα στην κότα συνάδελφο, που ήταν υποτίθεται υπεύθυνη για μένα μέχρι να γυρίσει η ανώτερη κότα. Εκείνη, δεν ξέρω, ή δεν καταλάβαινε ότι πραγματικά ένιωθα κουρασμένη, ή έκανε πως δεν καταλάβαινε.

Τέλος πάντων, πέρασαν άλλοι δύο μήνες. Ο τελευταίος μήνας ήταν ο χειρότερος. Το πρωί δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεββάτι. Σερνόμουν στην κυριολεξία. Στην δουλειά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν όταν δακτυλογραφούσα και μπέρδευα τα λόγια μου όταν μιλούσα.

Στο ενδιάμεσο διάστημα όμως, ήρθε ο ΝΕΟΣ ΑΡΧΙ-ΓΥΠΑΣ! Ναι, γιατί εκείνος που είχε έρθει πριν παααρα πολύ καιρο που σας είχα πεί, έφυγε μετά από μια βδομάδα!

Ο νέος αρχι-γύπας μας ήρθε από πολυυυ μακριά και μαζί του έφερε νέα πνοή στο κοτέτσι! Αρχισε να βλέπει ότι κάτι δεν πάει καλά με την κατανομή εργασίας και τις υπερωρίες μας. Αρχισε να παρακολουθεί πιο στενά τις δουλειές μας. Αρχισε να βγάζει τα συμπεράσματά του.

Εντωμεταξύ, οποία ευτυχία, επέστρεψε και η ανώτερη κότα από την άδεια μητρότητας! Είδε κι εκείνη τον κακό χαμό που επικρατεί κι ενώ εγώ συνέχιζα να λέω ότι δεν αντέχω άλλο να δουλεύω τόσες ώρες, η άλλη κότα (η απλή κότα) επέμενε ότι η δουλειά δεν μπορεί να βγεί διαφορετικά.....

Πριν δυο εβδομάδες έπιασα τον εαυτό μου να .... αποκοιμιέται εν ώρα εργασίας (αν θεωρείται ώρα εργασίας η 10.30 το βράδυ!). Το σώμα μου κάτι προσπαθούσε να μου πει, κι εγώ το είχα καταλάβει.

Την τελευταία βδομάδα ήταν το αποκορύφωμα. Είχα την όψη νεκρού. Γκρι-μπεζ-κιτρινο. Όσο μακιγιάζ και να έριχνα στη μούρη μου, δεν γινόταν τίποτα. Ήμουν ένας άθλιος βάτραχος....

Το μπάμ έγινε την περασμένη Παρασκευή. Κατέρρευσα! Απότομη πτώση πίεσης, απίστευτη αδυναμία στα άκρα και...... μπλούμ! Παρ’την κάτω την βατραχο-μούρα!

Ο γιατρός που κλήθηκε να με εξετάσει, κοίταξε με μίσος τους υπόλοιπους και είπε «καλά, αυτό το βατράχι είναι στα πρόθυρα υπερκόπωσης, κανείς σας δεν το πήρε χαμπάρι?».

Ο ΑΡΧΙ-ΓΥΠΑΣ σήκωσε ανάστημα, το ίδιο και η ανώτερη κότα! Με έστειλαν σπίτι μου για ξεκούραση, αγριοκοιτάζοντας την άλλη κότα που είχε αγνοήσει τις εκκλήσεις μου....

Σήμερα Δευτέρα, είμαι στο σπιτάκι μου και νιώθω πολύ καλύτερα. Ισως αύριο, το πολύ μεθαύριο να επιστρέψω στο κοτέτσι. Δεν θα φεύγω στην ώρα μου, αλλά σίγουρα όχι στις 9 το βράδυ. Κατά τις 6 θα εξαφανίζομαι.

Μερικές φορές μπορεί να λέμε την αλήθεια, μα να μην μας παίρνουν στα σοβαρά οι άλλοι. Προφανώς επειδή οι ίδιοι είναι ψεύτες και δεν μπορούν να πιστέψουν ότι κάποιος μπορεί για μια φορά να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στ’αλήθεια....

Φίλοι μου, είμαι πάλι πίσω στην παρέα σας! Για όλες τις υπερωρίες του κόσμου, δεν θα μπορούσα να στερήσω στον εαυτό μου τη χαρά που νιώθω όταν είμαι μαζί σας!

Φιλάκια,

Ο.... τσαλακωμένος βάτραχος,

Ανιμα Ρανα

Αλαν - Το μπαράκι

2007-09-23T18:21:00.000+03:00

..... Σκοτάδι....

Φωνές... Κραυγές....

Μυρωδιά σαπίλας.... Γεύση αίματος....

....Κι εγώ τρέχω. Τρέχω να σωθώ, τρέχω να γλυτώσω, τρέχω να βγω έξω από το τούνελ, έξω στο φώς.

...Το φως! Πρέπει να φτάσω στο φώς! Τα ρούχα μου ματωμένα... Μα τρέχω.

Τα πόδια μου βαριά... Μα προσπαθώ.

Ένα ξερακιανό χέρι μου αρπάζει το δεξί αστράγαλο και μπήζει τα μακρυά και μυτερά νύχια του στο δέρμα μου!

Πέφτω κάτω... Το πρόσωπό μου πασαλείβεται με αίμα.

Προσπαθώ να σηκωθώ. Πρέπει να βγω στο φώς, πρέπει να σωθώ.

...Τα σουβλερά νύχια με κρατάνε καλά και μέσα στο σκοτάδι νιώθω ότι το πλάσμα που με έριξε κάτω, σκαρφαλώνει στο πεσμένο σώμα μου και .....

-"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!"

Βγάζω μια κραυγή στο σκοτάδι και πετάγομαι στον αέρα. Κοιτάζω γύρω μου. Δεν είμαι σε κανένα τούνελ και δεν έχω κανένα πλάσμα κοντά μου. Είμαι στο κρεββάτι μου, στο δωμάτιό μου και η ώρα είναι 5.20 τα χαράματα.

Ξεφυσάω και σηκώνομαι. Πάω στην κουζίνα και ετοιμάζω τον εσπρέσσο μου. Ούτως ή άλλως, ποιός έχει όρεξη να ξανακοιμηθεί μετά από αυτό?

Ενώ γίνεται ο καφές, στην παραδοσιακή καφετιέρα εσπρέσσο, εγώ παρακολουθώ τις μικρές φλόγες που βγαίνουν από το γκαζάκι, μήπως ξαναδώ το χαιρέκακο χαμόγελο που είχα δει πριν τρεις μήνες. Τότε που άρχισαν όλα. Τα οράματα, οι εφιάλτες, οι φωνές....

Βάζω τον καφέ στο φλυτζάνι μου, πίνω τρεις γουλιές και αρχίζω να συνέρχομαι. Σκέφτομαι τι θα μου πει ο φίλος μου ο Σώτος, όταν θα του περιγράψω κι αυτόν τον εφιάλτη.

Ο Σώτος με κοροϊδεύει. Λέει ότι μου λείπει το σεξ κι ότι έχω αρχίσει και τα παίζω. Ότι πρέπει να μου φέρει καμιά ξέκωλη για να στανιάρω. Κι εγώ του απαντώ ότι, μετά από την ζημιά που έπαθα πριν τρεις μήνες, να μου λείπουν οι ξέκωλες. Κι αυτός γελάει. Γιατί δεν με πιστέυει...

Ο Σώτος γενικώς με έχει στο χώσιμο και στο δούλεμα, από τότε που παντρεύτηκε δηλαδή, εδώ και πέντε χρόνια, ενώ εγώ παραμένω εργένης. Στα τελευταία μου γενέθλια, πριν τρεις μήνες, είχαμε βγει για φαγητό με τη γυναίκα του, τη Μάρθα, και κοντέψαμε να τσακωθούμε άσχημα.

"Καλά, είσαι σοβαρός? Κλείνεις τα σαράντα, μας βγάζεις έξω για φαγητό, κι έρχεσαι ασυνόδευτός??" είπε μόλις με είδε.

Όλη η βραδιά κύλησε με διαρκείς σπόντες από την πλευρά του, μέχρι που στο τέλος τα πήρα και τον διαολόστειλα. Ευτυχώς μπήκε στη μέση η Μάρθα και ηρέμησαν τα πνεύματα. Αλλιώς, θα τον χτυπούσα. Στα όριά μου με είχε φέρει.

Κι όμως, από τη μέρα εκείνη, που έκλεισα τα 40, κάτι άλλαξε. Μετά το εστιατόριο, τους άφησα σπίτι τους κι έφυγα. Κλείνοντας την πόρτα του αυτοκινήτου μου, ο Σώτος μου φώναξε "Αύριο μην τολμήσεις να έρθεις στην δουλειά αν δεν έχεις πηδήξει!". Του έκανα μια άσεμνη χειρονομία χαμογελώντας κι έφυγα.

Πηγαίνοντας προς το δικό μου σπίτι, πέρασα μπροστά από ένα μπαράκι, το οποίο ήμουν σίγουρος ότι δεν το'χα ξαναδεί. Η επιγραφή έγραφε "SAMSΑ ΤRΑΝ", και σου έδεινε μια αίσθηση μεταξύ ασιατικού κακόφημου μπαρ και αισθησιακής ατμόσφαιρας. Το προσπέρασα σκεπτόμενος "πότε άνοιξε αυτό εδώ?" και "αύριο μην τολμήσεις να έρθεις στην δουλειά αν δεν έχεις πηδήξει!".

Σταμάτησα το αυτοκίνητο, έκανα όπισθεν και πάρκαρα κοντά στο μπαρ.

Μπήκα μέσα. Ο φωτισμός ήταν κόκκινος. Το μπαρ φιλοξενούσε μερικούς τύπους οι οποίοι μιλούσαν με τις αντίστοιχες "σερβιτόρες", ενώ στα τραπεζάκια είδα και μερικά παράνομα ζευγαράκια. Μου φάνηκε ότι είδα και τον διευθυντή λογιστιρίου της "ΣΜΑΡΤ", της εταιρίας που εργαζόμουν, να έχει απλωθεί στο κάθισμά του, με τα μάτια μισόκλειστα, ενώ μια ξανθιά ύπαρξη με κοντό μαύρο σορτσάκι, δυκτιωτό καλσόν και ψηλοτάκουνη γόβα, ήταν σκυμμένη πάνω από το "επίμαχο σημείο" του και τον περιποιόταν.

Γύρισα αλλού το κεφάλι μου, για να μην με δει. 'Ηταν παντρεμένος, με δύο παιδιά και την άλλη μέρα αραββώνιαζε τη μεγάλη κόρη του.

Έκατσα στο μπαρ. Παρείγγηλα ένα ουίσκι. Το ποτό μου έφτασε αμέσως και το ήπια πολύ γρήγορα.

Το ένα ποτό έφερε το άλλο, μα δεν έφερε καμία γυναίκα στο πλευρό μου.

"Ρε μπας κι έχει δίκιο ο Σώτος?" σκέφτηκα. "Μπας κι είμαι τόσο ξενέρωτος που ούτε οι τσούλες δεν με θέλουν?".

Η ώρα περνούσε και την άλλη μέρα δούλευα. Μετά το τρίτο ποτό πλήρωσα κι έφυγα.

Βγήκα από το μαγαζί και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητό μου.

Στα δύο μέτρα πριν το αυτοκίνητο, σταμάτησα έκπληκτος. Μπροστά από την πόρτα του οδηγού, με περίμενε μια γυναίκα.

Ήταν ψηλή, με τέλειες αναλογίες, με κατάμαυρο μαλλί, καταγάλανα μάτια και υγρά χείλη.

"Πάμε?" μου είπε.

"Συγνώμη" είπα κοιτώντας πίσω προς το μπαράκι, "πώς εσύ ξέρεις.."

"Πάμε?" μου ξανάπε και , ειλικρινά, με μαγνήτισε με το βλέμμα της.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, έβαλα μπρος και σε δέκα λεπτά ήμασταν σπίτι μου.

Μπαίνοντας μέσα, την κοίταξα από πάνω ως κάτω. Φορούσε μίνι μαύρη φούστα, κολλητό μαύρο μπλουζάκι, δυκτιωτό καλσόν, ψηλοτάκουνη γόβα και μαύρο στενό και δερματινο σακκάκι.

"Γιατί όλα μαύρα?" της είπα

Γύρισε και με κοίταξε με το παγωμένο γαλανό βλέμμα της.

Μετά υπήρξε ένα κενό στη μνήμη μου. Δεν έχω καταφέρει μέχρι σήμερα, τρεις μήνες μετά, να θυμηθώ. Η επόμενη σκηνή που θυμάμαι από εκείνη τη βραδιά, είναι να την έχω γυμνή στο κρεββάτι, από πάνω μου, να με εξαντλεί, να μου ρουφάει όλη την ενέργεια, να με απογειώνει με τα κόλπα της, να με καταβροχθίζει στην κυριολεξία, να την ξεσκίζω από παντού, να την θαυμάζω για την αντοχή της - ούτε μπαταρίες να είχε βάλει - ακούραστη η γκόμενα! Να νιώθω ότι δεν πηδάω εγώ αυτήν, αλλά αυτή εμένα, λες και με είχε βάλει στο μάτι και αυτός είναι ο τρόπος της να με εξοντώσει.

Μετά πάλι κενό.

Το επόμενο που θυμάμαι είναι να είμαι δεμένος σε μια καρέκλα στην κουζίνα κι εκείνη να "περιποιείται" το όργανό μου με τόση μανία που στο τέλος πονώντας της φώναξα "σταμάτα!" κι αυτή μου απάντησε "σκάσε!".

Μετά πάλι κενό.

....Και μετά, ξύπνησα το πρωί, με βαρύ κεφάλι και με αυτήν να έχει εξαφανιστεί.

Φιάχνοντας τον καθιερωμένο μου εσπρέσσο, είδα στις φλόγες της φωτιάς, μικρά πρόσωπα να μου χαμογελούν χαιρέκακα και, τρομαγμένος, πέταξα το γκαζάκι και την καφετιέρα στον νεροχύτη...

Εκείνη την ημέρα, στη δουλειά, ο Σώτος μόλις με είδε αναφώνησε "ρε μαλάκα, είπαμε να πηδήξεις, όχι να διαλυθείς!" και έσκασε στα γέλια.

Του απάντησα τσαντισμένος "Δεν κατάλαβα! Δική σου ιδέα ήταν? Ποιά ήταν αυτή? Λέγε ρε!" κι αυτός ανήσυχος μου είπε "τι εννοείς, ρε φιλε? για ποιάν μου μιλάς?".

Του είπα όλη την ιστορία, κι είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα. Όλη τη μέρα, αντί να είναι στο τμήμα του και να κάνει τη δουλειά του, ασχολιόταν με μένα. Με ρωτούσε διαρκώς αν είμαι καλά και ανησυχούσε γιατί το βλέμμα μου είχε κάτι το διαφορετικό που δεν του άρεσε καθόλου.

Φεύγοντας από τη δουλειά εκείνη τη μέρα, μού ζήτησε να τον πάω να δει αυτό το μπαράκι. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Μετά από είκοσι περίπου λεπτά, του λέω "εδώ παρακάτω είναι". Είχαμε πλησιάσει πολύ. Στην επόμενη στροφή, θα κάναμε αριστερά, θα προχωρούσαμε γύρω στα 200 μέτρα, μετά θα κάναμε δεξιά στο στενάκι και....

"Εδώ, στο δεξί σου χέρι είναι" του είπα

"Πού, δίπλα στο βιβλιοπωλείο?"

"Ε, κάτσε να δω, εεε, όχι, κάτσε. Πού είναι ρε φίλε?"

Μείναμε δέκα λεπτά σταματημένοι, μ'εμένα να έχω κατέβει από το αυτοκίνητο, να περπατάω πάνω-κάτω όλο το στενό, μα το μπαράκι πουθενά!

"Εντάξει, Άλαν, μην τρελλαίνεσαι, εγώ για πλάκα στο'πα χτες ότι πρέπει να πηδήξεις, μην μασάς. Όλα εντάξει, πάμε να φύγουμε" μού είπε, με ένα απαλό χαμόγελο στο πρόσωπό του.

Τον άρπαξα από τον γιακά, εξοργισμένος!

"Δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω?? Εδώ ήταν!!!"

"Καλά, Άλαν, θα έρθουμε κι αύριο να ψάξουμε. Ίσως μπήκες σε λάθος δρόμο." είπε, τρομαγμένος αυτή τη φορά.

Του άφησα απαλά το γιακά.

"Σόρυ φίλε. Δεν ξέρω τι μ'έπιασε..."

Τον άφησα σπίτι του, πήγα σπίτι μου, κι από εκείνη τη μέρα, άρχισα να βλέπω εφιάλτες τα περισσότερα βράδια, να ακούω φωνές κατά τη διάρκεια της ημέρας και να βλέπω πρόσωπα μέσα στις φλόγες, μέσα στο νερό, μέσα στην σβηστή οθόνη της τηλεόρασης....

Τρεις μήνες πέρασαν.

Και σήμερα, αυτός ο εφιάλτης, μ'αυτό το αθλιο πλάσμα....

Έριξα μια ματιά στο ρολόι μου. Εφτά παρα δέκα! Πρέπει να είχα αφαιρεθεί πολύ, βυθισμένος στις σκέψεις μου, που δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα.

Άρχισα να ντύνομαι για την δουλειά. Δεν έπρεπε να αργήσω!

Πουκάμισο, παντελόνι, γραβάτα. Το σακκάκι μου κρεμασμένο, να με περιμένει. Κάθησα στο κρεββάτι για να φορέσω κάλτσες και παπούτσια. Μόλις έβαλα την δεξιά κάλτσα, ένιωσα έναν πόνο στο πίσω μέρος του δεξιού μου αστραγάλου.

Κατεβάζω την κάλτσα λίγο, και τι να δω!

Τέσσερις μικρές πληγές, στο πίσω και κάτω μέρος της δεξιάς μου γάμπας.

Τέσσερις μικρές πληγές, με μελανιές γύρω τους, σαν... σαν κάποιος με σουβλερά νύχια να μου είχε αρπάξει το πόδι!

Γράμμα από το μέτωπο

2007-08-31T23:07:00.000+03:00

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου. Μου το έστειλε συνάδελφος. Μπορεί να το λάβατε κι εσείς και να το έχετε ήδη διαβάσει.

Δεν έχω καταφέρει να το διαβάσω ολόκληρο. Δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να το διαβάσω ολόκληρο. Το ξεκινάω, μα η ανάγνωση εμποδίζεται από δάκρυα...

Κάθε πρωί που ξυπνάω, μετά από τριάντα δευτερόλεπτα, δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό μου. Κι αυτό το σύμπτωμα είχα να το βιώσω από τότε που έχασα τη μητέρα μου.

Με έκαναν να ξανανιώσω όπως τότε. Μπορείτε να το πιστέψετε?

Ποιοί είναι αυτοί που έχουν αυτό το δικαίωμα?

Το κείμενο είναι όλο δικό σας. Συγχωρέστε τυχόν ορθογραφικά ή αν οι παράγραφοι δεν είναι σωστά χωρισμένες. Δεν το έχω διαβάσει. Θα το διαβάσω όταν θα καταφέρω να ξυπνάω το πρωί και το κλάμμα να μην είναι το πρώτο πράγμα που με καλημερίζει....

QUOTE

ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΝΙΚΟ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟ ΟΠΟΥ ΠΛΑΪ ΠΛΑΪ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΑΜΕ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Ο αποστολέας του email είναι φίλος, εθελοντής δασοπυροσβέστης, και τοκείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του!

21/8/2007

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πληνενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» μεαναπνευστικά προβλήματα." Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένηλογική της δημοσιογραφίας.. Θα ήθελα να ξεχάσωτα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμενα σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι πουπαρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε οτιδεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και κανείς δεν μαςειδοποίησε για αυτό..

Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε ναφύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδαστον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινάφύλλα..

Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου ότανείδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού Θα ήθελα να ξεχάσω τιςαγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας ότανάρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες

Θα ήθελα να ξεχάσω όλουςαυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνοκαι μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν ταρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,

Θα ήθελα να τους ξεχάσωόταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδήείχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας Θα ήθελα επίσης ναξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμεκαι ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας

Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς πουτραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένουςστις φλόγες

Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στονασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα πουδεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές πουκάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν

Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μαςδημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μαςπεριτριγύρισαν

Μα δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν ναμας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή

Μα δεν θα ξεχάσω όλες τιςκυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, πουαντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροιδεύουν τουςΕθελοντές.

Μα δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσομάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα τουμπροστά στα συμφέροντα. Μα δεν θα ξεχάσω οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια καιμερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οιεικόνες φρίκης στο μυαλό μου.

Μα δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέαπου μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς πουπέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικόπροσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσωνα λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη γιαόλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η απορία μουείναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινογύρω σας; Όταν ο αέρας

θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;

πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;

UNQUOTE

206

2007-08-20T20:42:00.000+03:00

Η Λίνα, ήταν μια ιδιαίτερη γυναίκα που είχε δύο πρόσωπα. Ήταν πρώτ’απ’όλα τολμηρή, θαρραλέα, δυναμική και καλλιτέχνης.

Στα δάχτυλά της το πιάνο έπαιρνε πνοή και πλημμύριζε το χώρο γύρω του με ζωή.

«Το πιάνο είναι η προέκταση των χεριών μου» έλεγε. «Ο πιο πιστός μου σύντροφος, που δεν θα με αφήσει ποτέ».

Στην ηλικία των 40 ετών είχε ήδη χηρέψει δυο φορές. Ο μόνος που της είχε συμπαρασταθεί τελικά και την είχε βοηθήσει να σταθεί στα πόδια της αξιοπρεπώς και να επιβιώσει, ήταν το πιάνο της που, εκείνα τα χρόνια, της εξασφάλιζε ένα γερό εισόδημα, γι’αυτήν και τις δύο κόρες της.

Το άλλο πρόσωπο της Λίνας, ήταν η καταπιεστική συμπεριφορά της σ’αυτές...

Η Λίνα πέρασε σχεδόν τη μισή ζωή της καταπιέζοντας και τις δύο κόρες της, ελέγχοντάς τες διαρκώς, καταδυναστεύοντάς τες και προσδοκώντας να γνωρίζει διαρκώς τα πάντα γι’αυτές.

Στην ηλικία των 50 ετών, έφυγε από τη χώρα που μέχρι τότε ζούσε, αφήνοντας πίσω της την μεγαλύτερη – και πιο αντιδραστική – κόρη της, με σκοπό να ακολουθήσει σε μια άλλη χώρα την μικρότερη – και πιο ευαίσθητη – κόρη.

Η Λίνα πέρασε το δεύτερο μισό της ζωής της καταπιέζοντας την μία κόρη της.

Μία κόρη, που πολλοί θα ήθελαν να έχουν. Μία κόρη, με ευαισθησίες, χαρίσματα, υπομονή, σεμνότητα, ήθος, γνώσεις, τρόπους και πίκρα...

Μία κόρη που, μαθημένη έτσι από τη μάνα της, δεν αντέδρασε ποτέ και σε κανέναν. Ούτε στον δύστροπο άντρα της, ούτε στο κακομαθημένο παιδί της. Μία κόρη που, σιωπηλά, ήξερε ότι ο καλός Θεούλης θα βρει τη λύση αργά ή γρήγορα και όλοι θα πάρουν το μάθημά τους...

Η Λίνα δεν τα πήγαινε καλά με κανέναν. Ούτε με φίλες, ούτε με συγγενείς, ούτε με εγγόνια. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να έχει το μέγιστο της προσοχής και της φροντίδα της κόρης της, πράγμα που επίσης διεκδικούσαν ο γαμπρός της και η εγγονή της.

Η Λίνα ποτέ δεν υπήρξε η στοργική γιαγιά, που θα έπαιρνε στα γόνατά της το εγγονάκι της για να παίξουν, ή που θα του διάβαζε παραμύθια πριν κοιμηθεί. Η Λίνα υπήρξε η γιαγιά που έδενε κόμπο τα κορδόνια των παπουτσιών της εγγονής της, για να την τιμωρήσει που δεν τα είχε στη σωστή θέση. Ήταν η γιαγιά που κατάβρεχε την εγγονή της, όταν αυτή – ως παιδάκι – γελούσε νευρικά. Ήταν η γιαγιά που είχε βουτήξει μέχρι και σ’ενα πιάτο μακαρονάδα με σάλτσα το κεφάλι της εγγονής της, επειδή η μικρή χασκογελούσε και δεν έτρωγε το φαΐ της...

Η Λίνα στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ γιαγιά. Ήταν πάντα ο εκκεντρικός καλλιτέχνης, που αν τον εκνευρίσεις είναι ικανός να σου φορέσει κολλάρο ένα ολόκληρο κοντραμπάσο. Η εγγονή της δεν την πολυσυμπαθούσε γιατί η γιαγιά την μάλωνε πολύ όταν έκαναν μαθήματα πιάνου. Η μικρή αγαπούσε πολύ τη μουσική, αλλά με τέτοια δασκάλα, γρήγορα τα παράτησε. Είχε πλέον καταλάβει ότι όλα τελικά είχαν να κάνουν με το γεγονός ότι η γιαγιά ανταγωνιζόταν την εγγονή, για την αγάπη της ενδιάμεσης....

Η Λίνα ποτέ δεν υπήρξε καλή πεθερά. Μισούσε τον γαμπρό της και αυτός το ίδιο. Και οι δύο συναγωνίζονταν ποιός θα έχει τη μεγαλύτερη φροντίδα και προσοχή από την κόρη και σύζυγο ταυτόχρονα. Η κόρη, προσπαθούσε να τους έχει όλους ευχαριστημένους, αλλά μάταια. Η Λίνα πάντα της έλεγε ότι την έχει παραμελημένη εξ’αιτίας του γαμπρού και ο σύζυγος πάντα της έλεγε ότι τον έχει γραμμένο εξ’αιτίας της πεθεράς. Κάπου εκεί ανάμεσα, κι η εγγονή της Λίνας έβαζε την κακομαθημένη πινελιά της, κάνοντας τη ζωή της μητέρας της ακόμα πιο δύσκολη...

Κι η κόρη της Λίνας, πολύ σιωπηλά, ήξερε ότι ο καλός Θεούλης θα βρει τη λύση, αργά ή γρήγορα, και όλοι θα πάρουν το μάθημά τους...

Η Λίνα ποτέ δεν υπήρξε καλή οικονόμος. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να εισπράττει το μισθό της, να μη δίνει δεκάρα σε ασφαλιστικά ταμεία και να τρώει όλα τα λεφτά της.

Ήρθε κάποτε η στιγμή που η Λίνα δεν μπορούσε πια να δουλέψει. Τα γέρικα, σκληρά δάχτυλά της είχαν χάσει την ελαστικότητα και την παλιά τους χάρη. Το πιάνο την κούραζε, δεν την απογείωνε. Κάποια στιγμή, το πιάνο της άρχιζε να κουράζει και τους ακροατές της...

Στην ηλικία των 75, η Λίνα σταμάτησε οριστικά να δουλεύει. Δεν είχε αποταμιεύσει ποτέ φράγκο και δεν είχε καμία σύνταξη. Δεν την απασχολούσε όμως, γιατί είχε μια κόρη. Μια κόρη υπομονετική, βολική και του χεριού της...

Και πήγε να μείνει μαζί της.

Τα επόμενα χρόνια ήταν εφιαλτικά. Στο σπίτι διαδραματιζόταν ένας κανονικός εμφύλιος πόλεμος με την κόρη της Λίνας να προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σ’αυτήν και τον σύζυγό της, ανάμεσα στο σύζυγό της και την κόρη της κι ανάμεσα στην κόρη της και την Λίνα....

Κι ο καλός Θεούλης έδωσε τη λύση...

Μία μέρα, η κόρη της Λίνας διάβαζε με προσοχή τα αποτελέσματα κάποιων εξετάσεων. Ήταν πλέον επιβεβαιωμένο. Τόσες διαφορετικές εξετάσεις, μα το ίδιο αποτέλεσμα. Η κόρη της Λίνας έπασχε από μια πάθηση που σιγά-σιγά θα την αποδυνάμωνε...

Όταν πέρασαν λίγα χρόνια ακόμα και η κόρη της Λίνας δεν μπορούσε πια να εξυπηρετήσει ούτε τον ίδιο της τον εαυτό, απευθύνθηκε στην αδερφή της, ναι, ναι, αυτήν που η Λίνα είχε αφήσει πίσω πριν τριάντα χρόνια περίπου.

Μαντέψατε την απάντηση?

Μα φυσικά η άλλη κόρη δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με την συντήρηση της ηλικιωμένης πια μητέρας της. Ήταν παντρεμένη, είχε παιδί κι εγγόνια και καθόλου λεφτά για την μαμά της. Τα λεφτά της τα φυλούσε για να μπορεί να πηγαίνει ταξιδάκια κάθε χρόνο με τον αντρούλη της. Παλιότερα, κάθε Καλοκαίρι επισκεπτόταν τη μάνα της και απολάμβανε τις υπηρεσίες της αδελφής της. Όταν όμως η αδελφή της αρρώστησε, δεν της ήταν πια χρήσιμη, κι έτσι τα ταξιδάκια στην Ελλάδα αντικαταστάθηκαν με ταξιδάκια στη Ρουμανία, στην Πολωνία και στην Ουγγαρία.

Η Λίνα εισέπραξε σύνταξη απόρων και κατέληξε σε οίκο ευγηρίας.

Οι δύο κόρες της έκαναν σκληρές διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα η μία κόρη να πληρώνει κάθε δύο μήνες... 200 ευρώ, ενώ η άλλη να πληρώνει κάθε μήνα γύρω στα 700. Δεν χρειάζεται να σας πω ποιά κόρη πλήρωνε ποιό ποσό, σωστά?

Η κόρη της Λίνας, υπέφερε που είχε κλείσει τη μαμά της σε οίκο ευγηρίας. Πιο πολύ υπέφερε που η ασθένειά της δεν της επέτρεπε να μπορεί να σηκωθεί και να πάει να την δει. Μιλούσαν καθημερινά στο τηλέφωνο, με τις ώρες, προσπαθώντας να εκμηδενήσουν την απόσταση. Ακόμα κι απ’το τηλέφωνο, η Λίνα φρόντιζε να κάνει την κόρη της να νιώθει άσχημα, να νιώθει τύψεις κι ενοχές και να κάνει ό,τι χατήρι της ζητούσε η μάνα της. Ο σύζυγος κι η δική της κόρη, επαναστατούσαν, λέγοντας ότι αυτή η γρια θέλει να είναι πάντα το επίκεντρο κι ότι όσο ζει, θα δημιουργεί προβλήματα...

Όλα τα προβλήματα λύθηκαν, κι όλοι πήραν το μάθημά τους, ένα βράδυ, όταν λίγο μετά τις 2 τη νύχτα, η κόρη της Λίνας απεβίωσε, σε ηλικία 63 ετών.

Ο σύζυγός της, ετών 67, έμαθε επιτέλους τι θα πει μοναξιά.

Η κόρη της, ετών 28, έμαθε επιτέλους τι θα πει μητέρα.

Η Λίνα, ετών 90, έμαθε επιτέλους να χάνει. Τρεις μήνες μετά, έκλεισε τα μάτια της και δεν ξαναξύπνησε ποτέ.

Σήμερα, τρια χρόνια αργότερα, έγινε η εκταφή της Λίνας με την παρουσία ενός συγγενή:
Της εγγονής της.

Το κόστος ήταν 206 ευρώ.

Γράμμα σε εχθρό!

2007-08-17T22:00:00.000+03:00

Λοιπόν,

Παρακάτω βρίσκεται μια μικρή ιστοριούλα, του Άλαν. Ελπίζω να της ρίξετε μια ματιά και να σας αρέσει.

Δεν είχα σκοπό να κατεβάσω κι άλλο "ποστ", αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω την ανάγκη να γράψω ένα γράμμα και σ'εναν εχθρό:

Εχθρέ μου,

Αν νομίζεις ότι είμαι ηλίθια και δεν έχω καταλάβει το παιχνιδάκι σου, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.

Δεν ξέρω αν διαβάζεις το blog μου, κι αν στο μαρτύρησε η φιλενάδα σου, αλλά για να είμαι ειλικρινής, I don't give a shit!

Μου είσαι αντιπαθής από την πρώτη μέρα που σε είδα, γιατί από την πρώτη μέρα φάνηκε ότι λες ψέμματα, είσαι ύπουλο πλάσμα, παριστάνεις τον καλό άνθρωπο, δεν αγαπάς τα ζώα, δεν βλέπεσαι, έχεις παλιοχαρακτήρα, δεν συμπεριφέρεσαι σεμνά μπροστά στους μεγαλύτερους, δεν απαντάς ποτέ σε sms, για όλα έχεις μια απάντηση, μιλάς και διατάζεις και είσαι μια καλπικη δεκάρα!

Μπορεί να κοροϊδεύεις τους άλλους, αλλά εμένα ΟΧΙ!

Στην αρχή νόμιζα ότι κάποιες κινήσεις σου ήταν τυχαίες, αλλά με τις μαλακίες σου φρόντισες να καταλάβω ότι τα κάνεις επίτηδες, για να πετύχεις τον σκοπό σου.

Λυπάμαι, βλέπεις, που δεν είμαι βλάκας. Λυπάμαι που έτυχε το δικό μου ΙQ να απέχει έτη φωτός από το δικό σου.

Λυπάμαι επίσης που με ζηλεύεις τόσο, μα τόσο πολύ, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται το ψέμμα σου και η υποκρισία σου. Πιο πολύ απ'όλα όμως λυπάμαι που έχεις καταφέρει να πείσεις ανθρώπους που αγαπάω....

Όσο θα μπορώ, θα σε παρακολουθώ. Σε περιμένω στη γωνία, εχθρέ μου. ΕΝΑ λάθος, θα το κάνεις κάποια στιγμή φανερά (γιατί έχεις ήδη κάνει πολλά, αλλά κρυφά) και τότε, θα σε χτυπήσω χωρίς έλεος! Δεν θα σε γλυτώσει κανένας!

Μέχρι τότε, μάθε ότι σε έχουμε καταλάβει και δεν σε γουστάρουμε καθόλου, όπως δεν μας γουστάρεις κι εσύ!

Είσαι ένας κόκκορας και στο δικό μου το κοτέτσι οι κόκκορες δεν έχουν θέση!

Με μίσος,

anima rana

ΑΛΑΝ

2007-08-17T21:57:00.000+03:00

Ξύπνησα το πρωί με πολύ βαρύ κεφάλι. Με κόπο σηκώθηκα από το κρεββάτι.

«Τι κεφάλι» μονολόγησα.

Μπήκα στην κουζίνα, άνοιξα μηχανικά το ντουλάπι και πήρα το μπρίκι του εσπρέσσο. Έβαλα μια γενναία δόση καφέ, νερό και άναψα το γκαζάκι.

Οι φλόγες ήταν γαλάζιες. Το αφηρημένο βλέμμα μου χάθηκε μέσα τους...

Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι για δύο δευτερόλεπτα είχα δει μέσα στις μικρές φλογίτσες ένα χαιρέκακο χαμόγελο.

ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ.....

Πετάχτηκα!! Ο καφές είχε ξεχειλίσει από την καφετιέρα. Άρπαξα το μπρίκι και κάηκαν τα δάχτυλά μου. Πέταξα με δύναμη το μπρίκι μες στον νεροχύτη. Ο καφές χύθηκε σχηματίζοντας μια μικρή καφέ λίμνη.

Βλαστήμησα. Ντύθηκα και πήγα στο γραφείο.

Φτάνοντας κάτω από το κτίριο, το βλέμμα μου έπεσε πάνω στην επιγραφή

«ΣΜΑΡΤ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ» και δίπλα, το σύμβολο της εταιρίας, ένα κόκκινο τρίγωνο με έναν λευκό κύκλο στη μέση.

«Αλλο ένα μεροκάματο του τρόμου» σκέφτηκα.

Δούλευα εκεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Ήμουν υπεύθυνος επενδύσεων και το αγαπημένο παιδί του Διοικητικού Συμβουλίου. Είχα σπουδάσει οικονομικά σε κρατικό πανεπιστήμιο και είχα κάνει το μεταπτυχιακό μου στην Αμερική.

Η Αμερική.... Εκείνα τα χρόνια, όταν τελείωσα το μεταπτυχιακό μου και γύρισα στη χώρα μου, όλοι με κοίταζαν με θαυμασμό στο άκουσμα της λέξης «Αμερική» και «μεταπτυχιακό» στην ίδια πρόταση.

Τώρα που το σκέφτομαι... σπουδαία τα λάχανα. Δεν νομίζω να είχα καταφέρει πολύ λιγότερα πράγματα χωρίς τις περγαμηνές και τα πτυχία. Ίσως να έπαιρνα πολύ λιγότερα λεφτά, αλλά νομίζω ότι θα είχα την ίδια εκτίμηση από συναδέλφους, υπαλλήλους και ανώτερούς μου.

Θυμάμαι ότι γυρίζοντας από Αμερική, είχα πέσει με τα μούτρα στην αναζήτηση εργασίας, σε αντίθεση με άλλους συμφοιτητές μου, που είχαν πέσει με τα μούτρα στα γκομενάκια και τη νυχτερινή ζωή.

«Να ξεσκάσουμε λίγο ρε Αλαν. Δύο χρόνια στην Αμερική όλο διάβασμα και διάβασμα ήμασταν και οι λιγοστές γκόμενες που μας τύχαιναν ήταν ή ανωμαλιάρες, ή λυσσάρες, ή νέγρες ή χοντρές λάτρεις των τσίζ μπεργκερς και της κοκα κόλα. Ασε να πιάσει το χεράκι μας και κανένα τρυφερό κωλαράκι πριν αρχίσουμε να δουλεύουμε!» μου είχε πει ο κολλητός μου ο Σωτήρης, που ήταν φίλος μου από την Δευτέρα Λυκείου. Εκείνος ήταν πάντα ο πιο ζωηρός, ενώ εγώ ο πιο ήσυχος. Συμπληρώναμε ο ένας τον άλλον όμως. Μαζί διαβάζαμε, μαζί σπουδάσαμε, μαζί πήγαμε στο Αμέρικα, μαζί μείναμε, μαζί βγαίναμε και μόνο όταν διαφορετικές γκόμενες μας γούσταραν, χώριζαν οι δρόμοι μας τα βράδια.

Μεταξύ μας, τύχαινε καμιά φορά να μας γουστάρει και τους δύο μια γυναίκα , ε, και δεν της το χαλούσαμε το χατήρι....!

Αλαν ήταν το όνομα που μου είχαν κοτσάρει δύο χρόνια στην Αμερική. Το πραγματικό μου όνομα ήταν ... Μενέλαος. Θυμάμαι, λίγο καιρό μετά την εγκατάστασή μας στην Νέα Υόρκη με τον Σώτο, είχαμε γνωρίσει δύο κορίτσια από την Γαλλία, που είχαν τελειώσει τις σπουδές τους αλλά είχαν αποφασίσει να μείνουν άλλον ένα χρόνο στην Αμερική και να δουλέψουν.

Όταν μας ρώτησαν τα ονόματά μας, ο Σωτήρης έξυπνα απάντησε «Σώτος» κι έτσι δεν αντιμετώπισε πρόβλημα, παρά μόνο στο θέμα του τονισμού του ονόματός του, μιας που τα κορίτσια τον φώναζαν συνεχώς «Σωτός». Μόλις ξεστόμισα εγώ το «Μενέλαος», ξεράθηκαν! Με κοιτούσαν και οι δύο άφωνες και μετά άρχισαν τις άκαρπες προσπάθειες προφοράς του ονόματός μου. «Μελά», «Μελελά», «Μενελά», «Μελός», «Μενά» κι ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε άκουσα εκείνη τη βραδιά. Μέχρι που ξαφνικά η μία από τις δύο ξεφώνισε «Alain!!! Mais, oui!! C’est Alain!!!» και η άλλη χειροκρότησε όλο χαρά και, φιλώντας την φίλη της στο μάγουλο, αναφώνησε «Yes, you are Alan! You seem like an Alan!».

Περιττό να σας πω ότι ο Σώτος είχε πέσει κάτω από τα γέλια κι όλο το βράδυ με αποκαλούσε Αλέν Ντελόν, μέχρι την ώρα που «χώρισαν» οι δρόμοι μας, γιατί εγώ θα έπαιρνα την Μπεατρίς (αυτήν που ξεφώνησε όλο χαρά το «Alain! Alain!») στο σπίτι που είχαμε νοικιάσει με τον Σώτο, ενώ αυτός θα πήγαινε με την Λουίζ στο σπίτι των κοριτσιών...

Η... «νονά» μου, η Μπεατρίς , εκτός από αυτό το παρατσούκλι, μου χάρισε και μια βραδιά με αχαλίνωτο, χυδαίο και στα όρια της ανωμαλίας σεξ!! Πολύ το φχαριστήθηκα!!!

Το επόμενο πρωί, σηκωθήκαμε, ήπιαμε καφέ, με φίλησε παθιασμένα στο στόμα και μου είπε ότι πρέπει να φύγει γιατί η Λουίζ θα την περιμένει σπίτι και θα την μάλωνε αν αργούσε κι άλλο. Ντύθηκε κι έφυγε στο φτερό. Εγώ έκανα μια γκριμάτσα απορίας και ήπια μια γουλιά καφέ γνεφοντας από μακριά.

Μισή ώρα μετά, κι ενώ εγώ έπινα τον καφέ μου, μπήκε ο Σώτος στο σπίτι αναφωνώντας «I looove America!!» και σκάσαμε κι οι δύο στα γέλια.

Αφού μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας και δώσαμε την ανάλογη βαθμολογία στην κάθε ... «διαγωνιζόμενη» (σαν σωστοί άντρες) ανάψαμε ένα τσιγάρο.

«Ρε Σώτο, είπαμε ότι εδώ που ήρθαμε θα το κόψουμε, δεν είπαμε?» του φώναξα σε μια φάση.

«Ναι φιλαράκι, το’παμε, αλλά η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο»

«Ποιά υπόθεση? Ότι πηδήξαμε δυο Γαλλίδες στην Αμερική, ακόμα καλά-καλά δεν ήρθαμε?»

«Όοοοχι, όχι αυτό. Αλλά τι σου λέει το γεγονός ότι πηδήξαμε δύο λεσβίες Γαλλίδες στην Αμερική που παραμένουν εδώ και δεν γυρίζουν στη Γαλλία, για να μπορούν να συζούν και να κάνουν σεξ ελεύθερα, μεταξύ τους, με άλλους, με άλλες, ή ακόμα και να μοιράζονται τον ίδιο ή την ιδια παρτενερ??? Ε.. Αλαν??»

Μου ‘πεσε το τσιγάρο από τα χέρια.

Ήμουν μακριά από τη χώρα μου λοιπόν, δεν χωρούσε αμφιβολία. Κι ήμουν πια ο Άλαν, κι όχι ο Μενέλαος.

Γράμμα σε φίλους

2007-08-15T12:14:00.000+03:00

Γειά σας φίλοι μου, πώς είστε?

Ελπίζω να μην με ξεχάσατε. Όλη μου τη μέρα την περνάω στο κοτέτσι, ενώ όταν είμαι σπίτι, κοιτάω τον υπολογιστή, σκέφτομαι λίγο τι να σας γράψω, μα το μυαλό μου είναι εντελώς άδειο.....

Δεν μου’χει έρθει ακόμα καμία έμπνευση για μια νέα ιστοριούλα, αλλά μόλις μου’ρθει, θα στρωθώ στο γράψιμο.

Εντωμεταξύ, είπα να σας γράψω ένα γράμμα, έτσι όπως θα έγραφα σ’ένα φίλο που έχω πολύ καιρό να δώ

Πώς πάνε τα πράγματα? Εχετε επιστρέψει στις δουλειές σας ή ακόμα τσαλαβουτάτε???

Εγώ έχω ξεχαρβαλωθεί πλέον στη δουλειά, δεν αντέχω άλλο. Το μόνο παρήγορο είναι ότι πληρώνομαι όλες τις υπερωρίες κανονικότατα, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε τέλος μήνα βλέπω μια σημαντική διαφορά στην τσέπη μου. Κοντεύω να γίνω από πράσινος, χρυσός βάτραχος, αλλά τι να το κάνεις αν κάθε μέρα δουλεύεις από τις 8.30 το πρωί μέχρι τις 8.30 το βράδυ (τουλάχιστον) ?

Τέλος πάντων.

Τα Σαββατοκύριακα πηγαίνουμε με τον πάπιο σ’ενα μέρος, ανθρωπός να μην υπάρχει, ούτε νέος ούτε γέρος, μόνο να ‘μαστε μονάχοι.... εεεε, ώπα, μπαρδόν, ξέφυγα!!!

Πηγαίνουμε σ’ένα μέρος κοντά στην πόλη μας, γεμάτο κόσμο αυτήν την εποχή, αλλά τι τα θες, εκεί βρίσκεται κι ο μπαμπάς μου. Εδώ και 20 χρόνια νοικιάζουμε μια γκαρσονιέρα πάνω στη θάλασσα. Ο μπαμπάς μου εξακολουθεί κάθε χρόνο να πηγαίνει εκεί από τον Ιούνιο μέχρι και τον Οκτώβριο. Φέτος άργησε λίγο (έπρεπε να ανανεώσουμε το δίπλωμα οδήγησης) κι έτσι ανέβηκε στις 2 Ιουλίου. Είχαμε κι εμείς 1 εβδομάδα άδεια κι έτσι ανεβήκαμε μαζί του και μείναμε στο σπίτι των πεθερών μου που είναι πολύ κοντά στον μπαμπά μου (και έχει τρεις κρεββατοκάμαρες).

Από τότε, κάθε σαββατοκύριακο εκεί βρισκόμαστε. Χαλαρώνουμε, κάνουμε τα μπάνια μας, πίνουμε τα ποτάκια μας και ξεχνάμε λίγο την πόλη.

Βέβαια, ούτε σήμερα που είναι αργία, αλλά ούτε το σ-κ 18-19 Αυγούστου θα πάμε, γιατί έχουμε άλλες δουλίτσες. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν θέλω να τον αφήνω εντελώς μόνο του. Θελω έστω κάθε δεύτερο σ-κ να πηγαίνω να τον βλέπω αρκετά. Δεν ξέρω οι γονείς σας τι ηλικίας είναι, αλλά εμένα ο μπαμπάς μου είναι 71 κι η μητέρα μου θα ήταν 67. Οπότε, στα 71 (και με ένα μικρό εγκεφαλικό και ένα μικρό εμφραγματάκι) δεν θέλω να τον κάνω να νίώσει ότι είναι μόνος... Καταλαβαίνετε.

Ο μπαμπάς μου είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Σε αντίθεση με τη μαμά μου, αυτός ποτέ δεν υπήρξε ο πολύ στοργικός γονιός. Αντιθέτως, ήταν ο αυστηρός της παρέας, ο δύσπιστος, ο καχύποπτον και συνήθως υπήρχε μια μικρή κόντρα ανάμεσά μας. Ετσι, όταν η μαμά μου μας άφησε, «υποχρεωθήκαμε» να συνυπάρξουμε. Ο μπαμπάς μου είναι πάρα πολύ καλός μα στάθηκε πολύ άτυχος στη ζωή του. Γι’αυτό, παρόλο που είναι δύστροπος, πάντα τον δικαιολογώ.

Μετά το θάνατό της μαμάς, εκείνος έγινε ακόμα πιο δύσκολος, σχεδόν κακός με όλον τον κόσμο (και εμενα, βεβαίως-βεβαίως) και συμπεριφερόταν λες και όλοι οι άλλοι διασκεδάζουν (κι εγώ, βεβαίως-βεβαίως) ενώ αυτός υποφέρει μόνος.

Για την πίεση του, δεν συζητάμε. Ανέβασε μέχρι και 20 πίεση, και τις περισσότερες φορές είχε 16 ή 18 (ενώ παλιά δεν είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα υπέρτασης). Επαθε και κανα'δυό μικρά εγκεφαλικά (είχε πάθει κι αλλο ένα μικρό όταν ακόμα ζούσε η μαμά μου) και τώρα ο εγκέφαλός του φιλοξενεί πολλά τέτοια μικρά, σαν ένα νηπιαγωγείο!

Τώρα, 3μιση χρόνια μετά, μπορώ να πω ότι συμπεριφέρεται σαν φυσιολογικός γήινος, γιατί η αλήθεια είναι ότι περάσαμε μια περίοδο που ο κόσμος τον κοιτούσε με ένα βλέμμα φρίκης, λες και είχε, πράσινα λέπια, προβοσκίδα και μια αναποδογυρισμένη γλάστρα στο κεφάλι για καπέλο!!!

Τώρα, παλεύεται λίγο η κατάσταση. Και τώρα είναι που αρχίζω και τον λυπάμαι γιατί είναι πλεον πολύ μόνος....

Αρκετά με τα θλιβερά. Ας επιστρέψουμε στο άλλο.. «ευχάριστο» θέμα: το κοτέτσι!

Η δουλειά μου, συνεχίζει να είναι το ίδιο βασανιστική και απάνθρωπη, αλλά δεν μπορώ να κάνω και πολλά. Η προϊσταμένη μου με χρειάζεται και το τελευταίο που θα ήθελε να ακούσει από μένα θα ήταν "δεν μπορώ να κάθομαι μέχρι αργά". Έτσι, δουλεύω με τις ώρες (τώρα πια πριν τις 9 δεν φεύγω ποτέ), πληρώνομαι αδρά και μαζεύω τα λεφτά κάτω από το στρώμα. Αν τα κακαρώσω καμιά μέρα, ελάτε δήθεν για επίσκεψη στη λιμνούλα και μόλις βρείτε ευκαιρία, αρπάξτε το στρώμα. Κρύβει αμύθητη περιουσία!

Στη δουλειά κάποιοι με φωνάζουν "Γερολαδά" και "Γκιόσσα", και κάποιοι άλλοι "μικρό Αρτέμη", αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο. Ίσως να με πειράζουν (!) γιατί όταν προσλαμβάνονται και τους εκπαιδεύω, τους αφήνω απειλητικά σημειώματα ("ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ, ΡΕΜΑΛΙΑ!!!" και "ΠΡΟΣΕΞΕ, ΣΕ ΒΛΕΠΩ!") όταν δεν είμαι από πάνω τους να βλέπω τι κάνουν.

;-)

Γενικώς περνάω καλά στη δουλειά μου γιατί μου αρέσει αυτό που κάνω. Υποτίθεται ότι είμαι και «specialist» (γνωρίζω απ'εξω κι ανακατωτά το συγκεκριμένο αντικείμενο.... ναι, καλά) κι ότι παίζω τα χρυσά αυγά στα δάχτυλα (των ποδιών, προφανώς!)

Οπότε, ετοιμαστείτε να με δειτε καμια μέρα στα παραθυρα των δελτίων ειδήσεων με κανένα σύνθετο - δομημένο αυγό κλπ κλπ (χε χε χε)

...Στη φυλακή να μη με δειτε, γιατί θα'ναι κρίμα, νιόπαντρο κορίτσι.

Αυτά τα ολίγα αγαπητοί μου φίλοι.

Μέχρι να μου’ρθει λοιπόν η έμπνευση για το νέο μου μίνι μυθιστόρημα, θα σας βομβαρδίζω με νεάκια μου, ελπίζοντας να μην σκυλοβαρεθείτε και με διαγράψετε από τα Links σας!

Σας φιλώ πολύ πολύ,

Anima Rana

Μάρτυρες

2007-08-06T22:04:00.000+03:00

Τι όμορφη που είναι η πόλη τον Αύγουστο,

Πιο ήσυχη, πιο σοβαρή, πιο μόνη....

Τι όμορφη που είναι η θάλασσα το Καλοκαίρι,

Ζεστή αγκαλιά, γαλάζιο χαμόγελο....

Τι όμορφη που είναι η φύση αυτήν την εποχή,

Ζωηρή, χαρούμενη και ενθουσιασμένη....

Πόσο με πληγώνει που η πόλη άδεια,

μοιάζει με γυναίκα που μόλις την βίασαν και την παράτησαν....

Πόσο με πληγώνει που η θάλασσα,

άνοιξε την αγκαλιά της και τη γέμισε σκουπίδια....

Πόσο με πληγώνει που η φύση έπαψε να χαμογελά,

επειδή πενθεί για τα παιδιά της που κάηκαν ζωντανά.....

----------------

Είμαστε μάρτυρες του τέλους το κόσμου, ελπίζω να το έχετε συνειδητοποιήσει αυτό...

AMAZING!

2007-07-27T22:36:00.000+03:00

Χάθηκα, το ξέρω.

Ξημεροβραδιάζομαι στο κοτέτσι και δεν με παίρνει να χαζολογάω στο internet. Θα μου κόψουν τα βατραχοπόδαρά μου και θα τα μαγειρέψουν!

Δεν μπορούσα άλλο όμως να αντέξω και να μην σας μιλήσω για ένα γεγονός που με ανέβασε πολύ αυτές τις μέρες.

Συγκεκριμένα την Πέμπτη ήταν η πρώτη φορά που έφυγα πρίν νυχτώσει. Είχα λόγο. Ξεκαθάρισα ότι δεν υπάρχει περίπτωση για κανενός χατήρι ("Δεν πα'να χαθούν όλα τα χρυσά αυγά? Ποιός δίνει δεκάρα? Εχω σημαντική υποχρέωση σήμερα")

Κι έφυγα στις 6μμ. Για να πάω σπίτι, να αλλάξω, να ανανεωθώ και να πάω να τον δω!

Ναι, ήθελα σαν τρελλή να τον δω. Ερχόταν για δεύτερη φορά στην πόλη μου, αλλά την πρώτη δεν το έμαθε κανείς. Αυτή τη φορά το είπε. Και δώσαμε ραντεβού.

Είναι 44 χρονών, μελαχροινός, ανύπαντρος και πολύ πλούσιος. Στη δουλειά του είναι από τους καλύτερους και γι'αυτό και το γερό κομπόδεμα. Βέβαια, έχει ιδιαίτερα γούστα στο κρεββάτι, αλλά εγώ δεν την πάτησα όπως η "Βάλια". Το είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή, δεν πάει με γυναίκες, ή μάλλον πάει ΚΑΙ με γυναίκες όταν ψιλοβαριέται και θέλει κάτι να κάνει για να περάσει λίγο η ώρα...

Δεν με νοιάζει όμως. Δεν τον ερωτεύτηκα αυτόν ποτέ. Ερωτεύτηκα τη φωνή του..... Από μικρή ονειρευόμουν τη χτεσινή ημέρα.

Και, ναι, έγινε πραγματίκότητα!

Ladies and Gentlemen......

Χτες πήγα στη συναυλία του George Michael!!!

Δεν έχω λόγια να σας περιγράψω. Ενα ποστ δεν είναι αρκετό. Είναι απίστευτος. Δεν περιμένεις τέτοιο show από αυτόν.

Είναι πραγμάτικά Amazing! Είναι Absolutely Flawless! Ειναι πολύ σέξυ, είναι ειλικρινής, είναι αληθινός.

Μας μίλησε Ελληνικά! "Σας ευχαριστώ πολύ για τα 25 αυτά χρόνια" είπε. Και μετά "OK, that's all the Greek you're going to be hearing from me tonight!"

Εμεινε άφωνος από την υποδοχή μας. Συγκινήθηκε όταν 50.000 κόσμος φώναζαν ταυτόχρονα:

"ΓΙΩΡΓΟ! ΓΙΩΡΓΟ! ΓΙΩΡΓΟ! ΓΙΩΡΓΟ!"

Μας είπε "it's the first time of my entire life, that I finally hear during a concert, my name correctly pronounced!"

Κι ένα ΟΑΚΑ να χορεύει ολόκληρο!!!

Γιγαντο-οθόνες με ότι μπορείτε να φανταστείτε.

Κόκκινο ουρανό και θλιμμένη θάλλασα στο "Praying for Time"

Πτήση με ελικόπτερο στο "Outside"

Στο "Shoot the dog" είδαμε καρικατούρα του Τζωρτζ Μπους να χορεύει ταγκο με Τόνυ Μπλερ και ο τελευταίος να φοράει φουστάνια! Και επίσης ολοκληρος Καρνάβαλος (κυριολεκτικά) Τζωρτζ Μπους έσκασε στη σκηνή, να σέρνει καρνάβαλο-σκύλο που φοράει για ρουχο την Αγγλική σημαία!

Μας είπε ότι ήρθε με τους γονείς του, ήταν συγκινημένος, ήταν γνήσιος!

Τραγουδήσαμε μαζί του το "The edge of heaven" στην κυριολεξία

Χορέψαμε ξέφρενα με το "Flawless - You got to go to the city", το "Everything she wants" και το "Star People"

Σύσσωμο το ΟΑΚΑ φώναζε "FREEDOM!" στο ρεφραιν του τραγουδιού (με το οποίο έκλεισε η συναυλία)

Φίλοι μου από το Νέο Ηράκλειο, βρέθηκαν στην περιοχή του ΟΑΚΑ και μου είπαν ότι το "FREEDOM" του κόσμου ακούστηκε πολύ μακριά.

Και την ώρα του "FREEDOM", άλλος ένας καρνάβαλος στη σκηνή:

το άγαλμα της ελευθερίας.

Κι εκείνος, να κρατάει την Ελληνική σημαία.

'Εζησα απίστευτες στιγμές χτες. Ακόμα και η κοσμοφοβική αρκουδίτσα που ήρθε μαζί μου, το καταφχαριστήθηκε και χοροπήδαγε χειροκροτώντας.

Ένας άνθρωπος, ένωσε 50.000 σε μία φωνή.

Γιώργο, σε ευχαριστώ που μ'έκανες να ζήσω κάτι που θα το θυμάμαι μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Και ξέρω, ότι κι εσύ αυτό το τόσο δυνατό και παθιασμένο "ΓΙΩΡΓΟ! ΓΙΩΡΓΟ!" θα το θυμάσαι για πάντα.....

Δεν είμαι χαζή, παριστάνω τη χαζη!

2007-07-11T21:33:00.000+03:00

Είναι γεγονός ότι από μικρός γυρίνος, ήμουν ήσυχο πλάσμα.

Δεν ήμουν ποτέ το εκνευριστικό μωρό που κάθε μισή ώρα ουρλιάζει ασταμάτητα και αδυσώπητα στο κλάμμα και σου’ρχεται να το πνίξεις και σκέφτεσαι “I created a monster!!!!”.

Δεν ήμουν ποτέ το ζωηρό νήπιο που όλα τα πιάνει, όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, όλα τα σπάει, όλα τα λερώνει, όλα τα αλλάζει θέση και οι υπόλοιποι τρέχουν σαν βλάκες από πίσω του σκεπτόμενοι «Τι σκατόπαιδο Χριστέ μου!».

Δεν ήμουν ποτέ το παιδάκι που όταν το παίρνουν οι γονείς μαζί τους σε κοινωνική επίσκεψη, φεύγουν στο πρώτο μισάωρο γιατί το κακομαθημένο, το σκασμένο το κωλόπαιδό τους αναστάτωσε τους πάντες, έσπασε δυο βάζα, ανέβηκε με βρώμικα παπούτσια στον καναπέ, τράβηξε την ουρά του σκύλου και έκανε εμετό στην αγκαλιά της οικοδέσποινας, οπότε όλοι οι καλεσμένοι σκέφτονται «Αμάν πια αυτά τα κακομαθημένα! Ενα χεράκι ξύλο δεν μπορούν να τους ρίξουν αυτοί οι γονείς τους?».

Δεν ήμουν ποτέ η έφηβος που αντί να στρώσει τον κώλο της κάτω να διαβάσει, αντέγραφε στα διαγωνίσματα, έκανε κοπάνες κι έπαιρνε κακούς βαθμούς, για να σκέφτονται οι γονείς κι οι καθηγητές «Τς – τς – τς, ποιός ξέρει τι θα απογίνει όταν τελειώσει το σχολείο».

Δεν ήμουν ποτέ η φίλη χωρίς αισθήματα, που το μόνο που σκέφτεται είναι να σου κλέψει τον γκόμενο για να αποδείξει στον εαυτό της ότι είναι καλύτερη από σένα και που φροντίζει πάντα πίσω από την πλάτη σου να σε κατηγορεί, ώστε στο τέλος να σκεφτείς «Τι φίδι έτρεφα στον κόρφο μου....».

Δεν ήμουν ποτέ η εύκολη γκόμενα, το πήδημα μιας βραδιάς, η ξεπέτα, αυτή που εύκολα την κοροϊδεύεις, ούτε αυτή που μπορούσε να κερατώνει το αγόρι της χωρίς κανένα πρόβλημα, ώστε να σκεφτεί κανείς γι’αυτήν «Καλό πουτανάκι κι αυτό».

Δεν ήμουν ποτέ η υπάλληλος, που α) βαριέται να δουλέψει β) θεωρεί υποτιμητικό να στείλει φαξ και να βγάλει φωτοτυπίες γ) φοβάται να ασχοληθεί με κάτι περίπλοκο δ) το παίζει «γαμάω και δέρνω» ε) δηλώνει συχνά «εγώ είμαι η αρχαιότερη εδώ μέσα» (ακόμα κι αν αυτό είναι αλήθεια) στ) είναι αγενής και ανάγωγη, ώστε οι συνάδελφοι να την κοιτάζουν και να σκέφτονται «Αυτή ή έχει μπάρμπα στην Κορώνη ή πηδιέται με τον Πρόεδρο!»

Δεν ήμουν ποτέ κορίτσι χωρίς αισθήματα, που βλέπει ένα κουτάβι ή ένα μωρό ή έναν ηλκιωμένο να υποφέρει και μένει ανέκφραστη και αμέτοχη. Που μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο για την δική της καλοπέραση και η δυστυχία των άλλων την αφήνει παγερά αδιάφορη, ώστε όλοι να σκέφτονται "Τι παρτάκιας!"

Δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος που μπορεί να κοιτάει τον ουρανό και να μην νιώθει δέος που είχε την τύχη να βρίσκεται πάνω σ’έναν φωτεινό πλανήτη, στη μέση του σκοτεινού χάους, ζωντανός και να μην βουρκώνει γι’αυτό. Που να μπορεί να σκεφτεί για μένα ο Θεός «Χμ! Αυτόν τον άνθρωπο για ποιόν ακριβώς λόγο τον έφερα στον κόσμο? Περιττός μου φαίνεται....»

.........

Αφού λοιπόν δεν υπήρξα ποτέ τίποτα από τα παραπάνω, γιατί δεν απέκτησα ποτέ αδερφάκι?

Και γιατί αντί να ακούω «μπράβο» για το 18άρι, άκουγα «γιατί δεν έγραψες 20 ???».

Και γιατί αντί να έχω δίπλα μου πολλές αδερφικές φίλες, κατέληξα να έχω μία που ζει στο εξωτερικό εδώ και δώδεκα χρόνια, μία που ψάχνεται να φύγει και μία που κάποτε ήταν φίλη μου, μέχρι που πηδήχτηκε με τον πρώην μου???

Και γιατί να έχω φάει το δούλεμα της αρκούδας από γκόμενους (οι οποίοι ήταν - εκτός από μαλάκες - και ελάχιστοι!) μέχρι να βρω επιτέλους τον έναν και μοναδικό???

Και γιατί να έχω προϊσταμένους που κάνουν ό,τι μπορούν για να μου δείξουν ότι δεν αξίζω, αλλά μόλις τελικά αποχωρώ, συνειδητοποιούν πόσο πολύτιμη ήμουν? Γιατί να έχω συναδέλφους που έκαναν ένα χρόνο να μου μιλήσουν όταν πήρα προαγωγή, μα τώρα που άλλαξα κοτέτσι, τους έχει λείψει η βοήθειά μου??

Και γιατί να πρέπει να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που π.χ. τους αρέσει να πηγαίνουν για μπάνιο στη θάλασσα έχοντας ξεχάσει δήθεν τάχα μου ότι είμαι κι εγώ εκεί κοντά (όσοι διαβάζουν τα ποστάκια μου από πέρσι το Καλοκαίρι, θα θυμούνται), που τους αρέσει να μου συμπεριφέρονται λες και είμαι δέκα χρόνια μικρότερή τους (ενώ είμαι αρκετά χρόνια μεγαλύτερή τους), που τους αρέσει να μου δίνουν εντολές ενώ εγώ ποτέ δεν τους έχω υποδείξει το παραμικρό, που χαίρονται γενικώς να με κάνουν να νιώθω άσχημα ???

Δεν ζήλεψα ποτέ κανέναν. Γιατί να με ζηλεύουν?? Εμένα?? Τι έχω εγώ που δεν έχουν αυτοί??

Και γιατί τελικά ο... Θεός, που με κοιτούσε μέσα από το σκοτεινό χάος, με άφησε ένα μεσημέρι να κοιτάω σαν μαλάκας τα αποτελέσματα κάποιων ιατρικών εξετάσεων και, κάποια χρόνια μετά, μου πήρε και τον γονιό που ποτέ δεν είχε παράπονα από εμένα???

Ποτέ δεν έβλαψα, ούτε ζωάκι, ούτε λουλούδι, ούτε άνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος να καίει, να σκοτώνει, να καταστρέφει ό,τι αγαπώ???

Ποτέ δεν έκανα την έξυπνη σε κανέναν και καμία. Γιατί οι άλλοι να μου κάνουν τους έξυπνους??

Κι έτσι, τώρα εγώ σκέφτομαι "Πώς θα μπορέσω να δώσω σε μερικά άτομα να καταλάβουν ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΧΑΖΗ, ΠΑΡΙΣΤΑΝΩ ΤΗ ΧΑΖΗ ???"

Φεύγω!

2007-06-29T22:22:00.000+03:00

Μετά το Μαράκι, που ετοίμασε βαλίτσα και την κάνει από τη μεγάλη φτωχομάνα, για να κατέβει στην πρωτεύουσα, και τον Ασκαρδαμυκτί που έβαλε ράσα και κλείστηκε στο Αγιον Όρος, είπα κι εγώ να παρατήσω για λίγες μέρες τα χρυσά μου αυγουλάκια και να την κάνω.

Για μια βδομάδα δεν θα βλέπω ούτε αυγά, ούτε γύπες, ούτε κότες, ούτε πούπουλα ούτε τίποτα!

Θα βλέπω μόνο λευκές πεταλουδίτσες, λουλουδάκια, γλαράκια και ψαράκια! Αφήνω για λίγο τη λιμνούλα μου για να πάω σε μια άλλη, τεράστια λίμνη η οποία έχει και αλμυρή γεύση!

Θα μείνω εκεί μαζί με τον πάπιο και τον σκύλο και για μια εβδομάδα θα ξεκουραστεί το κοκκαλάκι μας.

Σίγουρα θα έχω επικοινωνία και με το κοτέτσι, αλλά δεν βαριέσαι, άλλο να περνάω όλη τη μέρα τετ-α-τετ με το διαβολομηχάνημα το pc, κι άλλο τετ-α-τετ με τον καλό μου!

Δεν θα έχω καμία επαφή με το blog μου, οπότε σας δίνω ραντεβού για μετά τις 10 Ιουλίου και εύχομαι όλοι σας να είστε φρόνιμοι όσo λείπω και να μην κάνετε αταξίες και αλητείες.

Σας φιλώ και σας στέλνω τρία ΚΟΥΑΞ!!!

Με αγάπη,

anima rana

Μικρές, λευκές πεταλουδίτσες

2007-06-24T18:34:00.000+03:00

Στην απέραντη ησυχία του χαμένου στο κενό μυαλού μου, ένας δυνατός ήχος διέκοψε τα πάντα.

Πετάχτηκα και κοίταξα με μίσος το κομοδίνο μου. Ήταν το ξυπνητήρι. Ξεφύσηξα και το’κλεισα. Έπρεπε να σηκωθώ και ειδικά εκείνο το πρωί, δεν είχα καμμία όρεξη.

Σύρθηκα κυριολεκτικά από το κρεββάτι μου και ακολούθησα τη συνηθισμένη πρωινή διαδικασία, αλλά εκείνη την ημέρα όλα έμοιαζαν λίγο διαφορετικά, λίγο πιο σιωπηλά, λίγο πιο λυπημένα...

Ήμουν ήδη ντυμένη και έτοιμη να κατέβω.

Όπως πάντα, έριξα μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη. Ναι, όντως ήμουν λίγο διαφορετική, πιο σιωπηλή, πιο λυπημένη. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ημέρες, τα ρούχα μου ήταν πιο λιτά και χωρίς χρώματα. Μόνο λευκό και μαύρο. Το μακιγιάζ απλό και φυσικό. Κι η έκφρασή μου σοβαρή.

Αναστέναξα, έβαλα τα γυαλιά ηλίου μου και βγήκα από το σπίτι.

Στη διαδρομή για τη δουλειά τον σκεφτόμουν έντονα. Είχα τόσο καιρό να τον δω. Πάντα όμως νιώθαμε το ίδιο αδερφικοί φίλοι, όπως τότε, στο σχολείο...
Το σχολείο τέλειωσε κι εμείς, συνεχίσαμε να είμαστε αγαπημένοι, αλλά από απόσταση πια.

Είναι απίστευτο πόσο με πληγώνει όποτε συνειδητοποιώ ότι, ενώ μέναμε τόσο κοντά, επικοινωνούσαμε όλα αυτά τα χρόνια μόνο μέσω sms και email.

Μλεγμένοι με τις δήθεν σπουδαίες δουλειές μας και την αξιόλογη καριέρα μας, δεν βλεπόμασταν πια. Την τελευταία φορά που είχαμε επικοινωνήσει, ήταν όταν μου είπε ότι δεν θα μπορέσει να έρθει στο γάμο μου, λόγω σοβαρού οικογενειακού θέματος. Του είχα πει ότι είμαι δίπλα του κι αν χρειαστεί οτιδήποτε, να μη διστάσει να με αναζητήσει.

«Πόσο πολύ τον νιώθω», σκέφτηκα. Μόλις την προηγούμενη μέρα μού είχε ανακοινώσει ότι έχασε τη μητέρα του. Ενώ κολυμπούσα ανάμεσα σε έγγραφα, ανακοινώσεις, emails και τηλεφωνήματα, ο χαρακτηριστικός ήχος του κινητού μου τηλεφώνου ακούστηκε. Είχα sms. «Αργότερα.» σκέφτηκα. «Τώρα πνίγομαι.» Κανένα εικοσάλεπτο αργότερα, θυμήθηκα ότι κάποιος μού είχε στείλει ένα μήνυμα. Το διάβασα. Έμεινα αμίλητη. Σίγησαν όλα γύρω μου. Τα «τακ-τακ» του πληκτρολογίου, τα «τιρ-τιρ-τιρ» του τηλεφώνου, τα «ντλινγκ» του email, τα «χρατς-χρουτς» της αρχειοθέτησης. Όλα σώπασαν, όλα σταμάτησαν, όλα πάγωσαν.

«Τι έπαθες??» άκουσα τη φωνή της προϊσταμένης μου να μου λέει. Την κοίταζα χωρίς να της μιλάω. Μία εκείνη και μία το κινητό μου. «Τι συμβαίνει Αnima? Ανησυχώ!» είπε και σηκώθηκε από το γραφείο της. Την είχα τρομάξει με την έκφραση του προσώπου μου.

Της εξήγησα τι είχε συμβεί κι ότι την επόμενη ημέρα ήταν η κηδεία. Η επόμενη μέρα ήταν μια τρελλή μέρα στο κοτέτσι. Επισκέπτες, meetings, projects κι άλλες ... σιχαμένες λέξεις. Δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρω να λείψω, ούτε δεκάλεπτο.

Εκείνη, με κοίταξε σοβαρά στα μάτια. Και μου’πε τι θα κάνουμε.

.....

Έτσι, είχε ξημερώσει η επόμενη μέρα. Η μέρα που για πρώτη φορά στα .. χιλιάδες χρόνια που εργάζομαι στο κοτέτσι (είμαι ένας αιωνόβιος αμφίβιος βάτραχος που δουλεύω σ’ένα κοτέτσι με χρυσά αυγά και μην αρχίσετε τις αδιάκριτες ερωτήσεις!) θα έφευγα μόνο για μία ώρα , σε μια τόσο δύσκολη μέρα και ενημερώνοντας αποκλειστικά και μόνο την προϊσταμένη μου!

Ήταν μια πρόκληση.

Την ώρα ενός δίωρου meeting, εγώ θα εξαφανιζόμουν για μία ώρα. Τελειώνοντας οι γύπες θα έπρεπε να βρουν το βατράχι στη θέση του, αλλιώς.....

Το meeting άρχισε. Μισή ώρα αργότερα ήμουν μέσα σ’ένα ταξί, στην κίνηση, στη ζέστη, να προσπαθώ να φτάσω στον προορισμό μου μέσα σε δέκα λεπτά. Τελικά έφτασα σε είκοσι.

Είχα αργήσει! Ισως να μην προλάβαινα την τελετή. Περνώντας ην καγκελόπορτα του νεκροταφείου σκέφτηκα «Τώρα και η δική του μανούλα θα είναι εδώ...» και κατέβασα το κεφάλι.

Πήρα δύο λουλουδάκια κι έτρεξα στην εκκλησία. Δεν ήταν κανείς εκεί!!!!

«Ανεβείτε την ανηφόρα. Θα τους βρείτε όλους εκεί. Τρέξτε όμως!!» μου είπε ένας υπάλληλος.

Κρατώντας τα δύο λουλουδάκια, άρχισα να τρέχω. Η ζέστη, αφόρητη. Ο ήλιος, καυτός. Η ημερομηνία, 21. Η ώρα, 11 και. Μου θύμιζαν κάτι όλα αυτά. Την ίδια ανηφόρα είχα ανέβει πριν λίγα χρόνια, κι ήταν 21 του μήνα και η ώρα 11 και κάτι....

Ενώ κόντευα να φτάσω, είδα ότι ο κόσμος κατέβαινε! «Φτου σου! Πάλι δεν τους πρόλαβα!» σκέφτηκα. Εψαξα με μια γρήγορη ματιά να τον δω, μα δεν τον ξεχώρισα στο πλήθος.

Όταν έφτασα εκεί που μου είχε πει ο υπάλληλος νωρίτερα, δεν ήταν κανείς εκεί. Μόνο κάτι τύποι με φτυάρια. Ένιωσα μια απαλή αναγούλα. «Εδώ είναι η ταφή των έντεκα?». Μου απάντησαν θετικά. Ενα μικρό βουναλάκι χώμα, γεμάτο στεφάνια κι ανθοδέσμες.

Άφησα το ένα ροζ τριαντάφυλλο κι έφυγα τρέχοντας. Είχα κι άλλη μια υποχρέωση.....

Μετά από ένα λεπτό ακουμπούσα το δεύτερο ροζ τριαντάφυλλο, σε άλλο ένα μικρό βουναλάκι από χώμα, με μια φωτογραφία στη μία άκρη, με μικρά χορταράκια φυτρωμένα παντού και έναν μαρμάρινο σταυρό ξαπλωμένο στη μέση. Ό,τι δηλαδή είχε απομείνει από την τελευταία απόπειρα εκταφής που είχαμε κάνει, τον περασμένο Χειμώνα.

Θυμήθηκα τότε, που οι υπάλληλοι του νεκροταφείου μού είχαν πει ψυχρά «Δεν θα την βγάλουμε. Δεν έχει λιώσει. Παράταση άλλον έναν χρόνο».

Χαμογέλασα βουρκωμένη στο χλοερό βουναλάκι. "Μαμά, ήρθε κι η μαμά του Ν εδώ. Πρέπει να φύγω, για να προλάβω να τον δω μετά από τόσα χρόνια".

Της έστειλα ένα πεταχτό φιλί από μακριά κι άρχισα πάλι να τρέχω.

Στο κατέβασμα γλύστρησα τρεις φορές κι ευτυχώς που δεν έπεσα, γιατί τώρα και τη δουλειά μου θα είχα χάσει και τα δυο πόδια στο γύψο θα είχα!

Μπήκα σαν την τρελλή στο καφενείο. Δυο-τρεις γύρισαν να με κοιτάξουν, δεν ξέρω γιατί. Προχώρησα. Οι μνήμες ξαναγύρισαν. Τα γκαρσόνια, οι καφέδες, τα θλιμμένα πρόσωπα ...

Ξαφνικά τον είδα! Γύρισα πίσω στο χρόνο, στα σχολικά χρόνια, στα ανέμελα αυτά χρόνια. Τον πλησίασα και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Τα χείλη του ψέλλισαν «Anima!» με έκπληξη και τα μάτια του δάκρυσαν.

«Την τελευταία φορά που τον είδα, είχαμε και οι δύο τις μανούλες μας...» σκέφτηκα κι αυτή η σκέψη ήταν αρκετή για να τον αγκαλιάσω κλαίγοντας. «Δεν πρόλαβα την τελετή, αλλά ανέβηκα κι άφησα ένα λουλουδάκι» τού είπα μέσα σε λυγμούς.

Δεν είπαμε πολλά, αλλά τα συναισθήματα ήταν τόσο δυνατά, που διέγραψαν αυτομάτως όλα αυτά τα χρόνια που είχαμε να συναντηθούμε.

Ήμασταν πλέον οι κολλητοί από το σχολείο που δεν χαθήκαμε ποτέ.

Κάθησα για δέκα λεπτά σ’ενα άλλο τραπέζι για να ηρεμήσω. Το βλέμμα μου έπεσε σ’ένα άδειο οικογενειακό τραπέζι σε σχήμα «Π», απέναντί μου. Ήταν το τραπέζι που είχα καθήσει εγώ κάποτε....

Η ώρα είχε περάσει κι έπρεπε να φύγω τρέχοντας! Χαιρέτησα αυτόν και την οικογένειά του κι εξαφανίστηκα.

....

Η διαδρομή της επιστροφής ήταν πιο σύντομη. Δεν είχε τόσο κίνηση όπως νωρίτερα.
Στη διάρκεια ενός μίνι μποτιλιαρίσματος, μες στη ζέστη και το καυσαέριο, στο πλάι της λεωφόρου δύο μικρές λευκές πεταλουδίτσες πετούσαν μαζί, ευτυχισμένες και ανάλαφρες. Ήρθαν δίπλα στο ταξί, σχεδόν μπροστά στο παράθυρό μου, παίζοντας χαρούμενα κάτω από το δυνατό φως του ήλιου. Τις κοίταξα. Τις κοίταξα και δεν ξέρω αν κανείς άλλος εκείνη την ώρα τις είχε προσέξει. Μήπως δεν χρειαζόταν κανείς άλλος να τις προσέξει, παρά μόνο εγώ?

«Μανούλα, τώρα δεν θα είσαι πια μόνη. Θα έχεις παρέα και τη μαμά του Ν, να μας κοιτάτε από ψηλά, να μας προστατεύετε και να μας καμαρώνετε» σκέφτηκα κοιτώντας τες ενώ ένα απαλό χαμόγελο κι ένα δάκρυ εμφανίστηκαν στο πρόσωπό μου.....

Το ταξί με άφησε στο κοτέτσι στην ώρα μου. Τα είχα καταφέρει. Ήμουν στο γραφείο μου πριν τελειώσει το meeting και οι γύπες δεν κατάλαβαν τίποτα. Η προϊσταμένη μου μού έκλεισε το μάτι βγαίνοντας. Είδε τα κόκκινα μάτια μου και δεν ρώτησε τίποτα .

Δεν νομίζω να ξεχάσω ποτέ αυτές τις δύο μικρές, λευκές πεταλουδίτσες....

ΒΑΛΙΑ - μέρος 9ο και τελευταίο

2007-06-20T09:37:00.000+03:00

- Σας είπα την ιστορία μου. Πώς σας φάνηκε? Δεν είναι μια συνηθισμένη ιστορία? Γιατί στα δικά μου μάτια φαίνεται ιδιαίτερη? Γιατί?

- Γιατί, γλυκιά μου, δεν ήσουν έτοιμη να δεχτείς την πραγματικότητα, κι έτσι στα μάτια σου φαντάζει διαφορετική.

- Δεν ξέρω. Μετά από χρόνια, μπορεί και σε μένα να φανεί συνηθισμένη τελικά. Μα τα χρόνια δεν θα περάσουν για μένα…

- Αχχ… κορίτσι μου. Περνάνε τα χρόνια, κι είσαι μια χαρά.

- Σε λίγο θα φύγω. Μα πριν φύγω, την ιστορία μου θέλω να σας πω… Αλήθεια, θέλετε να σας πω μια παράξενη ιστορία?

- Μου την είπες την ιστορία σου, καρδιά μου. Τώρα εγώ θα φύγω και θα ξανάρθω αύριο με παρέα να σε δούμε, να κουβεντιάσουμε και να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε όοολα αυτά που σε μπερδεύουν, εντάξει?

Η ξανθιά γυναίκα σηκώθηκε. Αγγιξε με στοργή το χέρι της άλλης κυρίας και σκύβοντας τη φίλησε στα γυαλιστερά μαύρα μαλλιά της.

Άνοιξε την πόρτα του δωματίου και βγήκε σ’έναν μακρύ διάδρομο.

Στο δωμάτιο που άφησε πίσω της, η κυρία με τα μαύρα μαλλιά είχε μείνει εκεί που την άφησε. Κοιτούσε γύρω της σαν χαμένη. Το βλέμμα της έπεσε στο ανδρικό ρολόι που φορούσε στο χέρι της. Έμεινε να το κοιτάζει για δέκα δευτερόλεπτα και μετά τινάχτηκε από το κάθισμά της, άνοιξε την πόρτα του δωματίου της και άρχισε να τρέχει πίσω από την ξανθιά γυναίκα.

«Μαρίνααα!! Μαρίνααα!!» της φώναζε.

Η άλλη σταμάτησε τρομαγμένη. Ετρεξε προς το μέρος της μαυρομάλλας κυρίας. Την ίδια στιγμή δύο νοσηλευτές εμφανίστηκαν, αρπάζοντας την κυρία από τα μπράτσα.

«Όχι! Όχι! Μην την τραβάτε!» φώναξε η ξανθιά πλησιάζοντας. «Βάλια μου, γιατί βασανίζεσαι, γλυκιά μου?» της είπε με πολύ απαλό τόνο. «Όλα είναι εντάξει. Όλα τελείωσαν. Είσαι μαζί μου τώρα κι όλα θα πάνε καλά. Ελα! Πήγαινε να ξεκουραστείς. Αύριο έχουμε επισκέψεις».

Η Βάλια ξέσπασε σε κλάμματα. «Μαρίνα…» είπε μέσα από τους λυγμούς της. «Δεν μπορώ άλλο Μαρίνα… Βοήθησέ με».

Εκείνη την αγκάλιασε τρυφερά, της ψιθύρισε κάτι και την παρέδωσε σ’έναν από τους νοσηλευτές για να την οδηγήσει ήρεμα στο δωμάτιό της.

Μπήκε στο γραφείο της λυπημένη. Κάθησε, άνοιξε το παράθυρο κι άναψε ένα τσιγάρο. Ξεφύσηξε και κοίταξε έξω από το παράθυρο, στο κενό.

Είχαν περάσει οκτώ χρόνια από την τελευταία φορά που είχε δει τη Βάλια με σώας τας φρένας. Τότε, που είχαν βγει για φαγητό. Αχχχ…πόσο είχε εκπλαγεί η Μαρίνα εκείνη τη βραδιά.

Ο Βασίλης είχε επιμείνει αφάνταστα να βγουν όλοι μαζί. Εκείνη είχε καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και τον είχε προειδοποιήσει ότι δεν σκόπευε να παραμείνει μαζί του αν αυτός δεν αποφάσιζε τι θέλει πραγματικά από τη ζωή του. Μόλις όμως είδε ποιος ήταν ο Στέφανος, της λύθηκαν όλες οι απορίες.

Ναι, ναι. Ο Βασίλης κι ο Στέφανος δεν γνωρίστηκαν εκείνη τη βραδιά. Είχαν γνωριστεί σε μια ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης, τότε που ο Βασίλης είχε χάσει την αδερφή του, ενώ ο Στέφανος ήθελε να ψάξει μέσα του και να δεχτεί τον εαυτό του.

Εκείνη τη βραδιά στο εστιατόριο η Μαρίνα πήρε την απόφαση να σταματήσει οριστικά με τον Βασίλη. Τον ήξερε πολύ καλά και είχε ήδη μαντέψει τι θα συνέβαινε στη συνέχεια ανάμεσα σ’αυτόν και με τον άλλον, τον διεστραμμένο τον Στέφανο. Η Μαρίνα ήταν γεννημένη να βοηθάει τους ανθρώπους να λύνουν τα προβλήματά τους κι όχι να μπλέκει η ίδια σε προβληματικές καταστάσεις.

Κατά τη διάρκεια του δείπνου προσπάθησε πολλές φορές να ειρωνευτεί τον Στέφανο, αλλά ο Βασίλης επενέβαινε και την διέκοπτε κάθε φορά. Η δε Βάλια, δεν είχε καταλάβει τίποτα και δεν ήταν δουλειά της Μαρίνας να της ανοίξει τα μάτια.

Όταν παράτησε τον Βασίλη, αυτός έκλαιγε σαν κακομαθημένο παιδί φωνάζοντάς της «τώρα εγώ ποιάν θα έχω να παρουσιάζω στη μάνα μου???» . Εκείνη σχεδόν ουρλιάζοντας του απάντησε «Επιτέλους!!! Αποδέξου αυτό που είσαι!!! Σταμάτα να παίζεις θέατρο στη μάνα σου και, προς Θεού, μην διανοηθείς να κοροϊδέψεις την Βάλια!!! Ωρίμασε επιτέλους!!!»

Η Μαρίνα άλλαξε αριθμό τηλεφώνου και δεν ξαναεπικοινώνησε ποτέ με κανέναν τους.

Μέχρι εκείνη την ημέρα, όταν χτύπησε το τηλέφωνο στο ιατρείο της.

«Παρακαλώ?»

«Καλησπέρα σας. Η κυρία Σωτηρίου Μαρίνα, η ψυχολόγος?»

«Μάλιστα»

«Μαρίνα, η Βάλια είμαι»

«Η Βάλια?...»

«Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Μην κάνεις ότι δεν με θυμάσαι Μαρίνα. Είμαι η Βάλια, η γυναίκα του Βασίλη!»

Η Μαρίνα έμεινε για λίγο αμίλητη.

«Δεν μιλάς ε? Νόμιζες ότι δεν θα σε ανακάλυπτα? Εμ, ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη!! Την πάτησες Μαρίνα!»

«Βάλια, τι εννοείς??»

«Τι εννοώ?? ΤΙ ΕΝΝΟΩ??? Εννοώ ότι πηδιέσαι Μαρίνα. Πηδιέσαι και με τον Βασίλη και με τον Στέφανο! Θα στο πω μια φορά και κοίταξε να το καταλάβεις. Μείνε μακριά από τον άντρα μου, γιατί θα σου κόψω τα πόδια!»

Η Μαρίνα, ψύχραιμη, απάντησε «Και πώς ακριβώς εσύ ξέρεις ότι .. πηδιέμαι ΚΑΙ με τους δύο? Μήπως κι εσύ κάνεις το ίδιο?»

«Μαρίνα, πρόσεξε καλά. Δεν το’χω σε πολύ να έρθω από εκεί και να σε πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια. Μου πήρες τον Στέφανο. Το πάλεψα, το προσπάθησα, το δέχτηκα. Δεν θα σε αφήσω να μου πάρεις και τον άντρα!»

«Για μισό λεπτό!» τη διέκοψε η Μαρίνα. «Αυτό σου έχουν πει? Αυτό έχεις καταλάβει κορίτσι μου?» Είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή της με τον Βασίλη και τα καμώματά του.

«Δεν χρειάστηκε να μου το πουν. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Τηλεφωνάς μια στον έναν, μια στον άλλον. Δεν ντρέπεσαι? Πρόσεξε! Θα τα πω όλα στον Στέφανο!»

«Γλυκιά μου, λάθος σου τα’χουν πει. Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με το θέμα, αλλά αυτό παραπάει. Εγώ τηλεφωνάω μια στον έναν και μία στον άλλον?? Χα!! Δεν είμαστε καλά. Για ψάξε μήπως, ο ΕΝΑΣ τηλεφωνάει στον ΑΛΛΟΝ!!»

«Τι? Είσαι τρελλή!»

«Εγώ είμαι τρελλή ή εσύ είσαι κουτή?? Μήπως κατά τύχη κάθε Πέμπτη ο Βασίλης έχει συναντήσεις και ο Στέφανος δουλειά?? Εεεε?? Βάλια μου, σε λάθος μέρος ψάχνεις! Και άσε με ήσυχη σε παρακαλώ γιατί δεν έχω άλλο χρόνο να σπαταλήσω!»

Και της το έκλεισε κατάμουτρα…

Πώς είχε καταφέρει να της το κλείσει έτσι κατάμουτρα. Ήταν ασυγχώρητο αυτό που έκανε. Ασυγχώρητο και αντιεπαγγελματικό. Στο τηλέφωνο ήταν μια κοπέλα σε απόγνωση, κι αυτή τι είχε κάνει? Της είχε κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα! Ντροπή! Αν το μάθαιναν οι συνάδελφοί της ψυχολόγοι, θα έχαναν πάσα ιδέα γι’αυτήν. Και θα είχαν και δίκιο.

Μάταια προσπάθησε να την βρει. Δεν είχε τον αριθμό του κινητού της τηλεφώνου και δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να καλέσει τον Βασίλη.

……..

Μετά από δύο εβδομάδες, εισήχθη επειγόντως στην κλινική που εργαζόταν η Μαρίνα, μια κοπέλα σε κατάσταση αμόκ. Είχε επιχειρήσει να πνίξει τον άντρα της πάνω σε μια σχιζοφρενική κρίση.

Όταν η Μαρίνα πήγε να την δει, έμεινε άναυδη. Ήταν η Βάλια!

«Βάλια? Τι έχεις κορίτσι μου?» της είχε πει.

Εκείνη την κοίταξε και έσκασε στα γέλια, χωρίς να της απαντήσει!

Ένας γιατρός την ενημέρωσε. Η ασθενής προφανώς έπασχε από σχιζοφρένεια και φανταζόταν πράγματα. Πρόσφατα είχε γίνει επιθετική και επικίνδυνη με αποτέλεσμα ο σύζυγός της να αποφασίσει να την φέρει στην κλινική.

Η Μαρίνα ρώτησε που ήταν ο σύζυγος. Ο σύζυγος βρισκόταν στη γραμματεία της κλινικής για να ρυθμίσει το οικονομικό. Έτρεξε να τον προλάβει.

Και τον πρόλαβε!

«Βασίλη!» του φώναξε.

Αυτός, ανέκφραστος, την κοίταξε χωρίς να απαντήσει.

«Βασίλη, τι έκανες? Τι έκανες? Τι κάνατε???»

Εκείνος βουρκωμένος της απάντησε «Τίποτα»

«Πώς τίποτα? Η Βάλια δεν είναι καθόλου καλά»

«Η Βάλια ήταν απλώς περίεργη, Μαρίνα. Όλα θα ήταν μια χαρά αν καθόταν στα αυγά της και δεν έψαχνε να τα ξαναβρεί με τον Στέφανο. Ήμουν ρητός και απόλυτος με τον Στέφανο. Ή εμένα, ή τη Βάλια. Αυτός μας ήθελε και τους δύο, κι αυτό δεν γινόταν. Τον είχα προειδοποιήσει. Αυτός δεν με άκουσε κι έμπλεξε πάλι μαζί της. Η Βάλια δεν ήταν χαζή. Κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά. Νόμιζε ότι είσαι ερωμένη μου. Δεν το αρνήθηκα. Με βόλευε.

Μια μέρα όμως, εκεί που δεν το περίμενα κι ενώ ήμουν στο μπάνιο, μου βούτηξε το κινητό και τηλεφώνησε στη…. «Μαρίνα» που βρήκε στον κατάλογο. Και τότε, της απάντησε ο Στέφανος. Δεν μου ‘πε τίποτα. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.

Το αστείο ξέρεις ποιο είναι? Ότι εγώ δεν ήξερα ότι με απατούσε με το Στέφανο! Δεν είναι πολύ αστείο τελικά? Εγώ κεράτωνα τη γυναίκα μου κι αυτή εμένα, με τον ίδιο εραστή! Μμμμμ…. Τι ερωτικό. Τι κρίμα που δεν το έμαθα εγκαίρως, θα μπορούσαμε να μοιραστούμε όλοι μαζί την εμπειρία.»

«Σκάσε!!!» του φώναξε η Μαρίνα. «Καταστρέψατε έναν άνθρωπο Βασίλη!»

«Καταστρέψαμε?? Μπα? Σοβαρά? Μήπως αυτή μας κατέστρεψε??? Εγώ δεν καταστράφηκα νομίζεις? Το ξέρεις ότι μας την έστησε και μας έπιασε στα πράσσα, στο σπίτι του Στέφανου? Εγώ βέβαια της πρότεινα να μείνει και να διασκεδάσουμε κι οι τρεις μαζί, αλλά ο Στέφανος για χάρη της μου έριξε μια γροθιά στα μούτρα. Τι ρομαντικός, Θέε μου!

Πώς γίνεται ένας άντρας να αγαπάει έναν άλλον άντρα και μια γυναίκα ταυτόχρονα??? Πώς γίνεται μια γυναίκα να ισχυρίζεται ότι αγαπάει και τον άντρα της και τον εραστή της?? Εγώ ήμουν ο μόνος φυσιολογικός. Αγαπούσα μόνο έναν. Τον Στέφανο.

Το ξέρεις ότι εξαιτίας της χώρισα μαζί του? Αυτή φρόντισε να με κάνει να πληρώσω με το ίδιο νόμισμα. Μ’εκανε να χάσω ότι πιο όμορφο είχα, όπως την είχα κάνει κι εγώ κάποτε να το χάσει.

Το ξέρεις ότι μετά πήγε στη μητέρα μου και τα είπε όλα? Το ξέρεις ότι μετά πήγε στη δουλειά μου και τα είπε όλα? Με κατέστρεψε Μαρίνα. Μέρα με τη μέρα γινόταν και χειρότερη. Καθόταν μόνη της στο σκοτάδι κρατώντας ένα κουζινομάχαιρο και γελώντας. Είναι τρελλή! Το καταλαβαίνεις?? ΤΡΕΛΛΗ!!!!»

Η Μαρίνα, με όλη της τη δύναμη, έριξε ένα χαστούκι στον Βασίλη.

«Φύγε! Δεν θέλουμε ούτε τα λεφτά σου, ούτε τη συμπόνια σου. Τη Βάλια θα την αναλάβω εγώ»

Η Βάλια είχε στον κόσμο μόνο τους γονείς της και τη Μαρίνα πλέον. Το διαζύγιο με τον Βασίλη βγήκε στο άψε-σβήσε, μιας που αυτός δεν ήθελε να έχει πια καμία σχέση μαζί της.

Η Βάλια, η μικρή, τρυφερή Βάλια, που δεν άντεξε και έχασε την επαφή με την πραγματικότητα. Κλείστηκε στο δικό της κουτάκι, εκεί που κανείς δεν μπορούσε να την βλάψει πια.

…

Την επόμενη μέρα ξημέρωσε άλλο ένα Σάββατο.

Οι ασθενείς δεχόντουσαν επισκέψεις. Γονείς, αδέλφια, παιδία…

Η Βάλια περίμενε υπομονετικά να φανούν οι γονείς της. Ηλικιωμένοι και ταλαιπωρημένοι πια, πήγαιναν κάθε Σάββατο να την δουν για τρεις ώρες. Μαζί με τους γονείς της, εμφανιζόταν και η Μαρίνα, κρατώντας ένα κοριτσάκι απ’το χέρι.

Ένα κοριτσάκι φτυστό η Βάλια, που γεννήθηκε λίγους μήνες μετά την εισαγωγή της στην κλινική. Ο πρώην σύζυγος δεν έμαθε ποτέ γι’αυτό και το παιδί καταχωρήθηκε ως αγνώστου πατρός.

Η Βάλια μπορεί να είχε χάσει τις λεπτές ισορροπίες της ψυχής της, αλλά δεν ήταν χαζή. Είχε ήδη υπογράψει διαθήκη με την οποία ανέθετε την κηδεμονία του παιδιού στη Μαρίνα.

Η Μαρίνα ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Είχε αφιερώσει όλη της τη ζωή για να βοηθήσει τους ανθρώπους με ψυχικές διαταραχές. Δεν παντρεύτηκε ποτέ για να ασχοληθεί με το έργο της.

Και τώρα, ο Θεός την αντάμειψε με ένα παιδάκι. Ένα κοριτσάκι με τα μάτια του Στέφανου, τα μαλλιά της Βάλιας και το πείσμα του Βασίλη, να της θυμίζει για πάντα πως η ζωή είναι μια απλή, μα τόσο αλλόκοτη ιστορία….

ΤΕΛΟΣ

ΒΑΛΙΑ - μέρος 8ο

2007-06-06T08:55:00.000+03:00

Παρασύρθηκα!

Ναι, τ’ομολογώ, παρασύρθηκα!

Η ζωή που ζούσα μέχρι τότε, δεν μου άρεσε.
Εγκλωβισμένη στον βαρετό γάμο μου με τον Βασίλη και σε μια επαγγελματική εξέλιξη που τελικά δεν μου ταίριαζε, παρασύρθηκα από τον Στέφανο και τους «απαγορευμένους καρπούς» που γενναιόδωρα ήθελε να μου προσφέρει.

Επί τρεις ολόκληρους μήνες συναντιόμασταν κρυφά και κάναμε όλα αυτά που τόσο πολύ μου είχαν λείψει. Βέβαια, αυτό που είχα παλιά με το Στέφανο, ποτέ δεν μπόρεσα να το ξαναποκτήσω.

Δυστυχώς ήμουν πλέον παντρεμένη με τον Βασίλη και δεν είχα ελεύθερο προσωπικό χρόνο πια. Δεν ήμουν όπως παλιά, ελεύθερη κι ωραία, που απλά έλεγα στους γονείς μου ότι θα βγω με το Στέφανο και μπορεί να μη γυρίσω το βράδυ. Τώρα έπρεπε να κρύβομαι, να καταστρώνω σχέδια, να λέω ψέμματα.

Ψέμματα.....

Πόσα ψέμματα είπα σ’αυτήν την ιστορία που σας διηγούμαι…

Πόσα ψέμματα μου είπαν...

Πόσο μεγάλο ψέμμα ήταν όλο αυτό που ζούσα...

Η ιδανική μέρα για να συναντιέμαι με τον Στέφανο ήταν η Πέμπτη, που ο Βασίλης έλειπε στις συναντήσεις ψυχολογικής υποστήριξης. Δυστυχώς ο Στέφανος μπορούσε οποιαδήποτε άλλη μέρα, εκτός της Πέμπτης.
Κάθε Πέμπτη απόγευμα έπρεπε να διδάσκει μαθηματικά σ’ένα φροντιστήριο, αντικαθιστώντας μια καθηγήτρια που έλειπε με άδεια μητρότητας. Τα μαθήματα τελείωναν κατά τις δέκα το βράδυ, ώρα απαγορευμένη πλέον για μένα, μιας που ο Βασίλης επέστρεφε από τη συμβουλευτική του συνάντηση κατά τις δέκα και μισή.

Έτσι, το ψέμμα που αποφάσισα να σερβίρω στον Βασίλη ήταν ότι είχα αποφασίσει να πηγαίνω μια επιπλέον μέρα την εβδομάδα στο γυμναστήριο. Πότε ήταν Δευτέρα, πότε Τρίτη, πότε Τετάρτη. Τις Παρασκευές δεν τις προτιμούσα γιατί ήξερα καλά ότι ο Βασίλης σχολάει νωρίς, ενώ τις Πέμπτες, αφού δεν βόλευαν το Στέφανο, πήγαινα πραγματικά στο γυμναστήριο, όπως παλιά.

Οι τρεις αυτοί μήνες της κρυφής μου ερωτικής σχέσης, ομολογώ πως με αναζωογόνησαν.

Σταμάτησα να πιέζω τον Βασίλη να γίνει πιο δραστήριος στο κρεββάτι, σταμάτησα να έχω νεύρα, σταμάτησα να πονάω από την εξαφάνιση του Στέφανου. Ο Στέφανος ήταν και πάλι – εν μέρει – δικός μου! Επιτέλους! Είχα ξαναβρεί το άλλο μου μισό, τη χαμένη μου αγάπη.

Κι είχα όντως αρχίσει να αναρωτιέμαι αν εξακολουθούσε να τα ‘χει με τη Μαρίνα. Στο σπίτι του δεν υπήρχε καμία φωτογραφία της και ποτέ δεν την ανέφερε, παρά μόνο όταν εγώ του την θύμιζα.

Παρόλα αυτά, είχε τύχει ενώ βρισκόμουν μαζί του να χτυπάει το κινητό του, να είναι το «μωρό» του κι αυτός να μιλάει κάπως συνωμοτικά. Δεν του έλεγα τίποτα γιατί προσπαθούσα να κρατήσω χαρακτήρα. Έκανα ότι δεν είχα καταλάβει ότι ήταν αυτή.

Μια φορά όμως, το θράσσος του ξεπέρασε κάθε όριο. Αφού χτύπησε το τηλέφωνο κι εγώ είχα δει στην οθόνη τη φράση «το μωρό μου», αυτός απάντησε με μια άνεση «Έλα φιλαράκο, τι γίνεσαι? Ναι, δεν μπορώ τώρα, θα σε πάρω εγώ φίλε»

Με το που κλείνει, τον ρωτάω: «Ποιος ήταν?»
Κι εκείνος με μια απίστευτη άνεση μου αποκρίθηκε «ένας φίλος μου από το φροντιστήριο»

Έγινε της τρελλής. Έβαλα τέτοιες φωνές που ο Στέφανος δεν τις είχε ξανακούσει. Μπορεί να τον είχα ερωτευτεί, αλλά δεν ήμουν ηλίθια.

«Παραδέξου το! Η Μαρίνα ήταν!!! Λέγε, αν δεν ήταν αυτή, ποια ήταν??»

Στην αρχή επέμενε ότι δεν ήταν αυτή. Όταν είδε ότι με είχε φέρει στα όριά μου, το παραδέχτηκε.

Από τότε δεν με ξανακορόιδεψε. Όταν χτυπούσε το τηλέφωνο και ήταν αυτή, το καταλάβαινα και αυτός δεν έκανε τίποτα για να με πείσει για το αντίθετο.

Μετά από τα τηλεφωνήματά της, ο συνήθης διάλογός μας ήταν:

- Μπα? Το … μωρό σου ήταν πάλι?
- Βάλια, σε παρακαλώ…
- Γιατί δεν της στέλνεις χαιρετίσματα εκ μέρους μου?
- Μα τι λες τώρα?
- Γιατί? Το Μαρινάκι το γνώρισα πολύ πριν από σένα!
- Μάλιστα…
- Η Μαρίνα δεν ήταν στο τηλέφωνο? Ή με δουλεύεις πάλι Στέφανε?
- Ναι κούκλα μου, η Μαρίνα ήταν. Μπορούμε τώρα να αλλάξουμε συζήτηση?
- Είσαι τόσο ευτυχισμένος μαζί της? Τόσο καλύτερη από μένα είναι? Τόσο υπέροχη, που μπόρεσες να με παρατήσεις έτσι εύκολα και να εξαφανιστείς? Ε Στέφανε?

Κι έτσι καυγαδίζαμε.

Στο τέλος ποτέ δεν μάθαινα αν και πόσο την αγαπάει κι αν πραγματικά τη θέλει τόσο πολύ.

Μια φορά προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και, αφού έκλεισε το τηλέφωνο, του είπα ήρεμα:

«Στέφανε, λυπάμαι πάρα πολύ που σ’έχασα έτσι. Τι να πω, μακάρι η Μαρίνα να σε κάνει ευτυχισμένο. Αν και δυσκολεύομαι να το πιστέψω, γιατί αν ήσουν πραγματικά ευτυχισμένος δεν θα ήμασταν τώρα εδώ, ξαπλωμένοι, δίχως ρούχα κι έχοντας κάνει έρωτα ξανά και ξανά. Ειλικρινά, δεν θα μπορέσω ποτέ να το καταλάβω. Σ’αγάπησα με όλη μου την ψυχή. Στα έδωσα όλα. Και τώρα κατέληξα παντρεμένη πάλι με κάποιον που δεν με κάνει ευτυχισμένη, και με σένα να μου θυμίζεις τι είχα κάποτε. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα.»

Εκείνος είχε βουρκώσει. Με έσφιξε στην αγκαλιά του και ψιθύρισε «Όσο αντέξεις, κούκλα μου. Όσο αντέξεις….»

Έτσι περνούσε ο καιρός. Με τον Βασίλη να ασχολείται ως επί το πλείστον με την καριέρα του κι εμένα να ανυπομονώ να έρθει αυτή η μια φορά την εβδομάδα που θα μπορούσα να δω τον Στέφανο και να τον απολαύσω, ελπίζοντας πάντα ότι δεν θα διακόψει την ηδονή μου αυτή η βδέλλα, η Μαρίνα.

Κάποιες φορές κοιτούσα τον Βασίλη κι ένιωθα τύψεις. Δεν μου έφταιγε σε τίποτα αυτός να τον κερατώνω έτσι ασύστολα. Αυτός μου ήταν πάντοτε πιστός, τίμιος και ειλικρινής. Μπορεί τελικά να μην ταιριάζαμε στο ερωτικό, αλλά ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος.

Πέρασα σιγά-σιγά λοιπόν από τη φάση της τρελλής δίψας για παράνομο σεξ, στη φάση των τύψεων.

Κάθε φορά που ήμουν γυμνή στο κρεβάτι με τον Στέφανο να έχει μόλις πριν πέντε λεπτά ολοκληρώσει και να κοιτάει το ρολόι του, περιμένοντας να ντυθώ και να φύγω, ένιωθα πολύ βρώμικη και φτηνή.

Γύριζα σπίτι όπου με περίμενε ο Βασίλης μ’ένα πλατύ χαμόγελο, έχοντας φτιάξει δύο φλυτζάνια αχνιστό τσάι, για να … ξεκουραστώ από τη γυμναστική που έκανα τόσες ώρες.

Κάποιες φορές τύχαινε να με πλησιάσει κιόλας, λέγοντάς μου με πολύ ρομαντικό τρόπο «θέλω να σου κάνω έρωτα, αγάπη μου», μα εγώ ήμουν τόσο εξαντλημένη από τις διαστροφές του εκρηκτικού Στέφανου που είχα ζήσει δύο ώρες νωρίτερα, που προφασιζόμουν πονοκεφάλους και ζαλάδες για να με αφήσει ήσυχη.

Όταν αυτές οι τύψεις μεγάλωσαν αρκετά, ζήτησα από το Στέφανο να μην βρεθούμε την ημέρα που είχαμε κανονίσει. Αντί να πάω σ’αυτόν, πήγα όντως στο γυμναστήριο και ξέσκασα. Ήταν μια Τρίτη. Την Πέμπτη λοιπόν, αποφάσισα να μην πάω γυμναστήριο, αλλά να περιμένω τον Βασίλη να γυρίσει από την συμβουλευτική ομάδα για να του χαρίσω μια ρομαντική και – γιατί όχι? – ερωτική βραδιά.

Είχα φορέσει ένα αποκαλυπτικό νυχτικό και είχα σβήσει όλα τα φώτα του σπιτιού. Μόνο στο υπνοδωμάτιό μας είχα αναμμένα κεράκια. Είχα κλειδώσει κιόλας, ώστε να πιστέψει, μπαίνοντας, ότι ακόμα δεν έχω γυρίσει από το γυμναστήριο.

Καθόμουν εκεί, στο σκοτάδι και περίμενα. Κατά τις 10 και είκοσι ακούω κλειδιά στην πόρτα και τη φωνή του Βασίλη να μιλάει με κάποιον.

Αναρωτήθηκα στην αρχή, τι να συμβαίνει και φοβήθηκα μήπως ήμουν τόσο άτυχη που τη μέρα που ήθελα να μείνουμε οι δυο μας, αυτός κανόνισε να φέρει στο σπίτι κάποιον γνωστό του από τις συναντήσεις.

Δεν άκουγα τον συνομιλητή του. Αφουγκράστηκα πιο προσεκτικά. Ναι.. Ναι… Μιλούσε στο κινητό του. Μιλούσε στο κινητό του, μα έλεγε πράγματα που δεν πίστευα ότι άκουγα!

«Ναι ρε γαμώτο, το ξέχασα εκεί. Θα το πάρω όταν ξαναβρεθούμε. Μου πήρες τα μυαλά σήμερα. Ήσουν το κάτι άλλο βρε συ. Καιρό είχες να με βασανίσεις τόσο, μωρό μου. Τόσο πολύ πεινούσες? Χα χα χα! (δυνατά γέλια) Έλα βρε! Ούτε να το ξαναπείς. Μόνο πρόσεξε μην το χάσεις γιατί είναι δώρο της Βάλιας και κάποια στιγμή θα με ρωτήσει. .. Τι έπαθες τώρα? Όχι σου λέω, δεν έχει έρθει ακόμα. Αντε, σ’αφήνω τώρα, φιλακια. Χα Χα!! Ξέρεις εσύ που!»

Είχα μείνει άφωνη. Ακίνητη σαν παγοκολώνα. «Δεν είναι δυνατόν!» ψιθύρισα. Αφουγκράστηκα πάλι. Ο Βασίλης είχε προχωρήσει προς το σαλόνι και άνοιγε την μπαλκονόπορτα για να αεριστεί λίγο το σπίτι. Έσβησα βιαστικά τα κεράκια, φόρεσα μια ρόμπα και στο σκοτάδι ξεγλύστρησα και μπήκα στο μπάνιο, το οποίο ήταν ακριβώς δίπλα στην κρεββατοκάμαρα.

Ο Βασίλης προχώρησε προς τον διάδρομο και είδε στο βάθος το φως του μπάνιου αναμμένο. Πλησίασε, κι όταν έφτασε ακριβώς μπροστά στην πόρτα, άκουσε τον ήχο του ντους.

«Βάλια? Είσαι εδώ?»

Κανείς δεν απάντησε από μέσα.

Άνοιξε σιγά-σιγά την πόρτα. Πίσω από την κουρτίνα φαινόταν καθαρά η σιλουέτα της κάτω από το νερό του ντους, να ξεπλένει τους αφρούς κι εκείνη να σιγοτραγουδά.

Ο Βασίλης πλησίασε αθόρυβα και τράβηξε απαλά την κουρτίνα.

«Εδώ είσαι?» της είπε

«ΑΑΑΑΧΧΧ!!!! Παναγία μου!»

«Τρόμαξες, αγάπη μου?»

«Πω-πω, Βασίλη! Κατατρόμαξα! Τώρα ήρθες?»

«Ναι αγάπη μου. Εσύ?»

«Εγώ ένιωσα μια ζαλάδα στο γυμναστήριο και έφυγα λίγο νωρίτερα»

«Ζαλάδα, ε? Λες να έχουμε κανένα ευχάριστο?»

Του χαμογέλασα πλατιά και του έδωσα ένα πεταχτό φιλάκι στο μάγουλο.

«Ασε με να τελειώσω τώρα, για να κάνεις κι εσύ το ντουσάκι σου μετά» είπα, κι έκλεισα την κουρτίνα. Είχα παρατηρήσει ότι στο χέρι του δεν υπήρχε το ρολόι που του είχα κάνει δώρο.

Μετά από πέντε λεπτά είχα βγει από το μπάνιο και τη θέση μου κάτω από το ντους, πήρε ο Βασίλης.

Κι αυτός ήταν ο σκοπός μου!

Μόλις μπήκε στο ντους, έτρεξα και άρπαξα το κινητό του από το τραπεζάκι του σαλονιού.

Ήθελα να δω ποια ήταν η τελευταία κλήση του. Σε ποιά έλεγε αυτά τα λόγια?

Πήγα στις εξερχόμενες κλήσεις. Η τελευταία εξερχόμενη ήταν στο δικό μου κινητό. Φτού.

Συνέχισα επιλέγοντας τις εισερχόμενες κλήσεις.

«Δεν το πιστεύω!» αναφώνησα.

Μπορεί να μην φαινόταν ο αριθμός κλήσης, αλλά φαινόταν ξεκάθαρα το όνομα. Η τελευταία εισερχόμενη κλήση, που είχε γίνει πριν ένα τέταρτο περίπου, ήταν από το όνομα «ΜΑΡΙΝΑ»!!!!

Ο Βασίλης μου φώναξε από μέσα να φτιάξω τσάι να πιούμε. Παράτησα το κινητό του εκεί που το βρήκα, βγαίνοντας από το μενού των κλήσεων, χωρίς να προλάβω να δω και να σημειώσω τον αριθμό της.

Μέχρι να ετοιμάσω το τσάι, είχα πάρει, χωρίς να το ξέρω, τη σημαντικότερη απόφαση αυτής της ιστορίας.

Ως εδώ! Μπορούσα να ανεχτώ να μοιράζομαι τον εραστή μου με τη Μαρίνα. Αλλά όχι και τον άντρα μου!!!!

Αυτό ήταν! Θα ξεκαθάριζα με αυτήν την οχιά, μια για πάντα!!!

(συνεχίζεται… για το τελευταίο επεισόδιο)

Για την Αμαλία.....

2007-06-01T22:18:00.000+03:00

Για την Αμαλία, τα λόγια μου είναι λίγα και φτωχά.

Τη γνώρισα, δυστυχώς, αφού είχε φύγει από κοντά μας.

Όπως τους καλλιτέχνες, τους ζωγράφους, τους μουσικούς, που μετά θάνατω ο κόσμος αναγνωρίζει τη δύναμη που έκρυβαν μέσα τους.

Έτσι κι εγώ.

Χαμένη στην πεζή καθημερινότητά μου, που κάποτε διακόπηκε με το θάνατο ενός πολυαγαπημένου μου προσώπου, για να ξαναπάρει αργότερα πάλι την ίδια ρότα, την ίδια πορεία, με μόνη διαφορά τον πόνο και την πίκρα που νιώθει αυτός που μένει πίσω...

Δυστυχώς είμαι ακόμα στη δουλειά μου, αυτή την ώρα και δεν βρήκα λίγο περισσότερο χρόνο να αφιερώσω στην υπέροχη Αμαλία.

Κι όχι μόνο στην υπέροχη Αμαλία, μα και σε τίποτα άλλο πέρα από τη δουλειά μου δεν αφιέρωσα χρόνο σήμερα .....

Βλέπετε, οι ρυθμοί της ζωής δεν μ’αφήνουν να ζήσω.... Δεν είναι τραγική ειρωνεία?

Μακάρι να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε ότι η ζωή είναι εδώ και τώρα. Ούτε στο αύριο, ούτε στο μέλλον.

Μακάρι η μικρή Αμαλία να μας βλέπει από ψηλά και να μας προστατεύει, γιατί – όπως έχει πει κι ένας γνωστός Έλληνας τραγουδιστής – «ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω Θεό, κι εσύ είσαι εσύ, κι εγώ είμαι εγώ....»

Αντίο Αμαλία

Μακάρι μέχρι να φύγω κι εγώ από αυτή τη ζωή να έχω καταφέρει να ακουστεί η φωνή μου σε τόσο κόσμο όσο κι εσύ....

Με απέραντη εκτίμηση και θαυμασμό,

Anima Rana

Τι τραβάω Χριστέ μου!

2007-05-30T20:31:00.000+03:00

Ήμαρτον πλέον!

Κάθε μέρα στη δουλειά από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ! Νισάφι πια!

Τι να κάνω όμως, αφού πρόκειται για το χρυσό κοτέτσι?

(μουσική παρακαλώ!)
Το χρυσό κοτέτσι
Μακριά οι λέτσοι
Μόνο χλίδα και χρυσά αυγάαα

Τσα-τσα-τσα !!!

(δεν πάω καλά)

Βλέπετε, μεταφέρθηκα! Δεν ασχολούμαι πλέον με κότες και κοινά αυγά. Βρίσκομαι στο χρυσό κοτέτσι, το τμήμα που στην ουσία είναι η βιτρίνα του κοτετσιού.

Δεν λέω, πληρώνομαι όλες τις υπερωρίες μου. Μα πότε θα βρω χρόνο να σας παραδώσω επιτέλους τη μικρή και τρισχαριτωμένη Βάλια?

Εχω εξαφανιστεί απο τα blog σας, το ξέρω, μα μην με παρεξηγήσετε! Το Σαββατοκύριακο θα στρωθώ στη δουλειά. Θα κατεβάσω νέα "Βάλια" και θα σας επισκεφτώ όλους!

Αχχχ.... Τι τις ήθελα τις καριέρες, παντρεμένη βατράχω!!!

Και να'σου τα κουστουμάκια και να'σου τα παπουτσάκια, γιατί τα απλά ρούχα που φορούσα στο παλιό μου κοτέτσι, είναι τρε μπανάλ για τα νέα μου καθήκοντα (τρομάρα μου.....).

Οσο για τον νέο αρχι-γύπα, αφήστε τα! Τον θυμάστε? Που τον υποδεχτήκαμε μετα βαίων και κλάδων?

Εφυγε!

Λούης!

Καπνός!

Ουουουουουου απατεώνα! λαμόγιο! ΚΟΤΑΑΑΑΑ!!!!!

Δεν σας το'χα πει τότε που έφυγε, για να μην με πάρετε στο μεζέ, αλλά έφυγε μέσα σε μια βδομάδα, το χρυσό μου!

Δεν πειράζει, τώρα περιμένουμε πρώτο πράγμα. Τεφαρίκι!!!

Θα σας τα πω όλα σιγά-σιγά, και τα επαγγελματικά, αλλά και τις χαριτωμένες περιπέτειές μου στο ταξίδι του μέλιτος (πιο πολύ αγκαλιά ήμουν με τη.. λεκάνη, παρά με τον πάπιο μου).

Αλλά όλα αυτά, μόλις τελειώσω μ'αυτήν την αλλόκοτη υπόθεση της Βάλιας, την οποία θα προσπαθήσω να τελειώσω αυτό το Σαββατοκύριακο. Αντε, το πολύ να μας μείνει το συγκλονιστικό φινάλε για το μεθεπόμενο (και τελευταίο) επεισόδιο.

Μετά θα αρχίσω να σας γράφω κωμωδίες. Αρκετά με τα δράματα και τους προβληματισμούς.

Τώρα σας φιλώ γιατί πρέπει να πάω και στο σπίτι μου κάποια στιγμή...

κουάξ και σμάκ σε όλους σας!

anima rana λέγομαι,
ψυχή απο βατραχάκι
και στο χρυσάφι λούζομαι
πριν πέσω στο νεράκι....

(χικ!)

..η επιθυμία σας, διαταγή!

2007-05-23T18:01:00.000+03:00

Πώς μπορώ να αντισταθώ στις επιθυμίες των φίλων μου, που - αν και δεν με γνωρίζουν προσωπικά - έχουν χαρεί τόσο πολύ με τον γάμο μου?

Ακόμα και αυτοί που δεν είναι και τόσο υπέρ του γάμου, ζήτησαν να "πάρουν λίγο μάτι" από το μυστήριο.

Καταλαβαίνετε ότι δεν μου είναι εύκολο να βγάλω προσωπικές φωτογραφίες στο διαδύκτιο.

Μακάρι να μπορούσα να σας τις δείξω όλες, αλλά πραγματικά δεν θέλω να εμφανίσω την βατραχο-μουτσουνάρα μου στον.. κυβερνοχώρο.

Οπότε, θα πρέπει να συμβιβαστείτε με αυτή την "πεταχτή ματιά" που μπορώ να σας αφήσω να ρίξετε!

Σας φιλώ όλους και εύχομαι να είμαστε όλοι υγιείς, ευτυχισμένοι και τυχεροί, με έναν άνθρωπο δίπλα μας να μας αγαπάει και να τον αγαπάμε πραγματικά!

κουάξ,

anima rana

I' M BACK!!!

2007-05-11T22:37:00.000+03:00

Αγαπημένοι μου,

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ!!!

Η μόνη διαφορά είναι ότι πλέον φοράω ένα καινούριο δακτυλίδι στο δεξί μου χέρι.

Ο έρωτας δεν σκοτώθηκε (απαντάω στον Ασκαρδαμυκτί) γιατί (όπως είπε το Μαράκι) τον έρωτα εμείς τον σκοτώνουμε, δεν σκοτώνεται μόνος του.

Ο γάμος ήταν πολύ καλός κι ήμασταν όλοι πολύ cool! Θα προσπαθήσω να σας δείξω καμιά φωτογραφία, αλλά - καταλαβαίνετε - θα είναι πολύ διακριτική και δεν θα δείτε και πολλά...

Πήγαμε 6 μέρες στην Αίγυπτο. Τρεις Κάιρο, τρεις Αλεξάνδρεια. Κρατάω τις εμπειρίες μου για λίγο κρυφές, για να έχω και τίποτα να σας γράψω σε επόμενα posts. Πρώτα πρέπει να τελειώσω την ιστορία της γκαντέμως (=Βάλια).

Σας ευχαριστώ όοολους πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ για τις ευχές σας κι εύχομαι σε όλους σας μόνο χαρές, ευτυχία, υγεία, τύχη και όνειρα που γίνονται πραγματικότητα.

Το γούνινο σκυλάκι μου το άφησα στην φίλη μου την .. αρκουδίτσα και πέρασε μια χαρά (λυπάμαι ανώνυμε που δεν σε ικανοποίησα και δεν το άφησα να ψοφήσει...)

Είμαι πάλι πίσω στην blogoπαρέα μας και χαίρομαι πάρα πολύ!

Φιλιά πολλά και ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΟΙ ΑΝΥΠΑΝΤΡΟΙ!!!!

Υ.Γ. Ακολουθεί νέο επεισόδιο 'Βάλια'. Και για όσους ανυπομονούν, δηλώνω ότι η ιστορία θα τελειώσει ή στο ένατο ή το δέκατο επεισόδιο.

σμάκ!

Βάλια - μέρος 7ο

2007-05-11T22:28:00.000+03:00

Είχα παραμείνει άναυδη και αμίλητη, ενώ ο Στέφανος έβγαλε ένα χείμαρρο λέξεων, λέγοντάς μου ότι είμαι η ζωή του όλη, ότι δεν αντέχει μακριά μου, ότι επιτέλους με ξαναβρήκε, ότι με θέλει σαν τρελλός…

«Να σου πω, δεν πας καλά μου φαίνεται!» Του φώναξα.
«Με παράτησες για τη Μαρίνα και τώρα ζητάς και τα ρέστα? Κάθαρμα! Παράτα με ήσυχη, δεν θέλω να σε ξαναδώ!»

«Τη Μαρίνα? Ποια…. Α, τη Μαρίνα. Η Μαρίνα ήταν απλώς μια αφορμή, ήταν, ήταν ένα λάθος, πίστεψέ με. Εσένα θέλω. Σε θέλω σαν τρελλός!» μου απάντησε αφηνιασμένος.

«Κι έπρεπε να με βρεις τυχαία στο δρόμο για να μου το πεις? Αι παράτα μας ρε Στέφανε!» κι έκανα να φύγω.

«Όχι! Όχι! Μην φεύγεις! Όχι! Δώσ’ μου άλλη μια ευκαιρία. Μια τελευταία ευκαιρία. Σ’ αγαπάω Βάλια. Πάντα σ’ αγαπούσα. Εγω...»

«Στέφανε, σταμάτα!! ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ!!» του φώναξα τόσο δυνατά, που ένας-δυο περαστικοί γύρισαν και μας κοίταξαν.

Ήταν η σειρά του να μαρμαρώσει.

«Τι έκανες?»

«Δεν άκουσες? Παντρεύτηκα!» του είπα, δείχνοντάς του τη βέρα μου.

«Ελπίζω να αξίζει.»

«Βεβαίως και αξίζει. Είναι ο Βασίλης. Τον θυμάσαι τον Βασίλη, που του έκλεψες τη γυναίκα? Ή τον ξέχασες κι αυτόν, όπως την Μαρίνα???»

«…Ποιος?...»

Έμεινε για τέσσερα δευτερόλεπτα αμίλητος και μετά… λιποθύμησε!!!

Λιποθύμησε, μπροστά στα μάτια μου, μες τη μέση του δρόμου!
Δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα. Έσκυψα πάνω του κι άρχισα να του χτυπάω ελαφρά το πρόσωπο φωνάζοντας το όνομά του. Δυο-τρεις άλλοι περαστικοί είχαν σταθεί από πάνω μας και τους ζήτησα βοήθεια. Τον σήκωσαν και τον κάθησαν σ’ ένα παγκάκι. Άρχισε να συνέρχεται. Ήταν κατάχλωμος. Δεν μπορούσα να καταλάβω όμως το λόγο. Τόσο πολύ του είχε στοιχίσει ότι παντρεύτηκα τον Βασίλη?

«Είσαι καλύτερα?» τον ρώτησα. «Μπορείς να σηκωθείς? Στέφανε, πρέπει να γυρίσω στο σπίτι μου. Είσαι εντάξει?»

«Βάλια, σε παρακαλώ. Πήγαινέ με σπίτι μου. Εδώ πιο πάνω είναι.

Κάτι μέσα μου με έτρωγε, το παραδέχομαι. Δεν μπορούσα να τον αφήσω. Σηκωθήκαμε και σιγά-σιγά πήγαμε στο σπίτι του.

Ήταν δύο τετράγωνα παρακάτω, σε μια καινούρια πολυκατοικία, στον τρίτο όροφο.

«Ώστε εδώ μετακόμισες λοιπόν, κι εγώ σ’έψαχνα στο παλιό σου σπίτι και στο παλιό σου κινητό, ε?»

Εκείνος ήταν ακόμα χλωμός. «Ναι, εδώ» μου απάντησε.

«Εδώ μένεις με το .. Μαρινάκι, Στέφανε?»

«Αχ, Βάλια, σε παρακαλώ. Σου είπα, η Μαρίνα ήταν ένα λάθος…»

«Δεν σε ρώτησα αυτό, αλλά, δεν πειράζει. Μην απαντάς, δεν χρειάζεται. Εξάλλου φαίνεται ότι μάλλον δεν μένεις μόνος»

«Βάλια, εγώ..»

«Εσύ με κορόιδεψες. Αυτό έκανες εσύ. Και δεν θα στο συγχωρέσω ποτέ. Δεν είχες καν τα κότσια να μου εξηγήσεις από το τηλέφωνο γιατί με άφησες»

«Εχασα το κινητό μου και … και δεν θυμόμουν απ’ έξω τον αριθμό σου κι όταν άλλαξα συσκευή δεν…»

«Άστο Στέφανε. Άστο.»

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό μου. Φτου! Ήταν ο Βασίλης! Έκανα νόημα στον Στέφανο να σωπάσει.

«Ναι? Ελα. Ναι, έρχομαι, μόλις τελείωσα τον καφέ με την Μαρία. ….. Ξέρω τι ώρα είναι Βασίλη. Σου είπα, έρχομαι. Σε μισή ώρα το πολύ θα είμαι σπίτι»

Έκλεισα το τηλέφωνο και κοίταξα τον Στέφανο στα μάτια. «Ο Βασίλης. Φεύγω. Να προσέχεις Στέφανε»

Άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματός του και βγήκα. Εκείνος με κοίταζε σαν δαρμένο σκυλί.

«Βάλια, δεν αγάπησα ποτέ κανέναν όσο εσένα», μου είπε έτοιμος να κλάψει.

«Ας με κρατούσες, τότε!» του απάντησα τσαντισμένη, καλώντας το ασανσέρ.

«Δώσ’ μου τον αριθμό του κινητού σου τηλεφώνου. Τουλάχιστον να μιλάμε καμιά φορά.»

«Δεν είναι καλή ιδέα. Δεν είμαι για τέτοια τώρα.»

«Σε παρακαλώ, μόνο για να μαθαίνω ότι είσαι καλά»

Έκανα ένα μορφασμό, ξεφύσηξα και άρχισα να του λέω τον αριθμό μου. Δεν μπορούσα να φανταστώ εκείνη τη στιγμή ότι η κινητή τηλεφωνία θα είχε την τιμητική της εκείνη την ημέρα…

Αφού τον αποθήκευσε μου έδωσε το κινητό του. «Ρίξ’ του κι εσύ μια ματιά ότι καταχώρησα σωστά τον αριθμό».

Πήρα το κινητό του στα χέρια μου. Έριξα μια γρήγορη ματιά. Ναι. Ο αριθμός ήταν αποθηκευμένος σωστά.

Εκείνη τη στιγμή όμως, το κινητό του, ενώ ακόμα το κοιτούσα, χτύπησε.

Στην οθόνη δεν φάνηκε αριθμός, μα μόνο «το μωρό μου» να αναβοσβήνει.

«Αντίο Στέφανε!!» του είπα σχεδόν πετώντας του το κινητό. «Το… μωρό σου σε ψάχνει»
Άνοιξα την πόρτα του ασανσέρ και μπήκα μέσα.

Την ώρα που έκλεισε η πόρτα και το ασανσέρ ξεκινούσε, τον άκουσα να απαντάει «Ελα, τώρα θα σ’ έπαιρνα!» κάπως τσαντισμένος. Αλλά δεν μ’ ένοιαζε. Εγώ κατέβαινα και ευχόμουν να μην τον είχα δει εκείνη την ημέρα.
….

Φτάνοντας σπίτι ο Βασίλης με περίμενε πάααρα πολύ νευριασμένος.

«Ρε Βάλια? Μας δουλεύεις κανονικότατα? Τι ώρα είναι αυτή? Ξέρεις τι ώρα μου είχες πει ότι θα γύριζες σπίτι? Εχεις έρθει με δύο ώρες καθυστέρηση!»

«Συγνώμη κύριε προϊστάμενε!» του απάντησα εγώ πολύ θυμωμένα.

Κι έτσι άρχισε ένας υπέροχος καυγάς! Άρχισε αυτός να μου λέει ότι έχω αλλάξει κι ότι αρχίζω και αντιδρώ και ότι δεν είναι συμπεριφορά παντρεμένης γυναίκας αυτή. Εγώ του επιτέθηκα λέγοντάς του ότι παράτησα την θέση μου στην εταιρία για χάρη του, ε δεν θα παρατήσω και τη ζωή μου!

Κι όπως καταλαβαίνετε, έγινε ένας μικρός χαμός.

Την ώρα του κακού χαμού, ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου.

«Να!! Ποιός είναι τέτοια ώρα Βάλια?? Εεε?» μου είπε με το ύφος του αφεντικού, αυτό το ύφος που με εξόργιζε.

Αρπαξα το κινητό μου και διάβασα το μήνυμα.

ΕΙΣΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕΞΗΓΗΣΩ.

Ο αριθμός ήταν άγνωστος, αλλά δεν ήμουν χαζή. Ήταν ο Στέφανος.

«Τίποτα. Η Μαρία είναι.»

Ο Βασίλης περίμενε κι άλλες εξηγήσεις, αλλά φυσικά τον κοίταξα με το βλέμμα που αντιπαθούσε περισσότερο και του είπα «Δεν κατάλαβα τώρα! Θα μας κάνεις και ανάκριση? Κοίτα να ασχοληθείς λίγο με την ανύπαρκτη ερωτική μας ζωή και άσε το κινητό μου στην άκρη»

Αυτός πήρε μια βαθιά ανάσα, πήρε το ύφος γενικού διευθυντού που απευθύνεται σε δούλο και φωνάζοντας μού είπε όλο θυμό και φωνές «Η ερωτική μας ζωή είναι μια χαρά και δεν σηκώνω κουβέντα! Οσο για τα τηλεφωνήματά σου, αν θες να ξέρεις απαιτώ να γνωρίζω ποιός σου στέλνει μηνύματα, ποιός σε καλεί και ποιόν καλείς από το κινητό σου! Όπως εγώ δεν κρύβω τίποτα, απαιτώ να μην κρύβεις κι εσύ! Τ’ ακούς??»

Ο Θεός είναι μεγάλος όμως, φίλοι μου. Ο λαός λέει ότι ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη. Κι εκείνη τη στιγμή μάλλον ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί κι ο Θεός δεν κοιμόταν…

Εκείνη τη στιγμή της οργισμένης απάντησης του Βασίλη, χτύπησε το κινητό του!

«Μπά???? Εντεκάμιση η ώρα το βράδυ σε ψάχνουν οι φίλοι σου??? Για να δω, ποιός είναι?»

Προσπάθησε να με πιάσει, αλλά ήμουν πάντα πιο γρήγορη και πιο ευέλικτη από αυτόν. Άρπαξα το κινητό από το τραπέζι του σαλονιού.

Στην οθόνη δεν φάνηκε αριθμός, αλλά… το όνομα «Μαρίνα» να αναβοσβήνει!

Του το έδωσα με μίσος. «Απάντησέ το ΤΩΡΑ! Και μην τολμήσεις να της πεις ότι είμαι δίπλα σου! ΤΩΡΑ!»

Ο Βασίλης άσπρισε. Πήρε το κινητό στα χέρια του.

«ΤΩΡΑ Βασίλη, αλλιώς τα μαζεύω και φεύγω!»

Απάντησε. Δεν της είπε ότι ήμουν δίπλα, αλλά δεν χρειάστηκε. Φαινόταν από το ύφος του.

«Ναι? Γεια. Ναι. Ναι. Όχι. Μάλιστα. Καληνύχτα.»

«Δεν μου λες Βασιλάκη? Τι δουλειά έχει τέτοια ώρα να σου τηλεφωνάει η Μαρίνα? Ποια? Η Μαρίνα?? Υποτίθεται ότι έχετε χαθεί εδώ και τόσο καιρό! Τι συμβαίνει Βασίλη?? Μήπως να της τηλεφωνήσω να τη ρωτήσω???»

Αυτός εγκατέλειψε το ύφος χιλίων καρδιναλίων που είχε μέχρι πριν πέντε λεπτά και με ταπεινότητα μου είπε:

«Δεν ήθελα να σε στεναχωρέσω. Τώρα τελευταία η Μαρίνα μού τηλεφωνάει, μα εγώ την απορρίπτω. Σου το ορκίζομαι, τη Μαρίνα δεν την έχω ξαναδεί από τότε. Με τη Μαρίνα δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως. Πού και πού μου στέλνει κανένα μήνυμα, μα της είπα ότι παντρευτήκαμε κι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι μεταξύ μας. Κάποια στιγμή θα το πάρει απόφαση.»

Δεν συνέχισα τον καυγά γιατί είχα κι εγώ λίγο λερωμένη τη φωλιά μου. Πριν λίγα λεπτά είχα λάβει μήνυμα από τον Στέφανο, οπότε προς το παρόν δεν ήθελα να επιτεθώ στον Βασίλη για τα μηνύματα της Μαρίνας.

Του είπα ότι είμαι κουρασμένη και ότι πάω για ένα ντους και ύπνο.

Στο μπάνιο, πήρα μαζί μου το κινητό μου. Ξαναδιάβασα το μήνυμα του Στέφανου.

Αποφάσισα να του απαντήσω:

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ.
ΘΕΛΩ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Και μετά από ένα λεπτό μού ήρθε η απάντηση:

ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΕΣΕΝΑ. ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ, Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ, ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΥΤΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΠΑΘΟΥΣ ΜΑΣ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ,
ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ… ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.

Και τότε βαθιά μέσα μου άναψε πάλι μια μικρή φλόγα, μια κάψα, μια λαχτάρα για όλα όσα είχα στερηθεί πολύ καιρό από τον σύζυγό μου..

(συνεχίζεται….)

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

2007-04-24T09:40:00.000+03:00

Καλοί μου φίλοι,

Το Σάββατο 28 Απριλίου θα διαβώ το κατώφλι της εκκλησιάς μαζί με τον πάπιο, ξεκινώντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στη δική μου ζωή.

Θέλω μέσα από την καρδιά μου να σας ευχαριστήσω ΟΛΟΥΣ για τα καλά σας λόγια και για τις πολύτιμες ευχές.

Οι φίλοι είναι πολύτιμοι. Και ειδικά οι φίλοι που επιλέγουν να είναι φίλοι κάποιου που στην ουσία δεν γνωρίζουν, είναι ιδιαίτερα ξεχωριστοί.

Ο γλυκός Ασκαρδαμυκτί έκανε πάλι το θαύμα του, με ένα πολύ πρωτότυπο δώρο στο οποίο συμμετείχατε όλοι σας με τα σχόλιά σας.

Με συγκινήσατε!

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, σας φιλώ πολύ και σας εύχομαι.... και στα δικά σας!!!

Anima Rana

Υ.Γ. .... Για δείτε λίγο πιο κάτω το νέο επεισόδιο "Βάλια". Για να μην μου παραπονιέστε βρε!

ΒΑΛΙΑ - μέρος 6ο

2007-04-24T09:37:00.000+03:00

«Η Μαρίνα με παράτησε για το Στέφανό σου. Με παράτησε για πάντα…. για πάντα…. για πάντα….»

Ξυπνούσα τη νύχτα από εφιάλτες απίστευτους! Είχα χάσει πια τον ύπνο μου και δεν είχα πια όρεξη ούτε για φαγητό, ούτε για δουλειά, ούτε για διασκέδαση.

Τα πρωινά πήγαινα στη δουλειά με κλειστό το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Στο γραφείο έπινα μόνο καφέ και δεν έτρωγα τίποτα. Στο σπίτι αντικαθιστούσα τον καφέ με τη βότκα-λεμόνι.

Κι έτσι, περνούσε ο καιρός….

Ο Στέφανος δεν απάντησε ποτέ πια στο τηλέφωνο. Το κινητό του ήταν μονίμως κλειστό ενώ μετά από λίγο καιρό πρέπει να άλλαξε και τον αριθμό του σταθερού του τηλεφώνου γιατί όταν τηλεφωνούσα το μόνο που άκουγα ήταν ένα αυτόματο μήνυμα ότι ο αριθμός που καλώ δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή.

Ο Βασίλης το είχε πάρει πολύ πιο ψύχραιμα από εμένα και μου είχε κάνει εντύπωση. Την πρώτη εβδομάδα ήταν αμίλητος και σπανίως μου μιλούσε ή με κοιτούσε στα μάτια. Τη δεύτερη εβδομάδα όμως άρχισε να ανεβαίνει ψυχολογικά και κάθε μέρα που περνούσε ήταν όλο και καλύτερα.

Έξι μήνες μετά, ο Βασιλάκης είχε γίνει όπως πριν. Λες και η αποχώρηση της Μαρίνας του είχε κάνει καλό τελικά.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν το ίδιο καλά και για μένα.

Έξι μήνες μετά, εγώ συνέχιζα να πηγαίνω στη δουλειά με κλειστό το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο, να πίνω σκέτο καφέ, να μην τρώω σχεδόν τίποτα και στο σπίτι να τσιμπάω λίγο και να πνίγω την στεναχώρια μου στη βότκα.

Μία Παρασκευή απόγευμα μετά τη δουλειά ο Βασίλης μου ζήτησε να μιλήσουμε.

«Τι θα γίνει Βάλια? Θα είσαι για πολύ καιρό έτσι?»

«Γιατί, ενοχλώ κανέναν? Την δουλειά μου δεν την κάνω σωστά? Τι πρόβλημα υπάρχει?»

«Κανένα πρόβλημα στη δουλειά, αλλά μου λείπει το φιλαράκι μου. Θες να πάμε για φαγητό το βράδυ να ξεχαστούμε?»

Είχα να βγω έξω από εκείνη τη φορά που είχαμε βγει οι τέσσερίς μας. Σάστισα για λίγο, δίστασα να απαντήσω, αλλά κοιτώντας το πλατύ χαμόγελό του χαμογέλασα κι εγώ ελαφρά και δέχτηκα.

Μετά τη δουλειά πήγαμε σε ένα μικρό αλλά ζεστό ταβερνάκι για φαγητό. Ήταν πολύ ωραία και πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό ένιωσα πιο ήρεμη και πιο χαλαρή.

Ο Βασίλης είχε αυτό το χάρισμα. Να κάνει μια γυναίκα να μην νιώθει ότι πολιορκείται από κάποιον αδίστακτο κατακτητή άντρα. Όταν ήμουν μαζί του ένιωθα σαν να ήμουν με τον μεγάλο μου αδελφό. Πολλές φορές είχα σκεφτεί ότι αν είχα αδερφό, θα ήταν κάποιος σαν τον Βασίλη.

Πέρασα όμορφα.

Την επόμενη Παρασκευή μού πρότεινε να πάμε πάλι για φαγητό μετά τη δουλειά. Και είπα ναι.

Την μεθεπόμενη μού είπε να πάμε σινεμά και μετά για φαγητό. Και πάλι είπα ναι.

Δύο μήνες γινόταν αυτή η ιστορία. Κάθε Παρασκευή βγαίναμε για φαγητό, σινεμά, θέατρο ή απλώς για μια έκθεση βιβλίου ας πούμε.

Μια Παρασκευή βγήκαμε για ποτό.

Την άλλη μέρα ξύπνησα κοιτώντας γύρω μου σαν χαμένη. Μια σωμόν κουρτίνα ήταν το πρώτο πράγμα που αντίκρισα. Δύο γκραβουρίτσες στον λευκό τοίχο… ένα χαριτωμένο πορτατίφ… λευκά σεντόνια με πορτοκαλί ρίγες… ο Βασίλης ξαπλωμένος δίπλα μου να κοιμάται…

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΞΑΠΛΩΜΕΝΟΣ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ?????

Πετάχτηκα σαν την τρελλή! Πετάχτηκε κι αυτός πανικόβλητος στον ύπνο του.

Ε ναι, ήταν πλέον γεγονός. Πιο χάλια δεν μπορούσα να τα κάνω. Είχα κάνει αυτό που δεν έπρεπε να κάνω. Κοιμήθηκα με τον προϊστάμενό μου.

Ένιωσα απαίσια, δεν ήξερα πού να κρυφτώ. Είχα ντραπεί τόσο πολύ.

Αυτός ήταν αμίλητος και ξαφνιασμένος.

«Έγινε αυτό που νομίζω ότι έγινε?» με ρώτησε

«Μάλλον. Σάμπως θυμάμαι?» απάντησα εγώ

Σηκώθηκε πρώτος και μπήκε στο μπάνιο να κάνει ένα ντους. Αφού τελείωσε μπήκα κι εγώ.

Φάγαμε μαζί πρωινό. Το σπίτι του ήταν πολύ περιποιημένο. Σίγουρα πρέπει να μπαινόβγαινε κάποια γυναίκα εκεί μέσα. Δεν μπορούσα να εξηγήσω αλλιώς τόσο γούστο…

Αφού τελειώσαμε το πρωινό μας, με κοίταξε πολύ σοβαρά, πήρε μια βαθιά ανάσα και μου είπε:

«Βάλια, εδώ και καιρό θέλω να σου πω κάτι. Και μάλλον ήρθε η ώρα. Ξέρεις ότι τόσα χρόνια είμαστε φίλοι, αλλά και συνεργάτες. Περάσαμε δύσκολες στιγμές, αλλά και όμορφες. Πάντα ήμουν κατά του γάμου, το ξέρω. Κι είχα σκοπό να συνεχίσω να είμαι. Όταν πέθανε η Λία, η μητέρα μου κατέρρευσε. Η Λία ήταν τελείως διαφορετική από εμένα, το ξέρεις, στα είχα πει και τότε. Ενώ εγώ… Εγώ έχω κάνει πολλά στη ζωή μου. Μη με βλέπεις έτσι σοβαρό και τυπικό. Έκανα πολλά. Ό,τι κι αν έκανα όμως, δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό που κατάλαβα όταν χάσαμε τη Λία. Ότι ένα παιδί είναι αναντικατάστατο για έναν γονιό. Δεν θέλω μόνο μια σχέση και μια τρέλλα. Θέλω οικογένεια.

Γι’αυτό… Βάλια…. Θέλεις να παντρευτούμε??»

Έμεινα άφωνη! Το πρώτο που μου ‘ρθε στο μυαλό το ξεστόμισα. «Συγνώμη, γιατί δεν παντρευόσουν τη Μαρίνα τότε και την είχες τόσα χρόνια αστεφάνωτη?»

«Δεν θέλω να το συζητήσω. Το μόνο που έχω να σου πω είναι ότι εκείνη δεν ήθελε. Είτε το πιστεύεις, είτε όχι. Δεν ήθελε και με την πρώτη ευκαιρία έφυγε.»

Στάθηκα για λίγο αμίλητη και αναλογίστηκα πώς ήταν η ζωή μου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Είχα παντρευτεί πριν πολλά χρόνια έναν όμορφο άντρα, μα πολύ γυναικά, που δεν δίστασε να πηδήξει την υποτιθέμενα καλύτερή μου φίλη και μάλιστα μες το σπίτι μας και να τους πιάσω και στα πράσα.

Μετά, πέρασα μια φάση κατάθλιψης, για να πέσω τελικά στην αγκαλιά του «μίστερ τέλειου» να ξετρελλαθώ με τις απολαυστικές στιγμές ηδονής, ρομαντισμού και συναισθήματος που μου προσέφερε.

Μέχρι που κι αυτός, όπως όλοι, μόλις βρήκε μια άλλη που πρόθυμα θα άνοιγε τα σκέλια της και θα του προσέφερε στο πιάτο μια νέα και λαχταριστή σαρκική εμπειρία, με παράτησε.

Καθήκια!

Στεκόμουν μπροστά σε έναν άνθρωπο που όλοι θα αποκαλούσαν «καλό παιδί». Με καλούς τρόπους, με ευαισθησίες και έξυπνο. Δεν ήταν αυτός που θα παρακαλούσα κάθε βράδυ να τρώει λαίμαργα το κορμί μου, αλλά ήταν αυτός που θα μπορούσα να εμπιστευτώ.

Και παντρευτήκαμε!

…………..

- «Ναι μητέρα. Ο,τι πείτε. Θα το κανονίσω εγώ, μην σας απασχολεί καθόλου»

-…..

- «Μα ναι. Ασφαλώς και θα κανονίσουμε με τον δικό σας γιατρό, μην ανησυχείτε. Ε… μητέρα, σας αφήνω τώρα γιατί μου χτυπάνε το κουδούνι. Αντίο»

κλάτς!

«Αι στο διάολο, μητέρα!» μονολόγησα.

Η μάνα του Βασίλη ήταν κάτι παραπάνω από φορτική. Μου είχε σπάσει τα νεύρα. Όλο υποδείξεις, όλο παρατηρήσεις και όλο σχόλια ήταν. Της την είχε δώσει πολύ στα νεύρα που για μένα ήταν δεύτερος γάμος ενώ για το βλαστάρι της ήταν ο πρώτος. Είχε την απαίτηση να την αποκαλώ «μητέρα», πράγμα που φυσικά εγώ σπανίως έκανα, κι όταν το έκανα, είχα πάντα ειρωνικό ύφος. Όχι μόνο επειδή δεν το ένιωθα, αλλά επειδή ήθελα και να της την σπάσω με το ύφος μου!

Ήμασταν παντρεμένοι ήδη ενάμιση χρόνο. Στη δουλειά είχα πάρει μετάθεση σε κάποιο άλλο τμήμα, γιατί δεν επιτρεπόταν να δουλεύουν συγγενείς στον ίδιο χώρο.

Δεν μου άρεσε πολύ η δουλειά που έκανα. Ήταν βαρετή και δίχως το ενδιαφέρον που είχε η προηγούμενη θέση μου, αλλά επέλεξα να είμαι εγώ αυτή που θα φύγει, για να ευχαριστήσω τον Βασίλη.

Ενάμιση χρόνο μετά, ο γάμος μας είχε ήδη γίνει μια ρουτίνα. Το πρωί πηγαίναμε μαζί στη δουλειά. Εγώ τελείωνα πάντα πρώτη, γύριζα σπίτι και μαγείρευα και μετά από κανένα δίωρο γύριζε κι ο Βασίλης κουρασμένος. Τρώγαμε, αυτός ξάπλωνε λίγο, εγώ έκανα δουλειές στο σπίτι και όταν ξυπνούσε πίναμε καφέ.

Το βράδυ τρώγαμε στις 9 και μετά βλέπαμε λίγο τηλεόραση. Στις 11 το πολύ έπρεπε να πέσουμε για ύπνο και ούτε συζήτηση για λίγο ποτό. Είχαμε μόνο ένα μπουκάλι ουίσκι και μερικά μπουκάλια κρασί. Το κρασί ήταν το μόνο που μου «επιτρεπόταν» να πιω. Η βότκα δεν έμπαινε στο σπίτι μας. Βλέπετε η … «μητέρα» ισχυριζόταν ότι το ποτό ήταν ο λόγος που εγώ δεν καταφέρνω να τους κάνω ένα εγγόνι και κάθε τρεις και λίγο μού έδινε τηλέφωνα ειδικών γιατρών για να λύσω το πρόβλημά μου. Γιατί βέβαια, εγώ αποκλειστικά έφταιγα. Όχι το γεγονός ότι για να κάνουμε έρωτα με το γιο της έπρεπε να κλείσω ραντεβού δυο βδομάδες νωρίτερα… Κι όποτε κάναμε, ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο και σύντομο.

Κάθε Πέμπτη ο Βασίλης πήγαινε στις συναντήσεις κάποιας συμβουλευτικής ομάδας. Από τότε που είχε πεθάνει η αδερφή του, είχε ξεκινήσει τις συνεδρίες, αλλά τώρα πια, ήταν αυτός που συμβούλευε τους άλλους πώς να παλέψουν με την κατάθλιψη.

Τις Πέμπτες εγώ πήγαινα στο γυμναστήριο για να βγάλω όλη την αρνητική ενέργεια που με κυρίευε. Ένιωθα πνιγμένη, σκασμένη και μίζερη.

Μια Πέμπτη λοιπόν, μια κοπέλα που είχα γνωρίσει στο γυμναστήριο, η Μαρία, μου πρότεινε να πάμε για καφέ στην περιοχή της. Εκείνη έμενε μακριά από εμένα, αλλά η δουλειά της ήταν δίπλα στο γυμναστήριο, γι’ αυτό τη βόλευε. Με πήρε με το αυτοκίνητό της και πήγαμε για καφέ σε μια ωραία καφετέρια κοντά στο δικό της σπίτι.

Αρχίσαμε το κουτσομπολιό και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Ήμουν ασυνόδευτη, οπότε μπορούσα να πιω και καμιά βοτκίτσα. Ήπια δύο και όταν είδα τι ώρα ήταν, της είπα ότι έπρεπε να φύγω. Πλήρωσα τον καφέ της και τα ποτά μου και φύγαμε.

«Μαρία, σ’ευχαριστώ πολύ. Πέρασα πολύ ωραία. Ξεχάστηκα λίγο και χαλάρωσα!»

«Αχ, κι εγώ πέρασα πολύ ωραία Βάλια. Να το ξανακάνουμε. Ελα τώρα να σε πάω μέχρι κάποιο σημείο με το αυτοκίνητο»

«Όχι, όχι, δεν χρειάζεται. Θέλω να περπατήσω λίγο. Να, θα περπατήσω μέχρι τη στάση του μετρό. Δεν είναι μακριά. Καληνύχτα και πάλι σ’ευχαριστώ»

Και τότε η μίζερη και βαρετή ζωή μου, αποφάσισε πάλι να αλλάξει.

Περπατούσα αργά και χαλαρά, ζαλισμένη λίγο από τις δύο βότκες – μιας που πλέον τις είχα ξεσυνηθίσει. Καθώς πλησίαζα στην στάση ο κόσμος πλήθαινε. Περπατούσαν όλοι βιαστικά στον κεντρικό αυτό δρόμο. Μέσα στο χαλαρό μου μυαλό μπορούσα να ακούσω τις ομιλίες τους, διάφορες λέξεις διάσπαρτες που όλες μαζί δεν έβγαζαν νόημα, αλλά για τον κάθε έναν άνθρωπο ξεχωριστά ήταν μια σκέψη, μια συζήτηση, μια ευχή… Αχ! Μέσα σ’όλες αυτές τις ανάκατες λέξεις, μέσα στο πλήθος μού φάνηκε ότι άκουσα και το όνομά μου. Τι παράξενο τελικά. Μέσα στην οχλαγωγία να νιώθεις ότι κάποιος σε φωνάζει. Βάλια… Βάλια… Βάλια…

«Βάλιααα!»

Γύρισα απότομα και τρομαγμένη. Μια φιγούρα ερχόταν τρέχοντας από μακριά σαν κυνηγημένη. Περνούσε ανάμεσα στο πλήθος, έσπρωχνε, σκόνταφτε, μα συνέχιζε να τρέχει προς το μέρος μου.

«ΒΑΛΙΑΑΑ!!!!»

Προσπαθούσα να καταλάβω ποιος ήταν. Είχε αρχίσει να νυχτώνει και δεν έβλεπα πολύ καθαρά.

«Σταμάταααα! Περίμενε, Βάλιααα!»

Η φιγούρα άρχισε να πλησιάζει αρκετά κι εγώ είχα σταματήσει στη μέση του δρόμου και περίμενα κοιτώντας με απορία…

Μαρμάρωσα. Πάγωσα. Κέρωσα.

Ήταν αυτός! Ήταν ο Στέφανος! Ο Στέφανος κατακόκκινος, ιδρωμένος, με βλέμμα γεμάτο απελπισία και, πάνω απ’ όλα, βουρκωμένος!

Σταμάτησε λαχανιασμένος μπροστά μου.

«Βάλια μου, αγάπη μου, σε βρήκα!»

(συνεχίζεται….)

ΒΑΛΙΑ - μέρος 5ο

2007-04-17T09:20:00.000+03:00

Ήταν μια ζεστή βραδιά και όλοι ήμασταν ακριβώς στην ώρα μας.

Από μακριά είδα τον Βασίλη και τη Μαρίνα και τους χαιρέτησα χαμογελαστή κουνώντας σαν μικρό παιδί το χέρι μου.

Συναντηθήκαμε μπροστά στην είσοδο του εστιατορίου. Η Μαρίνα μου χαμογέλασε ζεστά κι έριξε μια γρήγορη ματιά στον Στέφανο. Ο Βασίλης είχε το σοβαρό του και καλησπέρισε χωρίς πολλά-πολλά. Τους σύστησα και μπήκαμε στο εστιατόριο….

Σας έχει συμβεί κάποια στιγμή της ζωής σας να θυμηθείτε ένα γεγονός του παρελθόντος και να συνειδητοποιήσετε ότι το συγκεκριμένο γεγονός στην ουσία ήταν μια αποκάλυψη της γυμνής αλήθειας, μα εσείς, τυφλοί, δεν μπορέσατε να την δείτε εγκαίρως?...

Σας έχει συμβεί να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο λέγοντας «μα τι βλάκας ήμουν, δεν έβλεπα τι γινόταν μπροστά στα μάτια μου»?...

Εμένα ναι, μου συνέβη. Τώρα, μετά από καιρό πια, μπορώ να τα θυμάμαι και να τα διηγούμαι. Αλλά τότε έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου…

Η βραδιά μας κύλησε ήρεμα. Εγώ καθόμουν απέναντι από τον Βασίλη κι η Μαρίνα απέναντι από τον Στέφανο. Για κάποιο ανεξήγητο, τότε, λόγο μου είχε φανεί ότι η Μαρίνα είχε επιδιώξει να καθήσουμε κατά αυτόν τον τρόπο.

Δόξα τω Θεώ, ηλίθια δεν ήμουν. Την είχα δει πώς κοιτούσε στα πεταχτά τον Στέφανο, αλλά έκανα πως δεν έδινα σημασία. Στο κάτω-κάτω ίσως να ζήλευε που ο Βασίλης μού είχε τόση αδυναμία τελικά.

Εκείνη δεν ήταν εντυπωσιακή. Ήταν όμως καλλιεργημένη και χαριτωμένη μπορώ να πω. Ταίριαζε με τον Βασίλη, μιας που ούτε αυτός ήταν ο άντρας που όλες οι γυναίκες θα ποθούσαν στο κρεββάτι τους. Προφανώς είχε βρει ο ένας στο πρόσωπο του άλλου το ιδανικό ταίρι, γιατί αλλιώς δεν μπορούσα να εξηγήσω το γεγονός ότι ήταν μαζί τόσα χρόνια, συζούσαν, αλλά δεν ήθελαν να παντρευτούν.

Στη διάρκεια του δείπνου μιλήσαμε για τις δουλειές μας, τα ενδιαφέροντά μας, για τον κινηματογράφο, τα βιβλία, τη μουσική και, φυσικά, το φαγητό, μιας που το εστιατόριο που είχε διαλέξει ο Στέφανος ήταν πραγματικά μια άριστη επιλογή.

«Αλήθεια» του είπε η Μαρίνα με λίγο νάζι και κοιτώντας τον στα μάτια «έρχεστε συχνά σε τόσο όμορφα εστιατόρια? Είσαι ένας μπον-βιβέρ Στέφανε?». Εκείνος χαμογέλασε γοητευτικά και της απάντησε «πάντα..». Εγώ έριξα μια ματιά στον Βασίλη κι αυτός σε εμένα.

Κάποια στιγμή, ενώ μιλούσαμε για μια έκθεση φωτογραφίας που ήθελε ο Στέφανος να πάμε, η Μαρίνα πάλι άλλαξε θέμα συζήτησης και ρώτησε ευθέως «Θα παντρευτείτε?». Αμέσως ο Βασίλης την αγριοκοίταξε και της είπε «Μαρίνα!»

«Γιατί..’Μαρίνα’ Βασίλη? Πειράζει που τα ρωτάω τα παιδιά?»

«Κάνεις αδιάκριτες ερωτήσεις και δεν είναι του τύπου σου»

«Δεν νομίζω να με παρεξήγησε η Βάλια. Ε, Βάλια?»

Εγώ, ξεροκαταπίνοντας, αποκρίθηκα «Όχι, αλλοίμονο, απλά, να, εμείς είμαστε πολύ λίγο καιρό μαζί και ούτε καν έχει περάσει από το μυαλό μας κάτι τέτοιο»

Και τότε με διέκοψε ο Στέφανος όμως για να της πει με ένα πλατύ χαμόγελο «Είμαι κατά του γάμου!»

Επικράτησε σιγή στο τραπέζι. Δεν είχα συζητήσει ποτέ με τον Στέφανο το κεφάλαιο ‘γάμος’ γιατί θεωρούσα ότι ήταν πάρα πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Αλλά το να ακούω από τα χείλη του αυτή τη φράση και μάλιστα χαμογελαστά, με πείραξε.

«Ώστε κι εσύ κατά του γάμου, ε?» συνέχισε η Μαρίνα. «Καλή διασκέδαση Βάλια!» μου είπε πονηρά.

Ο Βασίλης εξοργίστηκε. «Μπορείς να μου πεις τι παριστάνεις τώρα?»

«Ηρεμήστε, ηρεμήστε» διέκοψα εγώ. «Δεν έγινε και τίποτα Βασίλη, συζήτηση κάνουμε, προς Θεού, δεν θα μαλώσουμε κιόλας»

Αν εξαιρέσει κανείς αυτή τη μικρή σεισμική δόνηση, η υπόλοιπη βραδιά κύλησε ομαλά και όμορφα.

Η Μαρίνα συνέχισε να είναι ο αρχηγός στις συζητήσεις και αυτό ομολογώ ότι με ενόχλησε. Ό,τι και να συζητούσαμε, εκείνη φρόντιζε να επεμβαίνει και να κάνει ερωτήσεις πότε στον έναν και πότε στον άλλον. Ήταν ψυχολόγος στο επάγγελμα, αλλά χωρίς να το καταλάβει γινόταν κουραστική στην παρέα, γιατί οτιδήποτε τολμούσε να πει κανείς, εκείνη έπρεπε να το αναλύσει και να το ερμηνεύσει επιστημονικά.

Ερωτήσεις όπως «και ποιός είπαμε ότι είναι ο αγαπημένος σου συγγραφέας?» ή «ώστε προτιμάς τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και όχι τις έγχρωμες?» και «εσύ, μια καλλιτεχνική ψυχή, πώς και έγινες μαθηματικός?» έχαναν το φιλικό χαρακτήρα τους και αποκτούσαν έναν άλλον, πιο καχύποπτο, πιο πονηρό.

Κάτι δεν μου πήγαινε καλά.

Κάτι δεν μου πήγαινε καθόλου καλά…..

Την άλλη μέρα ήμουν στη δουλειά στην ώρα μου. Ετοίμασα τον καφέ μου όπως πάντα και άρχισα τη δουλειά μου. Μόνο όταν η ώρα πήγε 8.45 άρχισα να ανησυχώ για τον Βασίλη. Τόσα χρόνια τον ήξερα, δεν είχε αργήσει ποτέ. Του τηλεφώνησα στο κινητό του τηλέφωνο.

«Παρακαλώ?»

«Βασίλη, η Βάλια είμαι, καλημέρα»

«Καλημέρα Βάλια, ανεβαίνω» είπε και μου το’κλεισε.

Όταν τον είδα μού φάνηκε διαφορετικός. «Είσαι καλά?» τον ρώτησα. «Μια χαρά» μού απάντησε και για όλη την υπόλοιπη μέρα δεν μου μίλησε σχεδόν καθόλου.

Ο δε Στέφανος είχε κλειστό το δικό του κινητό και μου τηλεφώνησε κατά τις 12 το μεσημέρι να μου πει να βρεθούμε το απόγευμα για καφέ.

«Πού είσαι όλο το πρωί? Σου έκανα πέντε κλήσεις, δεν τις είδες?» είπα λίγο εκνευρισμένη.

«Άργησα να σηκωθώ αγάπη μου και πήγα κατ’ευθείαν στο φροντιστήριο για μάθημα. Τώρα μπόρεσα να ξεκλέψω λίγα λεπτά για να σου μιλήσω»

Κι όμως, κάτι δεν μου πήγαινε καλά….

Τις επόμενες τρεις μέρες ήμουν πολύ μπερδεμένη. Ο Βασίλης ερχόταν με ένα παράξενο ύφος στη δουλειά και, αν δεν κάνω λάθος, δεν μιλούσε με τη Μαρίνα στο τηλέφωνο καθόλου. Ο Στέφανος είχε πολλή δουλειά και δεν είχα πάει καθόλου από το διαμέρισμά του.

Την Παρασκευή όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο, είπα να του ανάψω λίγο τα αίματα.

«Σήμερα τι ώρα να έρθω μωρό μου? Τη γνωστή? Μου έχεις λείψει και σε θέλω! Τι κολπάκια θα μου κάνεις σήμερα μωρό μου?»

Και τότε, έγινε το πρώτο σοβαρό.

«Αγάπη μου, να έρθεις καλύτερα αύριο το πρωί? Είμαι ένα πτώμα από όλη τη βδομάδα και θέλω σήμερα να γυρίσω σπίτι, να φάω και να κοιμηθώ»

Πήγα το Σάββατο το πρωί. Ήταν ξύπνιος κι έπινε καφέ. Μαγειρέψαμε, φάγαμε, κοιμηθήκαμε, το βράδυ βγήκαμε για ποτό και μετά όταν γυρίσαμε σπίτι τον στρίμωξα γιατί ήθελα να τον νιώσω μέσα μου σαν τρελλή.

Κάναμε σεξ! Κάναμε άγριο σέξ, μα όχι έρωτα. Ήταν το ίδιο δυνατό και πρόστυχο όπως τις άλλες φορές, αλλά κάτι έλειπε.

Δεν του είπα τίποτα γιατί δεν ήθελα πρώτα να δω αν θα συνεχιστεί αυτό για πολύ.

Αυτό συνεχίστηκε για τρεις εβδομάδες. Εγώ σταμάτησα να πηγαίνω από τις Παρασκευές, αυτός σταμάτησε να μου κάνει έρωτα, μα απλώς με πηδούσε, ενώ ο Βασίλης μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο σοβαρός.

Μέχρι που μία Παρασκευή ο Στέφανος μού ζήτησε να μην πάω καθόλου για το Σαββατοκύριακο. Ρώτησα γιατί, μα μου είπε ότι θέλει να ξεκουραστεί γιατί προετοιμάζει τους μαθητές του για εξετάσεις.

Ολο το Σαββατοκύριακο είχε κλειστό το κινητό του. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Του είχα στείλει γύρω στα είκοσι μηνύματα και είχα κάνει πάνω από τριάντα κλήσεις χωρίς αποτέλεσμα.

Τη Δευτέρα το πρωί, πήγα στη δουλειά 8.25 και βρήκα τον Βασίλη εκεί. Βρήκα τον Βασίλη κουρέλι κι έτρεξα προς το μέρος του.

«Βασίλη? Τι έχεις? Τι συμβαίνει? Εγινε κάτι? Μίλησέ μου!»

Αυτός με κοιτούσε κλαμμένος και δεν είχε δύναμη ούτε να μου μιλήσει. Είχα να τον δω έτσι από τότε που είχε πεθάνει η αδερφή του.

«Βασίλη, πες μου παιδί μου, τι έγινε? Με τρομάζεις!»

Και τότε ο Βασίλης με αγκάλιασε και κλαίγοντας γοερά μου είπε:

«Συγχώρεσέ με Βάλια. Συγχώρεσέ με..»

«Γιατί να σε συγχωρέσω? Εκανες κάτι? Πες μου!»

«Με παράτησε, Βάλια. Με παράτησε. Η Μαρίνα με παράτησε για πάντα. Η Μαρίνα, ναι, η Μαρίνα μου με παράτησε για.... για να φύγει με τον Στέφανό σου!!!»

(συνεχίζεται…)

ΒΑΛΙΑ - μέρος 4ο

2007-04-02T09:39:00.000+03:00

Είχαν περάσει τρεις μήνες από εκείνη την ημέρα που τσακώθηκα άσχημα με τον Βασίλη.

Δεν το ξέχασα ποτέ εκείνο το πρωινό. Μέχρι σήμερα το θυμάμαι και βρίζω τον εαυτό μου που ήμουν τόσο τυφλή και δεν έβλεπα αυτά που ήταν κάτω από τη μύτη μου.

Εκείνο το πρωί μας άκουσε όλη η εταιρία. Ανταλλάξαμε πολύ βαριές κουβέντες και στο τέλος εγώ κατέληξα στην τουαλέτα κλαίγοντας ενώ ο Βασίλης πήρε το σακάκι του και, μονολογώντας δυνατά «δεν κάθομαι λεπτό παραπάνω σ’αυτό το μπουρδέλο», έφυγε κοπανώντας με δύναμη την πόρτα πίσω του. Εκείνη την ημέρα δούλεψα μέχρι τις 11 το βράδυ γιατί, χωρίς το Βασίλη και με τα όσα είχαν προηγηθεί, η δουλειά έμεινε πολύ πίσω. Ανά διαστήματα με έπιαναν τα κλάματα και μου ‘ρχόταν να ετοιμάσω την παραίτησή μου και να του την αφήσω στο γραφείο του ώστε να την βρει το επόμενο πρωί. Τον μισούσα. Τόσα χρόνια ήμασταν οι καλύτεροι συνεργάτες, οι καλύτεροι φίλοι και όλα αυτά τα είχε τινάξει στον αέρα.

Δεν λέω, είχε δίκιο. Είχα αργήσει αφάνταστα εκείνο το πρωί. Αλλά τόση οργή? Τόσο μίσος? Με το που με είδε άρχισε να ουρλιάζει, να φωνάζει μες τα μούτρα μου. «Έχεις τρελλαθεί τελείως? Τι το πέρασες εδώ? Το μπακάλικο του μπαμπά σου, να έρχεσαι και να φεύγεις όποτε γουστάρεις? Ποια νομίζεις ότι είσαι? Ένα τίποτα είσαι εδώ μέσα. Είσαι αυτό που λέω ΕΓΩ ότι είσαι. Χτες έλεγα ότι είσαι αστέρι, σήμερα λέω ότι είσαι σκατά! Τ’ ακούς κορίτσι μου? ΣΚΑΤΑ!!!!»

Άρχισα κι εγώ τότε να φωνάζω. Και τι δεν του είπα. Ότι είναι απαίσιος, ότι είναι κομπλεξικός, ότι είναι τούβλο με δώδεκα τρύπες, ότι είναι ανάγωγος και βλάκας και αν νομίζει ότι η εταιρία του έχει δώσει το δικαίωμα να μιλάει μ’αυτόν τον τρόπο, είναι βαθιά νυχτωμένος. Ότι τόσα χρόνια δεν είχα δώσει κανένα δικαίωμα και ότι μια ζωή ανεχόμουν τις ηλίθιες παραξενιές του, τις βλακώδεις παρατηρήσεις του, τα άνοστα αστεία του και τους βαρετούς καφέδες μετά τη δουλειά μαζί του. Ότι σκατά ήμουν τόσο καιρό που δεν του έλεγα κατάμουτρα πόσο κουραστικός και βαρετός είναι, αλλά σεβόμουν ότι ήταν παλιότερος, ότι είχε μεγαλύτερη θέση και ότι ήταν καταθλιπτικός από τότε που πέθανε η αδερφή του.

Με κοίταξε για τρία δευτερόλεπτα, έσφιξε τα δόντια και μου ‘πε «είσαι μεγάλη πουτάνα». Τότε εγώ έτρεξα στην τουαλέτα κι έβαλα τα κλάματα. Όταν επέστρεψα στο γραφείο μου έτοιμη να του πω ότι παραιτούμαι, έμαθα ότι είχε φύγει βρίζοντας.

Πέρασαν τρεις μήνες από τότε και, ενώ δεν παραιτήθηκα, τα πράγματα μεταξύ μας είχαν γίνει πολύ δύσκολα. Μιλούσαμε ελάχιστα μες την ημέρα και αποκλειστικά και μόνο για υπηρεσιακά ζητήματα. Δεν αργούσα ούτε μισό λεπτό το πρωί κι όταν έπρεπε να καθήσω υπερωρία, δεν με ρωτούσε αν μπορώ, απλά μου το ανακοίνωνε.

Το παράξενο ήταν ότι η απόδοση και των δύο μας συνέχιζε να είναι πάρα πολύ καλή και ο διευθυντής μας στην ουσία δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα γιατί όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια στο τμήμα μας.

Μέσα σ’αυτή τη δύσκολη κατάσταση, ο μόνος που με βοηθούσε να ξεχαστώ ήταν ο Στέφανος. Αχ.. ο Στέφανος!

Ήμασταν πλέον ζευγάρι. Τρεις μήνες πια μαζί. Την ημέρα του καυγά μου με τον Βασίλη, μιλήσαμε δυόμισι ώρες στο τηλέφωνο με τον Στέφανο. Εγώ έκλαιγα κι αυτός με παρηγορούσε και με συμβούλευε να ηρεμήσω και, πάνω απ’ όλα, να μην παραιτηθώ. Ήταν τόσο καλός μαζί μου. Μετά από μερικές μέρες ξαναβρεθήκαμε, πήγαμε πρώτα για ένα ποτάκι, για δύο ποτάκια, για τρια ποτάκια και μετά στο σπίτι του.

Εκεί, ήπιαμε το τέταρτο ποτάκι και μετά έζησα επιτέλους τον έρωτα. Τον έρωτα έτσι όπως δεν τον είχα ξαναζήσει με κανέναν από τους προηγούμενους δεσμούς μου. Ήταν απίστευτος, ήταν γεμάτος ένταση και αισθησιασμό. Με άρπαξε από τη μέση και με φίλησε με πάθος στα χείλη. Φιλιόμασταν δεν ξέρω κι εγώ για πόση ώρα, γιατί ο χρόνος σταμάτησε για μένα εκείνη τη στιγμή. Φιλώντας με, με οδήγησε στο υπνοδωμάτιό του. Εκεί μου ξεκούμπωσε σαν τρελλός το πουκάμισο ενώ εγώ του τραβούσα με μανία το κοντομάνικο μπλουζάκι του. Με πέταξε στο κρεββάτι και όρμησε πάνω μου. Ήταν απίστευτος!

Δεν θυμάμαι πότε αποχωρίστηκα την φούστα μου και το καλσόν μου, θυμάμαι με τι λαχτάρα τα στήθη μου βγήκαν από το σουτιέν τους λες και είχαν δική τους θέληση, λες και τον έψαχναν απεγνωσμένα. Θυμάμαι με τι λαιμαργία τα ρούφηξε και τα έκανε να ξανανιώσουν επιθυμητά και ερεθισμένα. Θυμάμαι τη μυρωδιά του παντού στο σώμα μου, να με φιλάει, να με δαγκώνει, να με γλύφει παντού σαν τρελλός, σαν μανιακός, σαν πεινασμένος. Ξαπλωμένη στο κρεββάτι, με τα χέρια μου να χαιδεύουν πότε την πλάτη του, πότε τα μαλλιά του και πότε τα στήθη μου, τον άφησα να ακολουθήσει το ένστικτό του, να κατέβει χαμηλά στο σώμα μου και να ικανοποιήσει τις ορέξεις του για έντονο σεξ. Τελείωσα ουρλιάζοντας από ηδονή, απόλαυση και λαγνεία. Με βούτηξε και ζήτησε με το βλέμμα να του ανταποδώσω την γενναιόδωρη προσφορά του. Εσκυψα και απολαύσαμε και οι δύο την δική μου λαιμαργία, που τόσο καιρό είχα μείνει «νηστική». Ετοιμος πια να «επιτεθεί» με ξαναπέταξε στο κρεββάτι και με ορμή μπήκε μέσα μου. Χάθηκα σ’έναν κόσμο αισθήσεων, χρωμάτων, αρωμάτων και ήχων. Δεν ήταν απλώς αυτά που κάναμε. Ήταν η πρωτόγνωρη ένταση που ένιωθα. Μια αύρα, ένα κύμα, μια αόρατη δύναμη. Όλα μέσα μου ταρακουνήθηκαν, σώμα και ψυχή. Τελείωσα πάλι ουρλιάζοντας από ηδονή….

Τρεις μήνες είχαν περάσει. Κάθε μέρα βλεπόμασταν, πότε έξω, πότε στο σπίτι του. Κάθε Παρασκευή βράδυ πήγαινα σπίτι του και μέναμε μαζί μέχρι την Δευτέρα το πρωί που έφευγα για τη δουλειά. Κάθε φορά που κάναμε έρωτα έχανα τα λογικά μου. Ισως επειδή τον είχα ερωτευτεί τόσο τρελλά, πάθαινα αυτή την ερωτική υστερία μαζί του. Δεν ξέρω. Ξέρω ότι τότε ήμουν σίγουρη ότι είχα βρει τον άντρα των ονείρων μου. Αυτόν που είναι κούκλος, γυμνασμένος, μορφωμένος, έξυπνος, ευαίσθητος και στο κρεββάτι ταύρος! Θα μπορούσα να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου με έναν τέτοιο άντρα. Τα βράδια που κοιμόμουν σπίτι μου, μου έλειπε πολύ και έκανα όνειρα ότι μια μέρα θα μου ζητούσε να συγκατοικήσουμε και μια άλλη μέρα θα μου ζητούσε να τον παντρευτώ. Είχα καταντήσει σαν μια ερωτευμένη έφηβος.

Οσο για τη δουλειά… Είχα σταματήσει να την θεωρώ «παιδί μου». Συνέχιζα να είμαι υπάλληλος υψηλού επιπέδου και να δουλεύω σκληρά αλλά πλέον η πρώτη μου προτεραιότητα ήταν ο σύντροφός μου, ο αγαπημένος μου, ο κολλητός μου, το φιλαράκι μου, μα και ο εραστής μου, ο Στέφανος. Ο Στέφανος και τα μελί του μάτια, τα ξανθά του μαλλιά, η γλυκιά φωνή του, οι υπέροχες συζητήσεις μας και το ακόμα πιο υπέροχο και άγριο σεξ μας.

Τρεις μήνες πέρασαν. Εκείνη τη Δευτέρα λοιπόν είχα πάει με άλλη διάθεση στη δουλειά μου. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο είχα κάνει μια μεγάλη και πολύ σημαντική συζήτηση με τον Στέφανο. Με θέμα … τον Βασίλη. Μιλήσαμε με τις ώρες. Το εξαντλήσαμε το θέμα και καταλήξαμε κάπου.

Μπαίνοντας στο γραφείο, ο Βασίλης δεν είχε έρθει ακόμα. Η ώρα ήταν 8.25 και πήγα να βάλω έναν καφέ. Γυρίζοντας στη θέση μου, τον είδα. Είχε ήδη καθίσει και κοιτούσε κάτι χαρτιά.

«Καλημέρα» του είπα χαμογελώντας ελαφρά.
«Καλημέρα» μου απάντησε κοιτώντας τα χαρτιά του.

Κάθισα, άναψα τον υπολογιστή μου κι ήπια μια γουλιά καφέ.

«Συμβαίνει κάτι? Σε βλέπω προβληματισμένο» του είπα.

«Ναι ρε γαμώτο, θέλω να…» και σταμάτησε απότομα. «Εντάξει είμαι, σ’ ευχαριστώ» συμπλήρωσε.

Πήγα δίπλα του. Κάθισα ελαφρά πάνω στο γραφείο του. Αυτός σήκωσε το βλέμμα του και αυστηρά μου είπε «τι συμβαίνει? Έχω δουλειά, σε παρακαλώ, αν δεν σε πειράζει…»

«Με πειράζει», του απάντησα. «Θέλω να μιλήσουμε»

«Εχω δουλειά»

«Θα την δούμε μαζί τη δουλειά»

«Δεν γίνεται»

«Γίνεται. Αν θες εσύ, όλα γίνονται»

«Τι θες Βάλια?»

«Ωπα? Με φώναξες με το όνομά μου?»

Εμεινε για λίγο αμίλητος. Με κοιτούσε στα μάτια. Τον κοιτούσα κι εγώ. Ήταν τόσο καλούλης, τόσο γλυκούλης, τόσο φιλότιμος. Θυμήθηκα την κακία που του είχα πει πριν τρεις μήνες για την αδερφή του. Βούρκωσα.

«Βασίλη, συγνώμη..»

Αυτός μόλις με είδε να δακρύζω, γούρλωσε τα μάτια, σηκώθηκε πάνω και μου είπε «Πάμε στην αίθουσα συσκέψεων. Τώρα!»

Τον ακολούθησα. Μπήκαμε μέσα κι έκλεισε την πόρτα.

«Τι θες Βάλια?»

«Να γίνουμε φίλοι»

«Μπα? Για να σκυλοβαρεθείς πάλι μαζί μου?»

«Συγνώμη. Τι άλλο να σου πω? Μου είπες ότι είμαι σκατά για σένα. Τι ήθελες να σου πώ?»

«Δεν είπα ότι είσαι για μένα! Αυτό κατάλαβες?»

Εμένα με είχαν πάρει πλέον τα ζουμιά.
«Ναι, όχι για σένα, για την εταιρία. Τέλος πάντων, δεν θέλω να το συζητήσω. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη για όλα όσα σου είπα τότε. Δεν τα εννοούσα. Σε εκτιμώ αφάνταστα και μου λείπεις. Θέλω να γίνουμε πάλι αυτό που ήμασταν. Συγνώμη Βασίλη, συγνώμη, συγνώμη!» του είπα και πλέον ξέσπασα σε κλάματα.

Αυτός με αγκάλιασε σφιχτά και μου ‘πε «εγώ είμαι αυτός που σου χρωστάει μια συγνώμη. Εγώ το ξεκίνησα εκείνη τη μέρα. Επρεπε να φερθώ πολιτισμένα. Εγώ φέρθηκα σαν ζώον..»

Μείναμε αγκαλιασμένοι για λίγο. Ήμουν τόσο ευτυχισμένη που τα βρήκαμε! Είχα πάλι τον κολλητό μου, τον συνεργάτη μου, το άλλο μου μισό!

«Ελα, σταμάτα το κλάμμα, μου λερώνεις το πουκάμισο!» είπε δήθεν αυστηρά.

Εγώ γέλασα. «Θες να βγουμε το βράδυ?» του είπα.

Σάστισε για λίγο. «Τι εννοείς?»

«Εσύ, η Μαρίνα, εγώ κι ο Στέφανος. Θες να βγούμε το βράδυ? Θέλει τόσο πολύ να σας γνωρίσει, σε παρακαλώ Βασίλη, θέλω τόσο πολύ να κάνουμε παρέα και…»

«Εντάξει, εντάξει, σταμάτα πια τη μουρμούρα. Θα τηλεφωνήσω στη Μαρίνα και αν δεν έχει κανονίσει κάτι άλλο, βγαίνουμε»

Τον αγκάλιασα σφιχτά. «Σ’ευχαριστώ, σ’ευχαριστώ, σ’ευχαριστώ!!» του είπα μες τη χαρά.

Γυρίσαμε στα γραφεία μας. Μέχρι το μεσημέρι τα είχαμε κανονίσει όλα. Η Μαρίνα αμέσως συμφώνησε να βρεθούμε. Είχε στεναχωρεθεί κι εκείνη από αυτήν την ιστορία. Ο δε Στέφανος, πρότεινε να κλείσει τραπέζι σε ένα καλό εστιατόριο και όλοι συμφωνήσαμε.

Έτσι, το ίδιο βράδυ, ο Βασίλης με τη Μαρίνα, ο Στέφανος κι εγώ βγήκαμε μαζί.

Και τότε άρχισαν όλα!

(συνεχίζεται…)

ΒΑΛΙΑ - μέρος 3ο

2007-03-21T19:44:00.000+02:00

Ο Στέφανος!

Ήταν υπέροχος!

Τα μαλλιά του, στεγνά, ήταν ακόμα πιο ανοιχτόχρωμα και τα μάτια του, το σούρουπο, ήταν ακόμα πιο γλυκά.

Του χαμογέλασα και του απάντησα λίγο αμήχανα «καλησπέρα».

Μπήκαμε στο μαγαζί, εντοπίσαμε ένα γωνιακό και ήσυχο τραπέζι και καθήσαμε.

Είχα πάρα πολλά χρόνια να βγω ένα κανονικό ραντεβού και δεν ήξερα τι να πω.

Η σερβιτόρα ήρθε και παραγγείλαμε. Εκείνος ένα ουίσκι με πάγο και εγώ μία βότκα-λεμόνι.

Μέχρι να έρθουν τα ποτά δεν έβγαζα άχνα. Μόνο τον κοιτούσα και πότε-πότε του χαμογελούσα. Αυτός πότε κοιτούσε εμένα και πότε τους γύρω του.

Κάποια στιγμή μου λέει «είμαστε πολύ κεφάτη παρέα, έχουμε ξεσηκώσει όλο το μαγαζί».

Γέλασα και απάντησα «ναι, ναι» και πάλι ένιωσα βλάκας που εξακολουθούσα να δίνω ξενέρωτες απαντήσεις στον άνθρωπο.

Τα ποτά ήρθαν. Είπαμε «στην υγειά μας και ήπιαμε».

Το πρώτο ποτό το τελειώσαμε πολύ γρήγορα. Εμ, βέβαια, αφού μιλούσαμε ελάχιστα, πίναμε. Ενδιάμεσα στις γουλιές μας εκείνος προσπαθούσε να με πλησιάσει.

Με ρώτησε αν είχα πολλή δουλειά και του είπα «ναι». Μετά με ρώτησε αν μένω μακριά και του είπα «όχι». Μετά με ρώτησε αν θα πάω πουθενά το Πάσχα και του είπα «μπα, δεν νομίζω». Ύστερα με ρώτησε αν ζω μόνη και πάλι του είπα «όχι». Σε κάθε μου απάντηση έστυβα το μυαλό μου για να μπορέσω να μιλήσω περισσότερο, μα οι λέξεις είχαν εξαφανιστεί…

Λίγο πριν τελειώσουμε τα ποτά μας, πήρα θάρρος και του ‘πα «θα παραγγείλουμε κι άλλο, σωστά? Γιατί μας βλέπω να πληρώνουμε και να φεύγουμε, με τόση λογοδιάρροια σήμερα».

Γέλασε και μου ‘πε «έχεις δίκιο Βάλια. Στέγνωσε το στόμα μου με τόση κουβέντα. Ας πιούμε».

Στο δεύτερο ποτό, χαλάρωσα λίγο. Πήρα την πρωτοβουλία κι άρχισα να του απαντάω πιο λεπτομερώς στις ερωτήσεις που μου είχε κάνει μισή ώρα νωρίτερα. Του είπα ότι είμαι κουρασμένη γιατί τα τελευταία χρόνια είμαι όλο δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά, του είπα με τι ακριβώς ασχολούμαι, πού μένω, γιατί μένω με τους γονείς μου και όχι μόνη μου, ότι το Πάσχα περιμένουμε συγγενείς από το εξωτερικό και γι’ αυτό δεν θα πάω πουθενά, ότι έχω κατοικίδιο και ότι είμαι χωρισμένη.

Εκεί που μιλούσα ασταμάτητα, πέρασε η σερβιτόρα και χωρίς να τον ρωτήσω της έκανα νόημα να φέρει άλλα δύο ποτά.

Ξαφνικά το μυαλό μου είχε γεμίσει ιδέες, γεγονότα, λέξεις, όνειρα, αναμνήσεις και όλα ήθελα εδώ και τώρα να τα πω, να τα βγάλω από μέσα μου, να τα μοιραστώ μαζί του. Μέσα σε τρεις ώρες, ο Στέφανος ήξερε τα πάντα για μένα, μέχρι τι ζώδιο είμαι, ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα και τι άρωμα φοράω.

Ήμουν στο τέταρτο ποτό, όταν μου έκανε την τελευταία ερώτηση και ντράπηκα:

«Πίνεις πάντα τόσο, ή έτυχε σήμερα?»

Ξεροκατάπια. Έβαλα αμήχανα με το δεξί μου χέρι μια μικρή τούφα μαλλιά πίσω από το δεξί αυτί μου. «Το παράκανα, ε?» του είπα. «Με συγχωρείς, με την κουβέντα ξεχάστηκα».

«Δεν πειράζει» μου απάντησε. «Κι εγώ άλλα τόσα ήπια».

«Θέλεις να μου μιλήσεις λίγο για σένα?» είπα, αλλάζοντας λίγο συζήτηση.

Με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα κι άρχισε να μου μιλάει.

Ήταν μαθηματικός, εργαζόταν σε ένα φροντιστήριο κι έκανε και πολλά ιδιαίτερα μαθήματα. Στην ουσία, τα ιδιαίτερα μαθήματα ήταν το κυρίως εισόδημά του. Το φροντιστήριο δεν πλήρωνε καλά, αλλά τον ασφάλιζε, οπότε τον βόλευε να δουλεύει εκεί για τα ένσημα ενώ παράλληλα να κάνει ιδιαίτερα για τα λεφτά.

Ζούσε μόνος του, αλλά αρκετά κοντά στους γονείς του. Δεν είχε καλές σχέσεις με τις γυναίκες, γιατί του ανέβαζαν το αίμα στο κεφάλι με τα καπρίτσια τους, τις απαιτήσεις τους, τις υστερίες τους και τις ζήλιες τους. Γι’ αυτό λοιπόν ήταν μόνος του για αρκετό καιρό και σκόπευε να αναλώνεται μόνο σε αξιόλογες γυναίκες.

Η βραδιά πέρασε. Και η ώρα επίσης. Στο πέμπτο ποτό είπαμε και οι δυο στοπ. Πληρώσαμε και βγήκαμε από το μαγαζί. Δεν ήμασταν μεθυσμένοι, αλλά ήμασταν και οι δύο υπερβολικά κεφάτοι. Η ώρα είχε πάει 1 παρά 10. Εριξα μια ματιά στο ρολόι μου και πετάχτηκα. «Αμαν! Αύριο δουλεύω! Πω πω πω πω ! Φεύγουμε! Κουνήσου! Φεύγουμε!»

Μπήκαμε σ’ένα ταξί. Όταν φτάσαμε μπροστά στο σπίτι μου, μου έκλεισε γλυκά το μάτι και μου’πε «καληνύχτα κούκλα».

Τον κοίταξα λίγο αμήχανα, είπα «καληνύχτα» και βγήκα από το ταξί.

Την άλλη μέρα το πρωί το ξυπνητήρι χτυπούσε ασταμάτητα, μα δεν το άκουσα ποτέ.

Η μητέρα μου με ξύπνησε 8 η ώρα, πετάχτηκα στον αέρα και άρχισα να τρέχω.

Έφτασα στη δουλειά, αντί για 8.30, στις 9.15.

Ο Βασίλης με περίμενε κατακόκκινος και μόνο αφρούς δεν έβγαζε!

Δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ τόσο πολύ θυμωμένο....

(συνεχίζεται...)

ΒΑΛΙΑ - μέρος 2ο

2007-03-14T12:13:00.000+02:00

Η ώρα ήταν 8 και 40 το πρωί. Μπήκα σαν σίφουνας στο γραφείο μου και πέταξα με δύναμη την τσάντα μου στο κάθισμά μου. Επαιρνα γρήγορες ανάσες για να ηρεμήσω.

«Καλώς την, καλημέρα. Πάλι μας πλάκωσε το πάπλωμα?» άκουσα τη γνώριμη φωνή να μου λέει.

Ήταν ο Βασίλης. Ο στενός μου συνεργάτης. Ήμασταν ένα αχτύπητο δίδυμο στη δουλειά. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον και οι δύο μαζί μπορούσαμε να κάνουμε θαύματα. Ποτέ δεν είχαμε ανταγωνιστεί ο ένας τον άλλον. Η συναδελφικότητά μας και η συνεργασία μας ήταν κάτι ξεχωριστό και αξιοθαύμαστο. Έξι χρόνια μαζί στη δουλειά, είχαμε γίνει και φίλοι. Στα εύκολα και στα δύσκολα στηρίξαμε ο ένας τον άλλον.

Στην πραγματικότητα ήταν προϊστάμενός μου, αλλά το είχαμε ξεχάσει και οι δύο αυτό. Το θυμόμασταν μόνο μια φορά το χρόνο, όταν έπρεπε εκείνος, ως προϊστάμενος, να μελετήσει την πορεία μου στην εταιρία για την περασμένη χρονιά και να αποφασίσει αν θα πάρω αύξηση και να κάνει την ανάλογη αναφορά στην Διεύθυνση.

Γνώρισα τον Βασίλη με το που προσλήφθηκα. Εκείνος είχε ήδη δύο χρόνια στην εταιρία και είχε ξεχωρίσει. Εξ’ άλλου ο Βασίλης είχε έρθει από άλλη εταιρία, με λαμπρή προϋπηρεσία. Ήταν πολύ εργατικός, μεθοδικός και ψύχραιμος. Ο αυξημένος όγκος της δουλειάς απαίτησε την απόκτηση άλλου ενός ατόμου, ως βοηθού του Βασίλη. Έτσι, εμφανίστηκα εγώ. Εγώ είχα ελάχιστη προϋπηρεσία, μόλις ένα χρόνο και ήμουν νιόπαντρη. Παρόλο που δεν είχα πολλές ελπίδες πρόσληψης – όχι λόγω μικρής προϋπηρεσίας αλλά λόγω γάμου – κατάφερα να υπογράψω μια εξάμηνη σύμβαση. Ο Βασίλης στο άκουσμα ότι ήμουν ήδη παντρεμένη, με κοίταξε με οίκτο, λες και είχα καταδικαστεί σε ισόβια φυλάκιση. Ήταν κατά του γάμου. Δεν είχε κι άδικο. Αυτό που του έκανε εντύπωση βέβαια ήταν ότι ούτε το πτυχίο μού έλειπε, ούτε οι τρεις ξένες γλώσσες, ούτε το παρουσιαστικό. Έτσι, συμφώνησε με τη σοφή κίνηση του διευθυντή να με προσλάβει.

Ο Βασίλης με εκπαίδευσε και με έπλασε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του. Εγώ κρεμόμουν απ’ τα χείλη του και απορροφούσα όλες τις πληροφορίες που μου έδινε για τη δουλειά. Δούλευα σκληρά, ασταμάτητα και υπερωριακά και του έκανε εντύπωση αυτό, μιας που ως νιόπαντρη θα έπρεπε να θέλω να είμαι με τον άντρα μου κι όχι με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή μου. Δεν είχε άδικο ούτε σ’ αυτό.

Τέλος πάντων, όταν η δουλειά αυξήθηκε κι άλλο, ο διευθυντής μας αποφάσισε να προσλάβει επιπλέον άτομα. Έτσι ο Βασίλης έγινε υπεύθυνος του χώρου, κι εγώ το δεξί του χέρι. Αυτό τουλάχιστον έλεγαν όλοι, εκτός από εμάς που πειραζόμασταν για τον χαρακτηρισμό «δεξί του χέρι», μιας που ο Βασίλης ήταν αριστερόχειρας!

Ο Βασίλης εκτός από συνάδελφος ήταν σίγουρα και φίλος. Μου στάθηκε όταν χώρισα και του στάθηκα όταν έχασε την αδελφή του σε αυτοκινητιστικό. Περάσαμε κάποιες δύσκολες καταστάσεις μαζί, κι αυτό μας έφερε ακόμα πιο κοντά. Μάθαμε να δίνουμε ελπίδα ο ένας στον άλλον, για μια καλύτερη τύχη στο μέλλον.

Τα τελευταία τρία χρόνια, για να ξεχάσουμε ο καθένας τον πόνο του, τα δώσαμε όλα για όλα στη δουλειά, με αποτέλεσμα ο Βασίλης να γίνει προϊστάμενος μέσα σ’ ένα χρόνο και στη συνέχεια να ζητήσει από τη Διεύθυνση να γίνει μια επαναξιολόγηση των αρμοδιοτήτων μου στην εταιρία.

Στα επόμενα δυόμισι χρόνια πήρα τρεις προαγωγές και από απλός υπάλληλος έγινα κι εγώ προϊσταμένη με τρία άτομα κάτω από μένα. Ο Βασίλης φυσικά εξακολούθησε να είναι ανώτερός μου, με μεγαλύτερες αρμοδιότητες, αλλά συνεχίζαμε να δουλεύουμε ενωμένοι σαν μια γροθιά.

«Τι έγινε λοιπόν? Μας πήρε ο ύπνος? Το ξενυχτήσαμε χτες? Με ποιόν? Για πες, για πες, καλός?»

«Ποιος? Ο μουσακάς της μάνας μου? Μούρλια!!! Τι λες βρε κι εσύ? Απλώς γύρισα χτες 9 και μισή το βράδυ σπίτι, ε , μέχρι να φάω, να κάνω ένα μπάνιο, να βάλω πάγο στο πόδι μου… Βλέπεις, εγώ δεν είμαι τυχερή σαν εσένα που έχεις την Μαρίνα να σου κάνει μασάζ κάθε βράδυ στα πόδια. Πασά!»

Εκείνος σοβάρεψε και δεν έδωσε σημασία στο πείραγμά μου. «Τι έπαθες? Χτύπησες?» με ρώτησε.

«Μπα. Μια μικρή μελανιά στον πισινό μου είναι, θα περάσει» είπα γελώντας.

Αυτός συνέχισε να με κοιτάζει ανήσυχος κι έτσι του εξιστόρησα τι μου συνέβη το προηγούμενο απόγευμα καθώς και την παράξενη γνωριμία που έκανα.

«Και δεν του ‘χεις απαντήσει ακόμα στο μήνυμα βρε γαϊδάρα? Ουουου! Ψωνάρα! Γράψε κάτι στο παιδί, ρε. Πηγαίνετε για κανένα ποτάκι το βράδυ. Πού ξέρεις…»

Έκανα μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας και άναψα τον υπολογιστή μου. Με περίμενε μια μέρα γεμάτη δουλειά και είχα ήδη καθυστερήσει.

Η αλήθεια είναι ότι πάντα σιχαινόμουν και σιχαίνομαι τους ανθρώπους που δεν απαντούν στα γραπτά μηνύματα. Δεν ήθελα να είμαι ένας από αυτούς, οπότε μετά από καμιά ώρα, αποφάσισα να του απαντήσω:

«ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΙΚΡΕ ΣΤΕΦΑΝΕ»

Το έστειλα.

Μετά ένιωσα πολύ βλάκας που είχα γράψει ακριβώς ότι μου είχε γράψει κι εκείνος. Κοιτούσα το κινητό και σκεφτόμουν ότι θα με είχε περάσει για χαζή που μου πήρε μια ώρα για να του απαντήσω γράφοντάς του ακριβώς ότι μου έγραψε κι αυτός.

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη σκέψη μου και ήρθε η απάντηση:

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΣΗΜΕΡΑ, Ή ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΛΥΣΤΡΑΝΕ ΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ?»

Κοκκίνισα. Δεν είχα ποτέ βγει με έναν άγνωστο. Γιατί περί αγνώστου επρόκειτο. Φοβόμουν λίγο, αλλά από την άλλη σκεφτόμουν ότι μεγάλο κορίτσι είμαι, κοντεύω τα τριάντα. Δεν θα με φάει κιόλας.

Άφησα το κινητό στην άκρη και δούλεψα λίγο για να ξεχαστώ. Εκεί που έγραφα στον υπολογιστή μου, εικόνες ξετυλίχθηκαν μπροστά μου. Ξαναθυμήθηκα τα μάτια του. Τα γλυκά, μελί του μάτια. Και τα χείλη του. Και τα καστανόξανθα μαλλιά του. Αχ… πάντα με μαγνήτιζαν τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά και μάτια στους άντρες. Κι αυτός ο συγκεκριμένος μού άναβε μια φλόγα μέσα μου, που πολύ καιρό είχα να νιώσω. Όποτε θυμόμουν το πρόσωπό του, ένα κύμα με διαπερνούσε…

Άρπαξα το κινητό μου και του έστειλα μήνυμα.

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ. Ο ΚΑΙΡΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ, Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ»

Πάλι ένιωσα βλάκας, με το ξενέρωτο μήνυμα που του είχα στείλει. Δεν μου απάντησε.

Μετά από μισή ώρα με ρώτησε ο Βασίλης γιατί είχα κοκκινίσει πριν, και του εξήγησα. Όταν του είπα τι είχα γράψει στο τελευταίο μου μήνυμα, κόντεψε να πέσει κάτω από τα γέλια. «Ωραία! Τον έκοψες κανονικότατα τον άνθρωπο!» είπε γελώντας δυνατά.

Κούνησα το κεφάλι μου κοροϊδευτικά και συνέχισα τη δουλειά μου.

Κατά τις δώδεκα παρά τέταρτο, μου ήρθε η απάντηση:

«ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ. ΕΙΧΑ ΜΑΘΗΜΑ. ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΕ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΩΡΑ ΘΕΣ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ»

Σαν θριαμβευτής κούνησα το κινητό μου στη μούρη του Βασίλη. «Να ρε, Να! Δες! Που λες ότι τον έκοψα. Θα βρεθούμε μετά τη δουλειά!»

«Ναι, μετά τη δουλειά, αλλά αν χαζολογάς έτσι, σε βλέπω να φεύγεις μεσάνυχτα, γι’ αυτό τελείωνε!» απάντησε μεταξύ αστείου και σοβαρού.

Γύρισα στο γραφείο μου και έπεσα πάλι με τα μούτρα στη δουλειά.

Στις έξι παρά είκοσι το απόγευμα του έστειλα ένα μήνυμα που έλεγε το όνομα του μαγαζιού και την ώρα που θα συναντιόμασταν. Επτά και μισή.

Μου απάντησε «ΟΚ. ΤΑ ΛΕΜΕ ΤΟΤΕ».

Έπρεπε λοιπόν μέχρι τις επτά και μισή να έχω τελειώσει τη δουλειά μου, να έχω φρεσκάρει το μακιγιάζ μου, να έχω φύγει από το γραφείο και να βρίσκομαι στο μέρος συνάντησής μας.

Ο Βασίλης στις έξι τα μάζεψε και, βλέποντας ότι δεν είχα σηκώσει κεφάλι όλη τη μέρα, μου είπε να έχω φύγει μέχρι τις έξι και μισή και «καλή διασκέδαση». Του χαμογέλασα πλατιά και τον ευχαρίστησα.

Στις επτά παρά είκοσι ήμουν στις τουαλέτες να πουδράρω το πρόσωπό μου και να φρεσκάρω το ρουζ, το κραγιόν και τη μάσκαρά μου. Ψέκασα λίγο κι από το άρωμά μου, το οποίο πάντα είχα στην τσάντα μου, κι έφυγα!

Επτά ακριβώς έβαζα μπρος το αυτοκίνητό μου. Ευτυχώς το μέρος που είχαμε δώσει ραντεβού δεν ήταν πολύ μακριά από τη δουλειά μου.

Επιτέλους! Στεκόμουν έξω από το μαγαζί. Κοίταξα το ρολόι μου. Η ώρα ήταν οκτώ παρά είκοσι πέντε.

Προχώρησα προς την πόρτα κι έκανα να την σπρώξω.

Τότε άκουσα μια γλυκιά φωνή, απαλή σαν βελούδο στ’ αυτιά μου, ζεστή σαν ερωτικό χάδι στην απεραντοσύνη της μοναχικής ψυχής μου, να μου λέει «Καλησπέρα Βάλια».

Γύρισα. Ήταν αυτός!!!

(συνεχίζεται…)